V KO 70/26
ZARZĄDZENIE Dnia 25 czerwca 2026 r.
SSN Dariusz Kala
w związku z pismem skazanego P.F. z dnia 23 marca 2026 r. sygnalizującym
potrzebę wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2026 r., sygn. akt II AKa
404/25, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku z dnia 1
października 2025 r., sygn. akt II K 47/24
na podstawie art. 542 § 3 k.p.k.
zarządził:
stwierdzić brak podstaw do wznowienia z urzędu wyżej
opisanego postępowania.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 23 marca 2026 r. (data sporządzenia pisma) skazany P.F.
zwrócił się do Sądu Najwyższego o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 3 marca 2026 r.,
sygn. akt II AKa 404/25, utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku
z dnia 1 października 2025 r., sygn. akt II K 47/24. Jako podstawę wznowieniową
wnioskodawca wskazał fakt, iż w jego sprawie orzekał nieprawidłowo powołany
sędzia X. Y., przez co mogło dojść do naruszenia standardu niezawisłości i
bezstronności.
Inicjatywa skazanego nie mogła przynieść oczekiwanego przez niego
rezultatu.
V KO 70/26
2
Na wstępie należy przypomnieć, że już z uchwały składu połączonych Izb:
Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23
stycznia 2020 r., sygn. akt BSA I - 4110-1/20, wynika, że brak jest podstaw do
twierdzenia, iż każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w
następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po dniu
17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu niezawisłości i
bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w
rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Wskazana bezwzględna przyczyna odwoławcza,
zgodnie z treścią powołanej uchwały, zachodzi wyłącznie wtedy, gdy wadliwość
procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia
standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz
art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W
powyższym kontekście należy także przypomnieć, że Sąd Najwyższy w uchwale
składu siedmiu sędziów z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, odnosząc
się do ww. uchwały połączonych Izb również wskazał, że brak jest podstaw do
przyjęcia a priori, iż każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w
następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17
stycznia 2018 r. nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości, a
każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art.
439 § 1 pkt 2 k.p.k. Oznacza to, że w świetle ww. uchwał, dla wykazania zaistnienia
w konkretnej sprawie stanu określanego mianem „nienależytej obsady sądu” nie
wystarczy odwołać się do instytucjonalnej nieprawidłowości powoływania sędziów
na podstawie procedury konkursowej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w
składzie ustanowionym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz. U. 2018, poz. 3).
Konieczne jest bowiem wykazanie in concreto, że sędzia nie gwarantował
chociażby minimalnego standardu bezstronności i niezawisłości. To zaś należy
uczynić odwołując się do testu, którego elementy zostały opisane w obu ww.
uchwałach Sądu Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31
sierpnia 2022 r., II KK 85/22, zob. także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
24 sierpnia 2022 r., III KK 216/22, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22
czerwca 2022 r., sygn. akt V KK 171/22). Tego rodzaju okoliczności w ww. piśmie
V KO 70/26
3
nie wskazano. Nie stwierdzono ich również z urzędu. Uzupełniająco należy przy
tym stwierdzić, że Sąd Najwyższy nie dopatrywał się bezwzględnych przyczyn
odwoławczych w innych sprawach rozpoznawanych przez sąd, w którego składzie
zasiadał ww. sędzia (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23
października 2024 r., V KK 190/24 oraz z dnia 28 lutego 2025 r., V KK 27/25).
Mając powyższe na uwadze, zarządzono jak wyżej.
Dariusz Kala
[WB]
[r.g.]
