VI SA/Wa 2890/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Joanna Dąbrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 27 grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z 27 grudnia 2022 r., nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "Prezes NFZ"), działając na podstawie art. 65 pkt 1, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e, art. 69 ust. 1, oraz art. 102 ust. 7 i art. 109 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2561, dalej: "ustawa o świadczeniach") w związku z art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1009 ze zm., dalej: "u.s.u.s.) oraz art. 627 oraz art. 734 i 750 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360 ze zm., dalej: "K.c."), orzekł, iż A. T. (dalej: "Uczestnik") był objęty obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu wykonywania zawartej z [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. (dalej: "Skarżący", "Płatnik") umowy nazwanej przez strony "umową o dzieło", co do której stosuje się przepisy K.c. o umowie zlecenia, w okresie od 1 grudnia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, 26 sierpnia 2022 r. do NFZ wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Poznaniu celem wydania przez Prezesa NFZ decyzji o objęciu Uczestnika ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu wykonywania pracy na rzecz: Płatnika na podstawie umowy, co do której stosuje się przepisy K.c. o umowie zlecenia, w okresie od 1 do 31 grudnia 2018 r.

Jak wskazał w zaskarżonej decyzji Prezes NFZ, z treści zawartej 30 maja 2018 r. umowy wynika m.in., że: Wykonawca na zamówienie Zamawiającego zobowiązuje się świadczyć mające charakter dzieła jako wymagające osiągnięcia rezultatu usługi wskazań odczytu liczników gazu, zwane dalej "usługami" (§1 pkt 1 umowy). Usługi świadczone będą wobec odbiorców [...] z o.o. w T. Oddział Zakład Gazowniczy w P., zwanej dalej "PSG" (§1 pkt 2 umowy). Usługi świadczone będą przez Wykonawcę w sposób i na zasadach określonych umową na usługę odczytu układów pomiarowych zawartą pomiędzy PSG a Zamawiającym, zwaną dalej "umową z PSG", w tym zwłaszcza postanowieniami umowy z PSG stanowiącymi opis zasad dokonywania odczytów, z wyłączeniem jednak postanowień regulujących wynagrodzenie Zamawiającego oraz postanowień wprowadzających obowiązek ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (§1 pkt 3 umowy). Jak wynika z dalszych zapisów umowy: Wykonawca zobowiązany jest świadczyć usługi z zachowaniem najwyższej staranności (§2 pkt 2 umowy). Dla potrzeb świadczenia usług Zamawiający może powierzyć Wykonawcy narzędzia oraz sprzęt z obowiązkiem rozliczenia się i jego zwrotu (§2 pkt 4 umowy). Wykonawca zobowiązany jest do wykonywania usług stosownie do treści zamówienia Zamawiającego (§3 pkt 1 umowy). Złożenie zamówienia następuje poprzez przesłanie na adres poczty elektronicznej Wykonawcy pliku z danymi określającymi zakres usług odczytu liczników. Wykonawca zobowiązany jest codziennie na bieżąco pobierać przesyłane mu pliki z danymi (§3 pkt 2 umowy). Wykonawca zobowiązany jest przesłać Zamawiającemu na adres poczty elektronicznej uzupełnione poprawnie o datę odczytu, wskazanie licznika lub przyczynę niewykonania odczytu w terminie nie późniejszym niż do godz. 13.00 czwartego dnia roboczego następującego po dacie przesłania mu tych plików przez Zamawiającego (§3 pkt 3 umowy). W przypadku utraty przez Wykonawcę danych z odczytów, niezależnie od przyczyny takowej utraty, Wykonawca zobowiązany jest do niezwłocznego odtworzenia tych danych albo powtórnego dokonania tych odczytów bez odrębnego wynagrodzenia (§3 pkt 4 umowy). Za wykonanie jednej pełnej usługi odczytu wskazań licznika Wykonawcy przysługuje wynagrodzenie brutto w wysokości 1,60 zł, z tym zastrzeżeniem, że za odczyt częściowy wynagrodzenie wynosi 80% powyżej wskazanej stawki (§4 pkt 1 umowy). Z tytułu wykonania odczytu zleconego ad hoc Wykonawcy przysługuje wynagrodzenie w wysokości 4,80 zł brutto. Wynagrodzenie za odczyt zlecony ad hoc płatne jest w terminie właściwym dla płatności wynagrodzenia wskazanego w ust. 1 (§4 pkt 3 umowy). Umowa zawarta została na czas oznaczony od 01-06-2018 do 31-12-2019 r.

