VII SA/Wa 1856/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. K. oraz A. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) po rozpoznaniu zażalenia AK i A K utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...] którym odmówiono wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności oraz podjęcia działań kontrolnych dotyczących przyjętego bez sprzeciwu zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w zakresie wymiany pokrycia dachowego na budynku gospodarczym na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia GINB wyjaśnił, że B S (dalej: inwestor) zgłosiła organowi administracji architektoniczno-budowlanej zamiar wykonania robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachu na budynku gospodarczym zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] obręb [...]położonej przy ul. [...]. Jak wynika ze znajdującej się w aktach organu wojewódzkiego kopii pisma Prezydenta Miasta [...]z grudnia 2019 r., znak: [...] (data dzienna nieczytelna), Prezydent działając w trybie art. 30 ust. 5aa Prawa budowlanego, w dniu [...] września 2019 r. z urzędu wydał inwestorowi zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do przedmiotowego zgłoszenia.

Wnioskiem z dnia 27 stycznia 2020 r. skarżący wystąpili do Wojewody [...]o stwierdzenie nieważności oraz podjęcie działań kontrolnych w sprawie postępowania zgłoszeniowego wskazując, że wydanie zaświadczenia o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu było sprzeczne z prawem w sytuacji, gdy sprawa legalności szopy nie została załatwiona przez organy nadzoru budowlanego. Prezydent miał bowiem pełną świadomość o toczącym się postępowaniu przed nadzorem budowlanym, a mimo to błyskawiczne wydał zaświadczenia o braku sprzeciwu.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r. Wojewoda [...]działając na podstawie art. 61a k.p.a. i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2019.1186 ze zm. – dalej: Prawo budowlane) odmówił wszczęcia postępowania uznając, że nie można prowadzić postępowania z przyczyn przedmiotowych, gdyż brak jest ostatecznej decyzji administracyjnej. Bez niej zaś nie można zastosować trybu nadzwyczajnego, o który wnioskują skarżący. Ponadto Wojewoda stwierdził, że wykonanie wymiany pokrycia na budynku gospodarczym, nie wyklucza wydania decyzji o rozbiórce tego budynku.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący podnieśli, że zgłoszona wymiana dachu dotyczy nie budynku gospodarczego, a "rozlatującej się szopy", która stanowiła obiekt tymczasowy (pozbawiony fundamentów) - na czas budowy budynku mieszkalnego na tej działce, - który powinien zostać rozebrany po zakończeniu budowy. Działanie Prezydenta Miasta [...] jest nieuzasadnionym legalizowaniem istnienia szopy.

Utrzymując w mocy postanowienie Wojewody GINB wyjaśnił, że przeprowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest możliwe tylko w przypadku, gdy wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest dopuszczalne z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych, przy czym (w świetle zacytowanego orzecznictwa) przesłankami odmowy wszczęcia postępowania, są m.in. sytuacje, gdy żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności dotyczy nie decyzji administracyjnej, lecz innej formy działania administracji, gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sprawy, w której prowadzone jest już postępowanie, wydano w sprawie rozstrzygnięcie albo brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zgłoszonego żądania, lub też, gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy co prawda decyzji administracyjnej, ale takiej, która już wcześniej została wyeliminowana z obrotu prawnego.

Zdaniem GINB istota problemu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do kwestii, czy przepisy działu II rozdziału 8a kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie do instytucji zgłoszenia robót budowlanych uregulowanej w Prawie budowlanym tj. czy brak wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych w trybie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, stanowi proceduralną instytucję milczącego załatwienia sprawy.

W ocenie GINB milczenie organu, czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji, na podstawie przepisów prawa budowlanego, nie jest tożsame z tzw. milczącym załatwieniem sprawy, o którym mowa w art. 122a § 1 k.p.a. Zgodnie z powyższym przepisem sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi. Zatem tryb określony w rozdziale 8a k.p.a. znajdzie zastosowanie dopiero wówczas, gdy ustawodawca w przepisach prawa materialnego zamieści wyraźne odesłanie do omawianej regulacji prawnej (milczące załatwienie sprawy).

