V KZ 62/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 5 marca 2026 r.
SSN Piotr Mirek (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Tomasz Artymiuk
SSN Jarosław Matras
w sprawie I.K.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 marca 2026 r.,
zażalenia skazanej na postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 10 grudnia 2025 r., V KO 164/25
o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec jego oczywistej
bezzasadności,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Słupsku, wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II K
35/15, uznał oskarżoną I.K. za winną tego, że w dniu 9 grudnia 2014 r., w C.,
działając z zamiarem bezpośrednim, w sposób opisany w wyroku, w pozbawiła
życia D.S., czym wyczerpała znamiona przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. i za co
wymierzył jej karę 15 lat pozbawienia wolności. Powyższy wyrok został zaskarżony
apelacjami obrońców oskarżonej, które okazały się o tyle tylko skuteczne, że Sąd
Apelacyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 11 maja 2016 r., sygn. II AKa113/16,
zmienił zaskarżony w ten sposób, że obniżył wymierzoną oskarżonej karę
pozbawienia wolności do 13 lat.
V KZ 62/25
2
Wyrok Sądu Apelacyjnego poddany został kontroli kasacyjnej –
postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2017 r., III KK 443/16, Sąd Najwyższy oddalił
kasacje wniesione przez obrońców jako oczywiście bezzasadne. Postanowieniem
Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2024 r., V KO 67/24, odmówiono też
przyjęcia wcześniejszego wniosku skazanej o wznowienie postępowania wobec
jego oczywistej bezzasadności.
Pismem inicjującym niniejsze postępowanie skazana wystąpiła do Sądu
Najwyższego z kolejnym wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 maja 2016 r.,
powołując się na treść prywatnej opinii lekarskiej z dnia 1 czerwca 2025 r., która –
w jej ocenie – stanowi nowy dowód w sprawie, wykluczający możliwość przypisania
jej sprawstwa przestępstwa z art. 148 § 1 k.k.
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2025 r., V KO 164/25, Sąd Najwyższy
odmówił przyjęcia wniosku na podstawie art. 545 § 3 k.p.k., wobec jego oczywistej
bezzasadności. Zostało ono zaskarżone zażaleniem skazanej. Skarżąca wskazała,
iż Sąd Najwyższy niezasadnie odmówił procedowania w sprawie wznowienia
postępowania – mimo wystąpienia okoliczności nakazujących uwzględnić wniosek.
W ocenie skarżącej, w świetle przedłożonej opinii lekarskiej - choć opartej na
ograniczonym materiale dowodowym - powstają wątpliwości co do możliwości
popełnienia przez nią przypisanego jej czynu. Podniosła, że Sąd pierwszej instancji
dopuścił się rażącego zaniechania nie przeprowadzając eksperymentu
procesowego, który mógłby być istotnym dowodem w sprawie.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd Najwyższy trafnie uznał
wniosek o wznowienie postępowania za cechujący się oczywistą bezzasadnością i
odmówił jego przyjęcia.
Z uwagi na charakter argumentacji przedstawionej w zażaleniu, skupiającej
się na kwestionowaniu dokonanej przez Sąd pierwszej instancji ocenie materiału
dowodowego i prawidłowości ustaleń faktycznych, stwierdzić trzeba, że pozostaje
ona bez znaczenia dla oceny trafności skarżonego postanowienia. Wznowienie
postępowania nie jest bowiem instytucją przewidzianą do ponownego badania
trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę odpowiedzialności karnej
V KZ 62/25
3
skazanej, a samo jej przekonanie o niesłuszności skazania nie jest wystarczającą
przesłanką wzruszenia prawomocnego wyroku w trybie wznowienia postępowania.
Wznowienie postępowania karnego stanowi nadzwyczajny środek
zaskarżenia, którego celem jest przełamanie prawomocności orzeczenia w
określonych sytuacjach, w których jego dalsze pozostawanie w obrocie prawnym
godziłoby w elementarne poczucie sprawiedliwości. Katalog okoliczności
dopuszczających takie rozwiązanie ma charakter zamknięty i opiera się przede
wszystkim na treści art. 540 k.p.k. Przyczyną sformułowania wniosku skazanej było
wystąpienie nowego dowodu – opinii lekarskiej, sporządzonej przez biegłego dra
J.K. Dla oceny jego zasadności oraz prawidłowości zaskarżonego postanowienia
kluczowe znaczenie ma zatem art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k.
Zgodnie z treścią tego przepisu postępowanie należy wznowić, jeśli po
wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody, które wskazują że:
„skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie
podlegał karze”. Należy przy tym podkreślić, iż podstawą wznowienia nie jest
wskazanie jakiegokolwiek nowego dowodu, ale dowodu który z wysokim
prawdopodobieństwem wskazuje na zaistnienie sytuacji określonej w art. 540 § 1
pkt 2 lit a k.p.k. Innymi słowy mówiąc, wymowa takiego nowego dowodu musiałaby
być na tyle jasna, bezsporna i jednoznaczna, aby wzruszyć moc zapadłego,
prawomocnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy dany dowód, w szczególności
przyjmujący postać prywatnej opinii biegłego, pozyskanej już po uprawomocnieniu
się wyroku, rzeczywiście z wysokim prawdopodobieństwem świadczy o braku
sprawstwa, musi być dokonywana kontekstowo, z uwzględnieniem całości
materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Sąd Najwyższy, badając kolejny wniosek skazanej o wznowienie
postępowania trafnie uznał, że w realiach niniejszej sprawy nie wystąpiło takie
wysokie prawdopodobieństwo. Powyższa ocena poprzedzona została rzetelną
analizą treści opinii lekarskiej załączonej do wniosku – co znalazło odzwierciedlenie
w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zawarte tam wywody nie wymagają
powielenia. Konkludując wskazano w nim, że: „z opinii tej […] nie wynikają wnioski,
które mogłyby z dużym prawdopodobieństwem zmienić podstawę faktyczną
rozstrzygnięcia, zgodnie z oczekiwaniem skazanej”. Sąd Najwyższy, w składzie
V KZ 62/25
4
rozpoznającym zażalenie skazanej, podziela powyższe zapatrywanie. Ważąc
znaczenie przedłożonej opinii lekarskiej trzeba mieć na uwadze, że w początkowej
fazie procesu skazana przyznała się do popełnienia zarzucanego jej przestępstwa
(k. 128), zaś kwestia możliwości zadania śmiertelnych ciosów przez skazaną była
przedmiotem dociekań przed sądami obu instancji, w tym także z perspektywy
oceny zasadności wniosków dowodowych oskarżonej i jej obrony dotyczących
problematyki poruszanej we wniosku o wznowienie postępowania. Trudno też nie
zwrócić uwagi na poczynione w opinii dra J.K. zastrzeżenie, że przedstawione w
niej wnioski - które co trzeba podkreślić nie wykluczają sprawstwa skazanej –
„oparte są na bardzo skąpym materiale i nie uwzględniają innych dowodów
zebranych w sprawie, które niewątpliwie zawarte są w aktach”.
Zaskarżone postanowienie nie jest zatem obarczone wadami, które
uzasadniałaby jego wzruszenie. Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy
postanowił utrzymać je w mocy.
[WB]
[a.ł]
Tomasz Artymiuk Piotr Mirek Jarosław Matras