Organ dokładnie opisał przebieg postępowania administracyjnego, a także treść dokumentów i ustaleń dokonanych przez ZUS.

Prezes NFZ następnie doszedł do wniosku, że w przypadku wykonywanej przez Uczestnika umowy żaden rezultat w myśl przepisów kodeksu cywilnego o umowie o dzieło nie miał miejsca, albowiem w zawartej umowie nie zostało wskazane żadne konkretne dzieło. Brak jest wskazania zindywidualizowanego dzieła posiadającego indywidualne piętno, które mogłoby mieć autonomiczną wartość w obrocie. W zawartej umowie wskazane są jedynie czynności, które Uczestnik miał wykonywać: wykonać usługę odczytu wskazań liczników gazu. Zdaniem organu, sporna umowa nie posiadała wystarczającego stopnia indywidualizacji, niezbędnego do oceny parametru mającego powstać dzieła. Płatnik określił bowiem jedynie ogólnikowo zakres powierzonej Uczestnikowi pracy. Umowa nie precyzowała, poza ogólnymi stwierdzeniami, do czego miał doprowadzić ich wykonawca i czym miała się charakteryzować i wyróżniać (cechy indywidualne dzieła) praca Uczestnika. W treści zawartej umowy brak jest zasadniczych parametrów wykonania powierzonej pracy. Ponadto, jak dodał organ, wykonywanie szeregu powtarzalnych czynności, nawet gdy prowadzi do wymiernego efektu, nie może być rozumiany jako jednorazowy rezultat i kwalifikowany jako realizacja umowy o dzieło.

W ocenie Prezesa NFZ wykonywanie przez Uczestnika umowy było ciągiem określonych czynności starannego działania zmierzającego do osiągnięcia skutku w postaci spisania liczników gazowych. Z wyjaśnień Płatnika wynika, że przekazywał on odpowiednią ilość odczytów do realizacji, zadaniem Uczestnika było dokonanie odczytów w terenie z urządzeń gazowych (gazomierzy), a po wykonaniu odpowiedniej ilości odczytów Uczestnik przekazywał je Płatnikowi drogą mailową w różnych cyklach. Przy tego rodzaju pracy trudno mówić, że polegała ona na dostarczeniu określonych wyników swojej pracy w postaci dzieła w myśl przepisów o umowie o dzieło zawartych w kodeksie cywilnym zwłaszcza, że w orzecznictwie podkreśla się iż dzieło powinno zawierać indywidualne piętno, mieć byt samoistny niezależny od działania wykonawcy i możliwość uzyskania samodzielnej wartości w obrocie. Zdaniem organu, wykonywane przez Uczestnika usługi tych cech nie posiadają. Dlatego w ocenie Prezesa NFZ umowa, której przedmiotem jest odczytywanie liczników gazu jest umową starannego działania.

Pismem z 13 lutego 2023 r. Skarżący wniósł skargę na decyzję Prezesa NFZ z 27 grudnia 2022 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie do organu na rzecz Skarżącego kosztów postępownia. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił:

1) obrazę przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., mające wpływ na wynik sprawy,

2) obrazę art. 627, art. 750 w związku z art. 734 § 1 K.c. oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit e ustawy o świadczeniach.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że umowa między stronami określa w sposób nie budzący wątpliwości działo oraz sposób jego utrwalenia. Skarżący nie zgodził się z oceną, że wykonywane przez Uczestnika czynności wymagały jedynie starannego działania, wywodząc, że dokonanie odczytu było rezultatem umowy. Wskazywał, że powtarzalność czynności nie stanowi cechy, która może wyłączać dzieło. Podobnie cecha innowacyjnego czy twórczego wkładu nie jest dystynktywna dla dzieła. Zdaniem Skarżącego dokonywane przez wykonawców odczyty układów pomiarowo-rozliczeniowych podlegają również weryfikacji pod katem istnienia wad fizycznych bowiem wykonawca odpowiada za prawidłowość odczytu. Skarżący zaznaczał, że wynagrodzenie przysługiwało tylko za dokonanie odczytu.

W odpowiedzi na skargę, Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja, nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy umowa zawarta przez Skarżącego jako płatnika składek z Uczestnikiem była umową o dzieło, czy też umową o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. Istota sprawy sprowadza się więc do rozstrzygnięcia czy Uczestnik (wykonawca umowy) podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tego tytułu.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach (powołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają m. in. osoby wykonujące pracę na podstawie umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia. W myśl art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach, za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia, umowy agencyjnej lub innej umowy o świadczenie usług oraz za osobę z nią współpracującą składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza zamawiający. Nie podlegają natomiast obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego te osoby, które zawarły innego rodzaju umowę, to jest umowę o dzieło.

