V KO 164/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 grudnia 2025 r.
SSN Marek Pietruszyński
w sprawie I.K.
skazanej z art. 148 §1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 10 grudnia 2025 r.
wniosku skazanej o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 maja 2016 r., sygn. II AKa
113/16,
zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Słupsku
z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. II K 35/15
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
odmówić przyjęcia wniosku wobec
bezzasadności.
jego
oczywistej
UZASADNIENIE
Skazana wystąpiła do Sądu Najwyższego z wnioskiem o wznowienie
postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 11 maja 2016 r., sygn. II AKa 113/16, z
powołaniem się na dołączoną do wniosku opinię lekarską, z której - w jej
przekonaniu - miałoby wynikać, że z uwagi na określone, ustalone w sprawie
uwarunkowania jej zdrowia fizycznego i warunki przestrzenne miejsca zdarzenia,
przypisanie jej przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. było dowodowo niezasadne.
V KO 164/25
2
Wniosła też o ustanowienie obrońcy z urzędu dla sporządzenia formalnie
dopuszczalnego wniosku o wznowienie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k. postępowanie sądowe zakończone
prawomocnym orzeczenie wznawia się, jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się
nowe fakty lub dowody wskazujące na to, że skazany nie popełnił czynu albo czyn
jego nie stanowi przestępstwa albo skazany nie podlega karze. Wskazana
podstawa wznowienia zachodzi dopiero wtedy, gdy zaprezentowane nowe dowody
w wysokim stopniu uprawdopodabniają wadliwość wydanego orzeczenia i z tym
samym prawdopodobieństwem wskazują, że po wznowieniu postępowania
zapadnie rozstrzygnięcie diametralnie odmienne od poprzedniego, w tym
uniewinnienie skazanego.
Zdaniem Sądu Najwyższego, dowód rzeczowy wskazany we wniosku o wznowienie
w postaci opinii sądowo - lekarskiej, choć formalnie dowód nowy, nie daje podstawy
do stwierdzenia, że zostały zrealizowane przesłanki umożliwiające wznowienie
postępowania na wskazanej powyżej podstawie prawnej. Z opinii tej mimo, że
oparta została ( co lojalnie wskazano w opinii) na ograniczonym materiale
dowodowym ( bez uwzględnienia istotnych dowodów osobowych w postaci pełnych
wyjaśnień oskarżonej, a przede wszystkim uzupełniającej opinii biegłej co do
możliwości zadania przez skazaną ciosu nożem, w określonych warunkach
fizyczno-przestrzennych zdarzenia ( uwzględniających również wzrost tych osób i
stan psychofizyczny skazanej), nie wynikają wnioski, które mogłyby z dużym
prawdopodobieństwem zmienić podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, zgodnie z
oczekiwaniem skazanej.
Z dowodu tego mimo jego niepełnej podstawy dowodowej wynika, że nawet w
ustalonym stanie zdrowia fizycznego skazanej (wynikającym z doznanego w
przeszłości urazu stawu ramiennego), istniało prawdopodobieństwo, iż zakres
ruchów w tym stawie mógł być nieco ograniczony, lecz nie do tego stopnia, aby w
oparciu o analizowany materiał, kategorycznie wykluczyć możliwość zadania przez
skazaną ciosu nożem.
Rozważając zasadność wniosku, Sąd Najwyższy nie pominął również wypowiedzi
zawartej w pkt 3 opinii. Analiza tej wypowiedzi w płaszczyźnie ustaleń faktycznych
V KO 164/25
3
sprawy prowadzi do wniosku, że założenie o „bardzo bliskiej odległości skazanej od
pokrzywdzonego” niewynikające z ustaleń faktycznych dokonanych przez sąd
pierwszej instancji, nie wykluczyło (choć wskazano, że mogło to być znacznie
utrudnione) możliwości przyjęcia, zadania przez skazaną pokrzywdzonemu ciosu
nożem w sposób ustalony w orzeczeniu tego sądu. Zatem mając na uwadze, że
kwestia możliwości zadania przez skazaną pokrzywdzonemu ciosu nożem, z
uwzględnieniem przebytego przez nią urazu stawu ramiennego była przedmiotem
postępowania toczącego się przez oboma sądami, co znalazło odbiciem w
uzasadnieniach orzeczeń ( na co wskazano w postanowieniu SN z 30.10.2024 r.,
V KO 67/24 odmawiającym przyjęcia wniosku o wznowienie z powodu jego
oczywistej bezzasadności), a przedstawiona opinia, nie pozwala na
zakwestionowanie ustalenia o możliwości zachowania skazanej - w omawianym
zakresie - w sposób ustalony w orzeczeniach sądów obu instancji, należało
stwierdzić, że wniosek o wznowienie, który nie wymaga dalszego badania, nie
może obiektywnie doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia i
wydania orzeczenia diametralnie innego od orzeczenia już zapadłego. W tej
sytuacji wniosek taki jako oczywiście bezzasadny musiał się spotkać z odmową
jego przyjęcia. Wobec takiego rozstrzygnięcia wniosek o ustanowienie obrońcy z
urzędu stał się bezprzedmiotowy.
Z tych względów postanowiono jak na wstępie.
[WB]
[a.ł]