Dalej GINB wyjaśnił, że art. 1 pkt 1 k.p.a., który normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco, powinien być interpretowany łącznie z art. 122a § 1 k.p.a. Kodek postępowania administracyjnego znajduje zastosowanie w tych sprawach, w których wystąpią okoliczności określone w art. 1 k.p.a. Brak jest w dalszych przepisach tej ustawy wyraźnego wskazania, że k.p.a. (w zakresie, w jakim reguluje problematykę wydawania przez organ decyzji administracyjnej) znajduje zastosowanie tylko wtedy, gdy przepis szczególny tak stanowi. Taki wymóg został natomiast wyraźnie wskazany odnośnie instytucji milczącego załatwienia sprawy. Przyjęcie interpretacji, że we wszystkich sytuacjach, w których przepisy prawa materialnego uprawniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy indywidualnej bez wydania decyzji, należy stosować przepisy k.p.a., czyniłoby zbędnym przepis art. 122a § 1 k.p.a.

Zdaniem GINB, art. 30 Prawa budowlanego regulujący instytucję zgłoszenia robót budowlanych nie zawiera wyraźnego odesłania do art. 122a k.p.a. Nie wynika z niego zatem, iż brak wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonych robót budowlanych stanowi milczące załatwienie sprawy, o którym mowa w art. 122a k.p.a. Za prawidłowością powyższego stanowiska przemawia przykład ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292), w której w art. 34 ust. 12 znajduje się jednoznaczne odesłanie do przepisów działu II rozdziału 8a kodeksu postępowania administracyjnego.

Na poparcie przedstawionego stanowiska GINB wskazał orzeczenia sądów administracyjnych (II OSK 941/18 i II SA/Sz 644/19) kolejno w sprawie, w której przedmiotem było zawiadomienie o zakończeniu robót budowlanych oraz w sprawie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyjęcia zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń.

W skardze na postanowienie GINB skarżący zarzucili naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7 § 1, art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy obu instancji obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przy jednoczesnym zlekceważeniu słusznego interesu wnioskodawców, a w konsekwencji błędne przyjęcie przez organy obu instancji, że w sprawie nie wystąpiły żadne przesłanki unieważnienia zgłoszenia robót budowlanych, pomimo zgromadzenia wystarczającego materiału dowodowego do merytorycznego prowadzenia postępowania administracyjnego,

W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia Wojewody.

W uzasadnieniu skargi podobnie jak w zażaleniu skarżący wskazali na nieuwzględnienie podnoszonego argumentu, że objęty zgłoszeniem budynek nie jest budynkiem gospodarczym tylko "drewnianą i rozlatująca się szopą", a od lat 80 –tych ubiegłego wieku prowadzone jest postępowanie dotyczące jej legalności. Wskazali, że pismem z dnia 3 kwietnia 2019 r. zwrócili się do organu o wydanie nakazu rozbiórki obiektu. Mimo braku zgody skarżących na dokonywanie jakichkolwiek robót budowlanych w obiekcie, organ poinformował o przyjętym zgłoszeniu i wydaniu zaświadczenia o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu.

Zdaniem skarżących GINB pomija okoliczność, że zgłoszenie robót budowlanych wywiera ten sam skutek co żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w rozumieniu k.p.a. nie tylko wówczas, gdy załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji zawierającej sprzeciw organu administracji architektoniczno-budowlanej. Po pierwsze, posłużenie się przez ustawodawcę inną nazwą niż wniosek, nie uzasadnia jeszcze odmowy przypisania zgłoszeniu cech podania o wszczęcie procedury administracyjnej. Wynika to z następującej reguły: kryterium kwalifikujące daną czynność stanowić powinna nie jej nazwa, jaką posługuje się język aktów normatywnych, a wyłącznie treść i wynikający z niej merytoryczny charakter. Po drugie, trudno uznać za słuszny argument o istnieniu zróżnicowania oczekiwań osoby dokonującej zgłoszenie i oczekiwań po złożeniu klasycznych wniosków. W obu przypadkach zainteresowany żąda podjęcia przez właściwy organ szeregu działań, co ma prowadzić do ustanowienia uprawnienia w drodze władczego przejawu woli aparatu administracyjnego. Przyjmie on formę bądź "milczenia", bądź decyzji administracyjnej, które, ponieważ stanowią władczą ingerencję w prawa i obowiązki jednostki, a w konsekwencji powinny być poprzedzone przeprowadzeniem określonej prawem procedury. Po trzecie, za wątpliwą należy również przyjąć tezę nakazującą stosowanie kodeksu postępowania administracyjnego dla uregulowania procedury zgłoszenie robót budowlanych dopiero od chwili wydania decyzji administracyjnej zawierającej sprzeciw. Uznanie tejże decyzji za pierwszą czynność procesową w sprawie oznaczałoby zanegowanie wszelkich reguł procesowych normujących tok postępowania administracyjnego oraz duży zakres swobody procedowania organu administracji publicznej, niedopuszczalny z punktu widzenia konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia GINB z dnia [...] sierpnia 2020 r., jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewody z dnia [...] czerwca 2020 r. był przepis art. 61a § 1 k.p.a., który - wprowadzony do ustawy w dniu 11 kwietnia 2011 r. na mocy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.) - stanowi, że organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Powołany przepis przewiduje zatem dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Druga natomiast występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło rozstrzygniecie. Należy przy tym zauważyć, że aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z wyżej przedstawionych warunków.

