V KZ 19/20

Sygn. akt V KZ 19/20

POSTANOWIENIE

Dnia 25 czerwca 2020 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Tomczyk (przewodniczący, sprawozdawca)
‎SSN Marek Pietruszyński
‎SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek

w sprawie K. J. ,
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
‎w dniu 7 lipca 2020 r.,
‎zażalenia wniesionego przez skazanego
‎na postanowienie Sądu Najwyższego
‎z dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt V KO 37/20,

w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania prawomocnie zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia
‎16 stycznia 2014 r., sygn. akt II AKa (…),

zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K.

z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II K (…), wobec jego oczywistej bezzasadności,

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.

postanowił

utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt V KO 37/20, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia wniosku skazanego K. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II K (…), wskazując, iż wystąpiła podstawa określona w art. 545 § 3 k.p.k., tj. oczywista bezzasadność wniosku.

Na to postanowienie zażalenie wniósł skazany, zarzucając mu błąd
‎w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, poprzez stwierdzenie, iż
‎w jego piśmie o wznowienie postępowania brak jest wystarczających argumentów, aby postępowanie to wznowić.

W konkluzji autor zażalenia wniósł o uchylenie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 maja 2020 r., sygn. akt V KO 37/20.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Środek odwoławczy nie zasługiwał na uwzględnienie.

Sąd Najwyższy wskazał motywy zastosowania instytucji określonej w treści art. 545 § 3 k.p.k. podnosząc, że przedstawiona przez skazanego argumentacja
‎w żadnym stopniu nie mieściła się w katalogu podstaw wznowienia. Już na pierwszy rzut oka widoczna była więc bezzasadność wniosku, konsekwencją której był brak podstaw do poddania go wstępnej kontroli, chociażby na potrzeby wyznaczenia obrońcy z urzędu. W tych realiach treść art. 545 § 3 k.p.k. obligowała Sąd Najwyższy do odmowy przyjęcia wniosku, o czym zasadnie orzeczono zaskarżonym postanowieniem.

W zażaleniu skazany przedstawił argumentację niemającą znaczenia dla oceny zasadności zaskarżonego postanowienia. Argumentacja ta sprowadza się bowiem do kwestionowania słuszności skazania K. J. . Nie mogła być ona zatem skuteczna.

Z przytoczonych powodów orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.