V KK 358/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 15 kwietnia 2026 r.
SSN Jerzy Grubba
w sprawie wniosku obrońcy skazanego Z.C.
o wyłączenie SSN M.B., A.D. i A.B. od udziału w sprawie, której przedmiotem jest
rozpoznanie kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2022r.
w sprawie o sygn. akt V Ka 1076/22
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 15 kwietnia 2026r.
na podstawie art. 41§1 k.p.k. i art. 42§1 k.p.k.
postanowił:
wyłączyć sędziów Sądu Najwyższego M.B., A.D. i A.B. od udziału
w sprawie, której przedmiotem jest rozpoznanie kasacji
wniesionej na korzyść Z.C., a prowadzonej w Sądzie Najwyższym
pod sygn. akt V KK 358/23.
UZASADNIENIE
W dniu 16 marca 2026r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy
skazanego o wyłączenie sędziów M.B., A.D. i A.B. od orzekania w sprawie, której
przedmiotem jest rozpoznanie kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia
14 grudnia 2022r. w sprawie o sygn. akt V Ka 1076/22.
Uzasadniając wniosek obrońca odwołał się przede wszystkim do
okoliczności związanych z wadliwym powołaniem na urząd sędziego wskazanych
Sędziów w następstwie rekomendacji udzielonej przez Krajową Radę Sądownictwa
w składzie, który został ukształtowany ustawą z dnia 8 grudnia 2017r. (Dz. U. z
V KK 358/23
2
2018r., poz. 3), w sytuacji, gdy analogiczny zarzut jest stawiany sędziemu
rozpoznającemu sprawę w instancji odwoławczej.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Złożony przez obrońcę wniosek o wyłączenie od udziału w rozpoznaniu
sprawy zawisłej w Sądzie Najwyższym pod sygn. akt V KK 358/23 sędziów SN
M.B., A.D. i A.B. jest zasadny.
W kasacji podniesiono zarzut zaistnienia bezwzględnej przyczyny
odwoławczej, określonej w art. 439§1 pkt 2 k.p.k., poprzez wydanie orzeczenia
przez Sąd Okręgowy, w którego składzie orzekającym zasiadała osoba powołana
na stanowisko sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, której skład
został ukształtowany na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy
o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r.,
poz. 3).
W sytuacji, gdy wymienieni sędziowie, których dotyczy wniosek, zostali
powołani na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego na wniosek tak samo
ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa, jest oczywiste, że biorąc udział
w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy i decydując w przedmiocie zasadności
zarzutu podniesionego w kasacji, pośrednio wypowiadaliby się na temat własnego
statusu jako sędziego Sądu Najwyższego. Z tej przyczyny, jeszcze przed wydaniem
orzeczenia, strony postępowania mogłyby pozostawać w uzasadnionym
przekonaniu, że zarzuty podnoszące zaistnienie uchybienia określonego w art.
439§1 pkt 2 k.p.k. nie zostaną rozpoznane bezstronnie.
Nawiązać należy tu do uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego
z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22, której teza 6, na gruncie
analogicznej sytuacji, daje wyraz zasadzie nemo iudex in causa sua.
Co zaś istotniejsze, należy również mieć w polu widzenia i to, że zgodnie z
pkt 1 uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020r., sygn. akt BSA I-4110-
1/20 „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k. zachodzi także
wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu
Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie
V KK 358/23
3
określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej
Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3)”.
Uchwała ta w swej treści stanowi zasadę wiążącą wszystkie składy Sądu
Najwyższego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021r., sygn.
akt I KZ 29/21, OSNK 2021, z. 10, poz. 41).
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
[WB]
[r.g.]
Jerzy Grubba
