I CSK 1224/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
30 października 2025 r.
SSN Adam Doliwa
na posiedzeniu niejawnym 30 października 2025 r. w Warszawie
w sprawie z powództwa W. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.
przeciwko T.R.
o zapłatę,
na skutek skargi kasacyjnej W. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.
od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie
z 13 września 2023 r., V Ga 33/23,
(P.H.)
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego 2700 (dwa tysiące
siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powódka W. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w T. wywiodła
skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z 13 września 2023 r.,
wydanego w sprawie przeciwko T.R. o zapłatę.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania powódka powołała
się na jej oczywistą zasadność, wskazała na rażące naruszenie przepisów
postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a dotyczących postępowania
dowodowego (art. 232 zd. 1 k.p.c.) oraz procedowania w zakresie braków
formalnych pozwu (art. 2352 § 1 pkt 4 w zw. z art. 130 § 1 k.p.c.).
I CSK 1224/24
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli:
1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne;
2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów;
3) zachodzi nieważność postępowania lub
4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek
(art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań
przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii
przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny,
czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których mowa
w art. 3989 § 1 k.p.c.
Ze względu na odmienny cel instytucji przedsądu i jej odrębne oraz
kwalifikowane przesłanki, wskazanie i uzasadnienie okoliczności decydujących
o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może
polegać na odwołaniu się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.
W prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej oba powyższe elementy muszą
pojawić się oddzielnie i autonomicznie. Sąd Najwyższy nie jest bowiem trzecią
instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie rozpoznaje skargę kasacyjną,
będącą szczególnym środkiem zaskarżenia, wnoszonym i rozpoznawanym nie
tylko w interesie skarżącego, ale przede wszystkim w interesie publicznym.
Skarżąca w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania wskazała na jej oczywistą zasadność.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, gdy dla przeciętnego
prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań –
w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na
uwzględnienie z uwagi na kwalifikowany charakter naruszenia przepisów prawa.
I CSK 1224/24
3
Zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, gdy dostrzegalny prima vista i bez
przeprowadzania wnikliwej analizy uzasadniony jest wniosek, że zaskarżone
orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe (zob. postanowienie SN z 15 lipca 2015 r.,
IV CSK 17/15). Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy
wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia
w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym
ocenom (zob. postanowienia SN: z 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00;
z 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, i z 10 kwietnia 2018 r., I CSK 730/17). Przy czym,
o ile dla uwzględnienia skargi kasacyjnej wystarczy, że jej podstawa jest
usprawiedliwiona, to dla jej przyjęcia do rozpoznania konieczne jest wykazanie
kwalifikowanego naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, dostrzegalnego
w sposób oczywisty dla każdego prawnika (zob. postanowienie SN
z 28 stycznia 2022 r., I CSK 947/22).
Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być
zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Sąd Najwyższy jest
związany dokonanymi przez sądy meriti ustaleniami faktycznymi stanowiącymi
podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.). Zawarty
w art. 3983 § 3 k.p.c. zakaz oparcia skargi kasacyjnej na zarzutach dotyczących
ustalenia faktów lub oceny dowodów oraz związanie Sądu Najwyższego
ustaleniami faktycznymi, stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia,
oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego na wadliwość
wyroku sądu drugiej instancji, polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie
przeprowadzonej ocenie dowodów również we wniosku o przyjęcie skargi
kasacyjnej do rozpoznania.
Przedstawione przez skarżącą argumenty nie przekonują o oczywistej
zasadności skargi kasacyjnej. Opisowo ujęte w uzasadnieniu przyczyny kasacyjnej
argumenty nie przekonują, że Sąd Okręgowy naruszył przepisy prawa w sposób
uzasadniający konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Wniosek
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołujący się do przesłanki
oczywistego naruszenia prawa, powinien koncentrować się na wykazaniu
kwalifikowanego charakteru tego naruszenia, a skarga pozwanego takich
argumentów nie zawiera.
I CSK 1224/24
4
Skarżąca ograniczyła się do lakonicznych twierdzeń, zgodnie z którymi Sąd
drugiej instancji w sposób niewłaściwy i budzący wątpliwości przeprowadził
postępowanie dowodowe. Krytyka orzeczenia Sądu drugiej instancji, zawarta
w skardze kasacyjnej, stanowi polemikę z ustaleniami faktycznymi dokonanymi
przez Sądy obu instancji. Sąd Okręgowy podzielił ocenę przyjętą przez Sąd
pierwszej instancji, a także w sposób wyczerpujący i rzeczowy odniósł się do
zarzutów prawa procesowego podniesionych w apelacji powódki.
Z tej przyczyny Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania kasacyjnego
rozstrzygnął zaś na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z § 10 ust. 4
pkt 2 i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za
czynności radców prawnych.
SSN Adam Doliwa
(P.H.)
[r.g.]
