I CSK 1448/26

I CSK 1448/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Ewa Stefańska 25 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym 25 sierpnia 2026 r. w Warszawie w sprawie z wniosku R.F. z udziałem L.C. o rozgraniczenie nieruchomości, na skutek skargi kasacyjnej L.C. od postanowienia Sądu Okręgowego w Zamościu z 29 maja 2025 r., I Ca 144/25, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasądza od uczestniczki L.C. na rzecz wnioskodawcy R.F. 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanej odpisu postanowienia do dnia zapłaty. (M.T.) UZASADNIENIE Uczestniczka postępowania L.C. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Zamościu, I Ca 144/25, zaskarżając je w całości. Wnioskodawczyni wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: I CSK 1448/26 2 Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów SN z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53). Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie SN z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została jednak spełniona. Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi. W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to I CSK 1448/26 3 twierdzenie. Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. postanowienia SN: z 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75, z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, z 29 kwietnia 2015 r., II CSK 589/14). Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (zob. postanowienie SN z 8 października 2015 r., IV CSK 189/15 i przywołane tam orzecznictwo). Oczywistą zasadność skargi kasacyjnej skarżąca opiera na naruszeniu wskazanych przepisów prawa procesowego i prawa materialnego. Argumentacja skarżącej nie uzasadnia przyjęcia, że w sprawie doszło do tak oczywistego naruszenia prawa, którego dostrzeżenie nie wymagałoby pogłębionej analizy akt sprawy. W istocie uzasadnienie skargi kasacyjnej koncentruje się na polemice z oceną materiału dowodowego dokonaną przez sądy obu instancji, w szczególności z oceną opinii biegłych oraz ustaleniami dotyczącymi przebiegu granicy. Skarżąca zmierza do wykazania, że sądy powinny były przyjąć odmienne ustalenia faktyczne oraz dopuścić dowód z opinii kolejnego biegłego. Tego rodzaju zarzuty odnoszą się jednak do sfery ustaleń faktycznych i oceny dowodów, która pozostaje poza zakresem kontroli kasacyjnej (art. 3983 §3 k.p.c.) i nie mogą świadczyć o oczywistej zasadności skargi. Nie wykazano również, aby odmowa przeprowadzenia dowodu z opinii kolejnego biegłego stanowiła oczywiste naruszenie przepisów postępowania. Ocena potrzeby dopuszczenia dalszej opinii należy do sądu i pozostaje uzależniona od oceny kompletności oraz przydatności zgromadzonego materiału dowodowego. Samo niezadowolenie strony z dokonanej oceny dowodów nie uzasadnia przyjęcia, że doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa procesowego. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. I CSK 1448/26 4 O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., przy uwzględnieniu § 5 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (M.T.) [SOP]