Zgodnie z art. 627 K.c., przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Elementami przedmiotowo istotnymi umowy o dzieło jest określenie dzieła, do którego wykonania zobowiązany jest przyjmujący zamówienie, a także, z uwzględnieniem regulacji art. 628 w związku z art. 627 K.c., wynagrodzenia, do którego zapłaty zobowiązany jest zamawiający. Umowa o dzieło jest umową o "rezultat usługi". Rezultat, o który umawiają się strony, stanowi wytworzenie dzieła o cechach zindywidualizowanych, nieistniejącego w takiej postaci przed rozpoczęciem wykonywania umowy (por. R. Tanajewska, [w:] J. Ciszewski, P. Nazaruk, Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, LEX 2021). Przedmiotem umowy o dzieło jest doprowadzenie do weryfikowalnego i jednorazowego rezultatu, zdefiniowanego przez zamawiającego w momencie zawierania umowy, którego ramy czasowe wyznacza powierzenie wykonania i wykonanie dzieła. Dzieło jest wytworem, który w momencie zawierania umowy nie istnieje, jednak jest w niej z góry przewidziany i określony w sposób wskazujący na jego indywidualne cechy. Powinno stanowić rezultat samoistny, który z chwilą ukończenia staje się niezależny od osoby twórcy i może stanowić samodzielny byt posiadający autonomiczną wartość w obrocie prawnym. Przyszły rezultat stanowiący przedmiot umowy o dzieło musi być zatem z góry przewidziany i określony (oznaczony) na podstawie wskazanych w umowie podstaw (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II USK 119/21, LEX nr 3219964). Dla oceny, że zawarto umowę o dzieło, nazywaną również umową o "rezultat usługi" - co odróżnia ją od umowy o świadczenie usług, której przedmiotem jest sama usługa polegająca na wykonywaniu określonych czynności (szeregu powtarzających się czynności), bez względu na to, jaki rezultat czynność ta przyniesie - konieczne jest, aby działania przyjmującego zamówienie doprowadziły w przyszłości do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu. Jeżeli zatem umowa przynosi konkretny rezultat w niej oznaczony, to tylko ten rezultat, a nie czynności do niego prowadzące, stanowi przedmiot umowy stron (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2021 r., sygn. akt II USK 41/21, LEX nr 3112866). W odróżnieniu od odpowiedzialności za właściwe wykonanie umowy o dzieło, która w wypadku nieosiągnięcia celu umowy, jest odpowiedzialnością za nieosiągnięcie określonego rezultatu, odpowiedzialność w umowie zlecenia oparta jest na zasadzie starannego działania. Mając na uwadze przedmiot umowy o dzieło należy podkreślić, że wskazanie przez strony zawierające umowę cech i parametrów indywidualizujących dzieło ma istotne znaczenie dla oceny odpowiedzialności przyjmującego zamówienie z tytułu ewentualnych wad dzieła, co stanowi jedno z kryteriów umożliwiających odróżnienie umowy o dzieło od umowy o świadczenie usług (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt III UK 428/19, LEX nr 3080662).

Zgodnie z art. 750 K.c., do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. W tej sytuacji ustalenie, że jakaś konkretna umowa i stosunek zobowiązaniowy jest "umową o świadczenie usług, która nie jest regulowana innymi przepisami", pociąga za sobą obowiązek wykonania nakazu z art. 750 K.c., a więc obowiązek odpowiedniego zastosowania przepisów o zleceniu. Przy czym należy wskazać, iż subsumcja zawartej umowy pod przepis art. 750 K.c. nie czyni takiej umowy umową zlecenia, w rozumieniu art. 734 K.c. (por. L. Ogiegło [w:] J. Rajski (red.), System prawa prywatnego, Prawo zobowiązań - część szczegółowa, Tom 7, Warszawa 2011, s. 573 i nast.).

Jak stanowi art. 734 i nast. K.c., przez umowę zlecenia przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Podkreślić należy, że świadczenie przyjmującego zlecenie nie polega na osiągnięciu pewnego rezultatu, ale na podjęciu starannych zabiegów w celu wykonania zlecenia. Jest to więc zobowiązanie starannego działania. Przyjmujący zlecenie nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie zlecenia, jeżeli przy wykonywaniu powierzonych mu czynności zachowa należytą staranność (por. P. Zakrzewski [w:] M. Fras, M. Habdas, Kodeksy cywilny. Komentarz. Tom IV. Zobowiązania. Część szczególna, LEX 2021).

