V KO 49/15

Sygn. akt V KO 49/15

POSTANOWIENIE

Dnia 6 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Szewczyk

w sprawie zażalenia J. F.

na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Legnicy z dnia 8 czerwca 2015 r., sygn. akt 3 Ds. […], o umorzeniu śledztwa o przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. i in.

po rozpoznaniu wniosku Sądu Rejonowego w Legnicy

z dnia 17 sierpnia 2015 r.

o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu

na podstawie art. 37 k.p.k.

p o s t a n o w i ł

wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2015 r. Sąd Rejonowy w Legnicy wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania – na podstawie art. 37 k.p.k. – innemu sądowi równorzędnemu sprawy rozpoznania zażalenia J.F. na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w Legnicy z dnia 8 czerwca 2015 r. o umorzeniu śledztwa o przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., art. 271 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 231 § 1 k.k. i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Uzasadniając wystąpienie, Sąd Rejonowy w Legnicy stwierdził, że zarzuty podrobienia dokumentów i poświadczenia nieprawdy dotyczą postępowania spadkowego, które toczyło się przed Sądem Rejonowym w Legnicy, Wydział I Cywilny, dlatego orzekanie w sprawie przez sąd właściwy, mogłoby wzbudzić w opinii publicznej wątpliwości, co do bezstronności tego sądu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja tzw. właściwości z delegacji, określona w art. 37 k.p.k., ma charakter wyjątkowy. Skorzystanie z instytucji określonej w art. 37 k.p.k., możliwe jest tylko w razie zaistnienia okoliczności, dających podstawę do racjonalnego twierdzenia, że w odbiorze powszechnym mogą powstać wątpliwości, co do zdolności sądu właściwego do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny i bezstronny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 1995 r., III KO 34/95, OSNKW 1995, z. 9-10, poz. 68; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 2007 r., IV KO 11/07, LEX nr 568451).

W świetle przedstawionej wykładni nie można zaaprobować poglądu o konieczności zastosowania w niniejszej sprawie instytucji z art. 37 k.p.k. Stwierdzenie braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie o umorzeniu śledztwa, wydano w postępowaniu dotyczącym między innymi sędziego orzekającego w danej jednostce organizacyjnej sądownictwa powszechnego, mogłoby bowiem sugerować, że w każdym wypadku, gdy sprawa dotyczy sędziego danego sądu, pozostali sędziowie pracujący w tej jednostce organizacyjnej sądownictwa, nie są w stanie w sposób obiektywny i bezstronny rozpoznać sprawy. W konsekwencji prowadziłoby to do podważania zaufania do niezależności sądów i niezawisłości sędziów (postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 grudnia 2012 r., IV KO 88/12, LEX nr 1231606 oraz z dnia 29 stycznia 2013 r., V KO 79/12, LEX nr 1277829).

Także powzięta przez Sąd Rejonowy w Legnicy, ale mająca w istocie charakter abstrakcyjny, obawa odnośnie pojawienia się w opinii publicznej wątpliwości w kwestii braku warunków do rozpoznania niniejszej sprawy w sposób obiektywny, nie mieści się w pojęciu „dobro wymiaru sprawiedliwości” w rozumieniu art. 37 k.p.k. Rzeczą sądu jest bowiem takie orzekanie, aby w opinii publicznej nie powstały wątpliwości co do tego, że wydane orzeczenie jest wolne od jakichkolwiek pozaprocesowych wpływów (por. T. Grzegorczyk, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2014, s. 210-212; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2011 r., III KO 72/11, LEX nr 1044040; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2012 r., V KO 57/12, LEX nr 1228517).

Mając powyższe na uwadze, nieuprawnione jest twierdzenie, że sędziowie Sądu Rejonowego w Legnicy nie mogą bezstronnie rozpoznać wniesionego przez J. F. zażalenia na postanowienie prokuratora o umorzeniu śledztwa.

Biorąc powyższe rozważania pod uwagę orzeczono, jak na wstępie.