Powołany wyżej art. 61a § 1 k.p.a. stanowi podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego m.in. w sytuacji, gdy brak jest w obrocie prawnym aktu administracyjnego mogącego być przedmiotem weryfikacji.

W rozpoznawanej sprawie B S w dniu 27 sierpnia 2019 r. złożyła w trybie art. 30 Prawa budowlanego do Prezydenta Miasta [...] zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na wymianie pokrycia dachu na budynku gospodarczym położonym na działce nr [...] przy ul. [...].

Prezydent Miasta [...]wydał inwestorce w dniu [...] września 2019 r. zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu do powyższego zgłoszenia.

Pismem z dnia 27 stycznia 2020 r. skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności oraz podjęcie działań kontrolnych w sprawie postępowania zgłoszeniowego.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przepisy Działu II Rozdziału 8a Kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie do instytucji zgłoszenia robót budowlanych uregulowanej w Prawie budowlanym (w przypadku braku sprzeciwu).

Wskazać w tym miejscu należy, że w art. 30 Prawa budowlanego uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Tytułem wstępu należy zaznaczyć, że w myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W art. 30 ust. Prawa budowlanego określono natomiast, w jakich przypadkach roboty budowlane nie wymagają co prawda uzyskania pozwolenia na budowę, ale konieczne jest zgłoszenie określonych w tym przepisie robót budowlanych właściwemu organowi. W myśl art. 30 ust. 5 ww. ustawy, zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Natomiast w myśl ust. 5aa tego przepisu organ administracji architektoniczno-budowlanej może z urzędu, przed upływem terminu, o którym mowa w ust. 5, wydać zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu. Wydanie zaświadczenia wyłącza możliwość wniesienia sprzeciwu o którym mowa w ust. 6 i 7 tego przepisu oraz uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych.

W niniejszej sprawie inwestor złożył w trybie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego zgłoszenie robót budowlanych, a Prezydent, jako organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie, natomiast w trybie art. 30 ust. 5aa Prawa budowlanego wydał zaświadczenie o braku podstaw do wniesienia sprzeciwu.

W kontekście zarzutów skargi podnieść należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że zgłoszenie w trybie art. 30 Prawa budowlanego nie jest wnioskiem (podaniem) w rozumieniu art. 61 k.p.a., które wymaga załatwienia przez organ jako sprawy administracyjnej. Jest to w istocie oświadczenie woli inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji konkretnej inwestycji budowlanej, a jego milczące przyjęcie przez właściwy organ jest zwykłą czynnością materialno-techniczną. Do zgłoszenia mają zastosowanie tylko reguły określone w ustawie Prawo budowlane, a jedynym postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ po jego dokonaniu jest postępowanie w sprawie sprzeciwu, które podejmuje z urzędu i to tylko wtedy, gdy dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki jego wydania. Milczenie organu, czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji, uprawnia do podjęcia robót budowlanych bezpośrednio z mocy prawa, a nie w wyniku konkretyzacji normy prawnej w drodze aktu administracyjnego Natomiast jeżeli organ zdecyduje się wnieść sprzeciw (w trybie np. art. 30 ust. 5c lub ust. 6 ustawy), to następuje wszczęcie z urzędu postępowania regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Dopiero sprzeciw jest decyzją administracyjną, do której zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 58/18, LEX nr 2570224; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 629/17, LEX nr 2428473, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 679/17, LEX nr 2562114). Skoro milczenie organu uprawnia inwestora do podjęcia robót budowlanych z mocy prawa, nie dochodzi do wydania decyzji administracyjnej, a tym samym nie może zostać wszczęte postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności, które może dotyczyć jedynie ostatecznej decyzji administracyjnej (por: wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1403/16, LEX nr 2287114).

Ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r., znowelizowano Kodeks postępowania administracyjnego. W ramach powyższej nowelizacji na mocy art. 1 pkt 30 wprowadzono m.in. instytucję milczącego załatwienia sprawy, dodając w Dziale II Rozdział 8a pt. "Milczące załatwienie sprawy".

W myśl art. 122a § 1 k.p.a. sprawa może być załatwiona milcząco, jeżeli przepis szczególny tak stanowi.

Zdaniem GINB milczenie organu, czyli niewyrażenie sprzeciwu w formie decyzji, na podstawie przepisów prawa budowlanego, nie jest tożsame z tzw. milczącym załatwieniem sprawy, o którym mowa w art. 122a § 1 k.p.a. Tryb określony w rozdziale 8a k.p.a. znajdzie zastosowanie dopiero wówczas, gdy ustawodawca w przepisach prawa materialnego zamieści wyraźne odesłanie do powyższej regulacji tj. milczącego załatwienia sprawy.

Sąd podziela stanowisko organu.

Przepis art. 30 Prawa budowlanego regulujący instytucję zgłoszenia robót budowlanych nie zawiera wyraźnego odesłania do art. 122a k.p.a. Nie wynika z niego zatem jednoznacznie, że brak wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonych robót budowlanych stanowi milczące załatwienie sprawy, o którym mowa wart. 122a k.p.a. Tym samym nie można wobec braku wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych zastosować art. 122g k.p.a. tj. zastosować trybów nadzwyczajnych (tak NSA w nie publik. wyroku z dnia 16 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2625/20). W wyroku tym NSA odnosząc się do dopuszczalności stosowania przepisów Rozdziału 8a Działu II k.p.a. do instytucji zgłoszenia zawarł pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w całości podziela, że "w każdej chwili może pojawić się strona, która będzie kwestionować legalność przedsięwzięcia, co do którego organy administracji publicznej poprzez milczenie zajęły pozytywne stanowisko. Stwarza to po stronie inwestora ciągły stan niepewności co do jego sytuacji prawnej. (...) ustawa Prawo budowlane wprowadziła instytucje zapewniające skuteczną ochronę praw osób trzecich, gwarantujące jednocześnie usunięcie skutków zgłoszenia dokonanego z naruszeniem prawa".

Stwierdzić zatem należy, że zgłoszenie to instytucja w sposób wyczerpujący uregulowana w przepisach ustawy Prawo budowlane. Jeżeli wolą racjonalnego ustawodawcy byłoby wprowadzenie tak istotnych zmian do instytucji zgłoszenia, znalazłoby to odzwierciedlenie we wprowadzeniu odpowiednich zmian w przepisach ustawy Prawo budowlane. Ustawodawca w innych regulacjach prawnych w sposób jednoznaczny wskazał, że do przewidzianej milczącej formy załatwienia sprawy stosuje się przepisy działu II rozdziału 8a k.p.a. (np. art. 34 ust. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców Dz.U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm.).

Jak wyjaśniono powyżej, do momentu wydania decyzji o sprzeciwie, w sprawie dotyczącej zamiaru wykonania robót budowlanych nie toczy się postępowanie administracyjne w rozumieniu k.p.a., organ który przyjął zgłoszenie nie prowadzi postępowania dowodowego, nie rozstrzyga sprawy. Milczenie administracji nie może być traktowane jako decyzja administracyjna, czy też decyzja administracyjna dorozumiana. Ukształtowanie praw i obowiązków jednostki następuje tutaj bowiem z mocy samego prawa i nie poddaje się kontroli instancyjnej. Jak wynika z art. 127 § 1 i art. 141 § 1 k.p.a. odwołanie i zażalenie przysługują w administracyjnym toku instancji odpowiednio od decyzji i na postanowienie, a milcząca zgoda nie jest ani jednym, ani drugim.

W sprawie objętej zgłoszeniem inwestora nie toczyło się postępowanie administracyjne, właściwy organ nie wniósł sprzeciwu od zgłoszenia w formie decyzji. Organy orzekające w sprawie zasadnie więc uznały, że brak było możliwości wszczęcia postępowania nadzwyczajnego dotyczącego rozstrzygnięcia, które nie zostało wydane. Prawidłowo zatem odmówiły wszczęcia postępowania nadzwyczajnego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

Z powyższych względów Sąd uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.