V KK 384/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 2 grudnia 2025 r.
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
w sprawie K.G. i M.K.,
skazanych za czyny z art. 279 § 1 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 2 grudnia 2025 r.,
wniosków obrońcy skazanych o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacjami
wyroku Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 15 kwietnia 2025 r., V Ka 210/23,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Płocku
z dnia 1 grudnia 2022 r., II K 564/21,
p o s t a n o w i ł
wniosków nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Na skutek kasacji obrońcy skazanych (dwie kasacje zawarte w jednym
piśmie procesowym) od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 15 kwietnia
2025 r., V Ka 210/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Płocku z
dnia 1 grudnia 2022 r., II K 564/21, przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa K.G.
i M.K.. K.G. został skazany za czyn z art. 279 § 1 k.k. oraz za ciąg przestępstw z art.
279 § 1 k.k., za które wymierzono mu ostatecznie karę łączną 2 lat i 6 miesięcy
pozbawienia wolności. Z kolei M.K. został skazany za ciąg przestępstw z art. 279 §
1 k.k., za który wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności.
W kasacji obrońca domagał się również wstrzymania wykonania
zaskarżonego nią wyroku do czasu jej rozpoznania. Żądanie to należało
V KK 384/25
2
potraktować jako dwa wnioski – co do każdego ze skazanych – o wstrzymanie na
podstawie art. 532 § 1 k.p.k. Wnioski te nie zostały szerzej uzasadnione.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wnioski okazały się niezasadne.
Dokonywana na potrzeby ich rozpoznania analiza kasacji i akt tej sprawy
doprowadziła Sąd Najwyższy do konkluzji, że nie ziściły się przesłanki do
wstrzymania wykonania wyroku. W orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że Sąd
Najwyższy może skorzystać z tej instytucji wyłącznie w wyjątkowych przypadkach.
Za podjęciem takiej decyzji muszą przemawiać: bardzo wysokie
prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji, nietrafność merytoryczna wyroku oraz
ustalenie, że wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla
skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie
podkreśla się więc, że można wstrzymać wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku,
jeżeli wyraźnie rysuje się perspektywa uniewinnienia skazanego, względnie
umorzenia wobec niego postępowania na skutek uwzględnienia kasacji (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18;
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2025 r., II KK 83/25). Ocena
zarzutów podniesionych w nadzwyczajnym środku zaskarżenia powinna od razu
pozwalać na stwierdzenie wysokiego prawdopodobieństwa ich zasadności.
Niezbędne jest więc ustalenie, że postawione orzeczeniu sądu odwoławczego
zarzuty (i argumentacja zaprezentowana na ich poparcie) dają asumpt do przyjęcia
poglądu o niemal pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia 2025 r., IV KK 55/25; z
dnia 27 marca 2025 r., III KK 84/25).
W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność
uchybień sygnalizowanych w kasacjach obrońcy. Ocena ich zasadności wymagać
będzie analizy dokonywanej na etapie merytorycznego ich rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie
zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji
przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać należy, że decyzja w tym względzie w
żadnym razie nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności
V KK 384/25
3
kasacji obrońcy obu skazanych od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w
Płocku.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.
[WB]
[a.ł]