Orzecznictwo sądów zgodnie wskazuje, że umowa o dzieło przewiduje wykonanie dzieła, które ma charakter weryfikowalnego i jednorazowego rezultatu, oznaczonego przez strony w momencie zawierania umowy. Ponadto wykonanie dzieła zamknięte jest z góry przewidzianym terminem i sposobem wykonania. Przyszły rezultat, o który umawiają się strony, musi być zatem określony, mieć samoistny byt oraz być obiektywnie osiągalny i pewny. Wykonanie dzieła najczęściej przybiera postać wytworzenia rzeczy, czy też dokonania zmian w rzeczy już istniejącej (naprawienie, przerobienie, uzupełnienie). Tego rodzaju postacie dzieła są rezultatami materialnymi umowy zawartej między stronami, weryfikowalnymi ze względu na istnienie wad. Poza rezultatami materialnymi istnieją także rezultaty niematerialne, które mogą, ale nie muszą być ucieleśnione w jakimkolwiek przedmiocie materialnym. W każdym razie takim rezultatem nieucieleśnionym w rzeczy nie może być czynność, a jedynie jej wynik, dzieło bowiem musi istnieć w postaci postrzegalnej, pozwalającej nie tylko odróżnić je od innych przedmiotów, ale i uchwycić istotę osiągniętego rezultatu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II UK 402/12, LEX nr 1350308). Wykonanie określonej czynności, bez względu na to, jaki rezultat czynność ta przyniesie, jest natomiast cechą charakterystyczną tak dla umów zlecenia (gdy chodzi o czynności prawne - art. 734 § 1 k.c.), jak i dla umów o świadczenie usług nieuregulowanych innymi przepisami (gdy chodzi o czynności faktyczne - art. 750 k.c.).

Przedmiotem kontrolowanej w niniejszej sprawie umowy było świadczenie mających charakter dzieła jako wymagające osiągnięcia rezultatu usługi wskazań odczytu liczników gazu. Usługi świadczone były wobec odbiorców [...]z o.o. w T. Oddział Zakład Gazowniczy w P..

Zauważyć w tym miejscu należy, że zobowiązanie z art. 627 K.c. polega na wykonaniu nie jakiegokolwiek dzieła, ale na realizacji dzieła oznaczonego. Nie ma przy tym wątpliwości, że "oznaczenie" następuje już w trakcie układania postanowień umownych. Przy umowie zlecenia nacisk położono nie na "oznaczenie" efektu, ale na "określenie" kategorii czynności prawnej (usługi) podlegającej wykonaniu. Zatem w umowie o dzieło doszło do przesunięcia punktu ciężkości z aspektu czynnościowego na finalny. Podkreślić należy, że między "oznaczeniem" a rezultatem pracy istnieje ścisła zależność. Nie można zrealizować dzieła, jeśli nie zostało ono umownie wytyczone. W przeciwnym razie, niemożliwe będzie poddanie "dzieła" sprawdzianowi w zakresie wad fizycznych. Właściwości te nie są zaś udziałem umowy zlecenia. Wykonanie zobowiązania następuje przez zrealizowanie umówionej czynności prawnej, przy czym jej następstwo, choć ma miejsce, to jednak wykracza poza wzorzec normatywny. Przedstawione różnice w takim samym stopniu występują między umową o dzieło a umową o świadczenie usług (art. 750 K.c.). Odmienność polega tylko na tym, że w miejsce czynności prawnej wykonawca realizuje usługę, na którą składa się zespół czynności faktycznych (por. wyrok SN z 2 września 2020 r., sygn. akt I UK 170/19, LEX nr 3062762).

W umowie należy zatem precyzyjnie określić zindywidualizowany z góry rezultat, a nie tylko czynności w ramach jej wykonania, żeby umowa taka mogła być brana pod uwagę jako umowa o dzieło a nie zlecenia/świadczenia usług, do której zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego stosuje się przepisy o zleceniu. Tymczasem przedmiot spornej umowy został określony w sposób ogólny bez cech indywidualizujących zamówienie. Wprawdzie czynności wykonywane przez Uczestnika prowadziły do powstania określonego skutku (odczytu licznika i utrwalenia go w określony sposób) jednak ten skutek uzależniony był od starannego działania wykonawcy umów.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wykonywanie powtarzalnych czynności, nawet gdy prowadzi do pewnego wymiernego efektu, nie może być rozumiane jako jednorazowy rezultat i kwalifikowane jako realizacja umowy o dzieło. Przedmiotem umowy o dzieło nie może być bowiem osiąganie kolejnych, bieżąco wyznaczanych rezultatów. Tego rodzaju czynności są charakterystyczne dla umowy o świadczenie usług, którą definiuje obowiązek starannego i cyklicznego wykonywania umówionych czynności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2012 r. II UK 70/12; wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2012 r. II UK 187/11 OSNP 2013/9-10/115, wyrok SN z dnia 26 marca 2013 r. II UK 201/12; wyrok SN z 28 marca 2000 r, II UK 386/99, OSNP 2001 Nr 16, poz. 522; wyrok SN z dnia 6 kwietnia 2011 r. II UK 315/10, OSNP 2012 nr 9-10, poz. 127).

