V KZ 43/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 24 września 2025 r.
SSN Stanisław Stankiewicz
w sprawie W. T.
skazanej z art. 233 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 24 września 2025 r.
zażalenia skazanej na zarządzenie Z-cy Przewodniczącego VI Wydziału Karnego
Odwoławczego Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 23 lipca 2025 r., sygn. akt VI
Ka 422/24,
w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu z
dnia 9 maja 2025 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ostródzie z
dnia 31 lipca 2024 r., sygn. akt II K 354/23,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Ostródzie wyrokiem z dnia 31 lipca 2024 r., wydanym w
sprawie o sygn. akt II K 354/23, uznał oskarżoną W. T. za winną popełnienia
przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. i in. i wymierzył jej karę 7 miesięcy pozbawienia
wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 1 roku. Sąd
Okręgowy w Elblągu wyrokiem z dnia 9 maja 2025 r., wydanym w sprawie o sygn.
akt VI Ka 422/24, po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej,
V KZ 43/25
2
utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Skazana złożyła wniosek o sporządzenie
uzasadnienia ww. wyroku a następnie w dniu 4 lipca 2025 r. skierowała, za
pośrednictwem Sądu Okręgowego w Elblągu, samodzielnie sporządzone pismo,
które nazwała kasacją, wraz z prośbą o ułaskawienie przez Prezydenta RP.
Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2025 r. wezwano skazaną do uzupełnienia w terminie
7 dni braków formalnych kasacji przez sporządzenie jej i podpisanie przez
adwokata lub radcę prawnego (oraz oparcie na powodach wskazanych w art. 523 §
1 k.p.k.) - pod rygorem odmowy przyjęcia tego środka. Jednocześnie prośbie
skazanej o ułaskawienie nadano stosowny bieg.
Zarządzeniem z dnia 23 lipca 2025 r., sygn. akt VI Ka 422/24, Z-ca
Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w
Elblągu, na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 120 § 2 k.p.k. w zw. z art. 526
§ 2 k.p.k., odmówił przyjęcia kasacji wniesionej przez W. T. , albowiem nie
uzupełniła ona w zakreślonym terminie braków formalnych osobistej kasacji,
wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 9 maja 2025 r., sygn. akt
VI Ka 422/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ostródzie z dnia
31 lipca 2024 r., sygn. akt II K 354/23.
Na powyższą decyzję procesową zażalenie złożyła W. T. , która nie
podniosła żadnych zarzutów podważających opisany przebieg postępowania, ani
też oceny prawnej zaistniałych faktów. Lakoniczny w swej treści środek odwoławczy
sprowadza się w istocie do kwestionowania odpowiedzialności skazanej, wraz ze
wskazaniem, że to ona w rzeczywistości jest w tej sprawie osobą pokrzywdzoną.
Wprawdzie skarżąca nie sformułowała wniosku odwoławczego, jednak z
treści zażalenia wynika, że wniosła ona o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne i dlatego nie mogło zostać uwzględnione.
Na wstępie wskazać należy skarżącej, że dla oceny wniesionego przez nią
środka odwoławczego nie mają żadnego znaczenia te wszystkie zawarte w
wywiedzionym zażaleniu twierdzenia, w których kwestionuje ona przebieg
postępowania przed sądami obu instancji oraz podważa zasadność wydanych w jej
sprawie, przez te sądy, wyroków. W ramach postępowania zażaleniowego Sąd
Najwyższy kontroluje bowiem wyłącznie prawidłowość postępowania
V KZ 43/25
3
okołokasacyjnego oraz sposób jego zakończenia, natomiast nie podlegają ocenie
te wszystkie okoliczności, które wiążą się z postępowaniem głównym oraz jego
merytorycznym rozstrzygnięciem. Rzecz bowiem w tym, że w realiach
przedmiotowej sprawy incydentalnej skazana w ogóle nie wykazała, że zaskarżone
zarządzenie dotknięte jest uchybieniami, które mogłyby doprowadzić do jego
uchylenia lub zmiany.
Przede wszystkim przypomnieć należy, że w sytuacji, gdy z mocy wyraźnego
przepisu ustawy obowiązuje wymóg sporządzenia i podpisania dokumentu
procesowego przez osobę o szczególnych kwalifikacjach określonych w tejże
ustawie, niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny i nie pozwala
organowi procesowemu na przyjęcie dokumentu, który został sporządzony bez jego
zachowania. I tak, stosownie do treści art. 526 § 2 k.p.k., jeżeli kasacja nie
pochodzi od wskazanych w tym przepisie podmiotów (prokuratora, Prokuratora
Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich albo Rzecznika Praw Dziecka),
powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata, radcę prawnego albo radcę
Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tym osobista
kasacja skazanego nie realizuje wskazanego wyżej przymusu adwokacko-
radcowskiego, a zatem obciążona jest brakiem formalnym, który uniemożliwia
nadanie jej biegu, niezależnie od faktu czy autor zachowała termin do jej
wniesienia. Z treści art. 530 § 2 k.p.k. wynika, że w takim przypadku (wniesienia
osobistej kasacji), prezes sądu (przewodniczący wydziału, upoważniony sędzia)
winien wezwać stronę do uzupełnienia wymienionego braku (przymus adwokacko-
radcowski) w terminie 7 dni, pod rygorem odmowy przyjęcia kasacji. Dopiero, gdy
strona nie usunie tego braku w zakreślonym terminie, aktualizują się podstawy do
wydania zarządzenia o odmowie przyjęcia tego środka zaskarżenia. W niniejszej
sprawie W. T. została prawidłowo pouczona o jej uprawnieniach i obowiązkach,
wraz ze wskazaniem konsekwencji niestosowania się do wydanego zarządzenia.
Jeśli zatem pomimo upływu wyznaczonego terminu, nie została wniesiona kasacja
sporządzona stosownie do wymagań wynikających z art. 526 § 2 k.p.k., to w tej
sytuacji Z-ca Przewodniczącego VI Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu
Okręgowego w Elblągu, wobec niewykonania przez skazaną zarządzenia o
usunięciu braków formalnych osobistej kasacji - zgodnie z art. 530 § 2 k.p.k. -
V KZ 43/25
4
zasadnie odmówił jej przyjęcia, zaś zawarte w wywiedzionym zażaleniu
twierdzenia, jak już wyżej wskazano - nie stanowią in concreto podstawy do
uwzględnienia środka zaskarżenia.
W tym miejscu, jedynie na marginesie odnotować wypada, że skazana, w
terminie wyznaczonym na usunięcie wskazanego wyżej braku formalnego, nie
złożyła wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania
kasacji oraz wręcz zadeklarowała, że jako „osoba pokrzywdzona” sama winna
decydować „o wyborze obrony i obrońcy”.
Reasumując, skoro sporządzona przez W. T. kasacja jest dotknięta
wskazanym wyżej brakiem formalnym, który nie został w trybie art. 120 § 1 k.p.k.
usunięty w terminie (zakreślonym zarządzeniem z dnia 10 lipca 2025 r.), to w
konsekwencji prawidłowo wydano zarządzenie o odmowie jej przyjęcia.
Mając na uwadze zaprezentowane powyżej względy Sąd Najwyższy, orzekł
jak na wstępie.
SSN Stanisław Stankiewicz
[JJ.]
[a.ł]
