I CNP 74/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie:
SSN Dariusz Zawistowski
10 września 2025 r.
na posiedzeniu niejawnym 10 września 2025 r. w Warszawie
w sprawie ze skargi M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
w B. o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie
z 13 maja 2021 r., VI Ga 521/20,
wydanego w sprawie z powództwa M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w
B.
przeciwko Skarbowi Państwa – […] Wojskowemu Oddziałowi Gospodarczemu
w X.
o zapłatę,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania
2. zasądza od skarżącego na rzecz Skarbu Państwa -
Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 1800 zł
(tysiąc osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania
skarżącego, wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych
w przypadku opóźnienia, rozpoczynającego bieg po upływie
tygodnia od dnia doręczenia skarżącemu odpisu niniejszego
postanowienia.
UZASADNIENIE
Skarga powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 13 maja 2021 r. została oparta o
I CNP 74/25
2
zarzuty naruszenia prawa materialnego, art. 6 k.c. w zw. z art. 491 k.c. , art. 483 §
1 k.c., art., art. 484 § 1k.c i art. 498 k.c., art. 65 k.c., art. 484 § 2 k.c., oraz
naruszenia przepisów postępowania, art. 382 k.p.c. w zw. z art. 378 k.p.c.
Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż
orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. jest tylko takie
orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi
różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo
orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego
niewłaściwego zastosowania. Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego
podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te
kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być
odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie.
Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących
o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i
niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami
rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej
wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa. Stanowisko Sądu Okręgowego
nie wskazuje też na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa
materialnego i przepisów postępowania, znajdujących zastosowanie w sprawie, w
stopniu oczywistym i rażącym.
Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w
rozumieniu art. 4249 k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do
rozpoznania. O kosztach postępowania skargowego orzeczono na podstawie art.
98 § 1 k.p.c., w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., art. 39820 k.p.c. i art. 42412 k.p.c.
Dariusz Zawistowski
(M.M.)
I CNP 74/25
3
[a.ł]