W konsekwencji organ zasadnie przyjął, że wykonawca zleconych czynności w ramach spornej umowy, nie przyjął do wykonania żadnego skonkretyzowanego i indywidualnie oznaczonego dzieła, lecz zobowiązał się do wykonania w określonym czasie powtarzalnych czynności, wykonywanych zgodnie z poleceniem zlecającego. Czynności wykonywane w sposób powtarzalny nie prowadziły do powstania w przyszłości konkretnego indywidualnie oznaczonego o szczególnych cechach rezultatu w rozumieniu umowy o dzieło. Były to stosunkowo proste, ustandaryzowane, wielokrotnie i cyklicznie wykonywane umówione czynności (odczytywanie liczników). Ponadto, uwzględniając przedmiot spornej umowy, nie sposób jest twierdzić, że tak określony ich rezultat mógł być poddany sprawdzianowi na istnienie wad fizycznych w sposób, w jaki wymaga tego art. 638 w związku z art. 556 § 1 i § 2 K.c., a więc przy uwzględnieniu możliwości odpowiedniego zastosowanie przepisów o odpowiedzialności za wady.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez brak zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, a w szczególności umowy zawartej między Skarżącą a PSG stwierdzić należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się umowa o świadczenie usług odczytów z 29 maja 2018 r. zawarta pomiędzy PSG a Skarżącym. Wobec tego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie wyczerpującego materiału dowodowego, w tym dokumentów dostarczonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, ze szczególnym uwzględnieniem protokołu kontroli ZUS, wyjaśnień Płatnika, zawartej przez strony umowy oraz analizy czynności wykonywanych przez Uczestnika, w oparciu o mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa materialnego i procesowego. W konsekwencji nie sposób też zarzucić organowi dokonania wadliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, wiążącego się w istocie z zarzutem błędnej kwalifikacji umowy.

Nie powinno budzić przy tym żadnych wątpliwości, że - nawet jeżeli taki był zgodny zamiar kontrahentów, strony umowy nie mogą oświadczeniem woli kształtować swoich publicznoprawnych obowiązków odmiennie, niż wynika to z przepisów administracyjnego prawa materialnego. Autonomia woli stron w zakresie odnoszącym się do kształtowania treści umowy nie może prowadzić do nadawania tej umowie treści odmiennych od tych, które wynikają z przyjętych umową postanowień, a tym samym prowadzić do dowolnego kwalifikowania zawartej umowy, wbrew treści oraz wbrew prawu i mieć przesądzający charakter (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. II GSK 840/19 oraz powołane tam orzecznictwo; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem - niezależnie od deklaracji stron co do nazwy/charakteru zawieranej przez nie umowy, jej postanowienia, jak i okoliczności związane z jej wykonywaniem pozwalają na ocenę, czy strony zawierając danego rodzaju umowę, nie wykroczyły poza granice swobody kontraktowej wyznaczone w art. 353(1) K.c. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 sierpnia 2018 r. sygn. II GSK 1630/17).

Wobec powyższego stwierdzić należy, że organ, w świetle treści art. 627, art. 750 w związku z art. 734 § 1 K.c., prawidłowo zinterpretował charakter spornej umowy, a następnie właściwie zastosował w sprawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach uznając, że Uczestnik podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu jej wykonania. Praca Uczestnika wykonana została bowiem nie na podstawie umowy o dzieło, ale na podstawie innej umowy, tj. o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego, stosuje się przepisy dotyczące zlecenia.

Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził zatem uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy lub których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Organ oparł się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, z uwzględnieniem w szczególności zapisów umowy zawartej przez Skarżącego z Uczestnikiem. Na podstawie jej treści oraz innych okoliczności sprawy dokonał merytorycznej oceny, a podjęte w tym zakresie rozstrzygniecie zostało uzasadnione w sposób wymagany przez normę wyrażoną w art. 107 § 3 K.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę, jak również ukształtowane orzecznictwo sądowe w tym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259) oddalił skargę.