V KK 175/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 6 sierpnia 2025 r.
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025r.
sprawy B. Ż.
uniewinnionego od popełnienia zarzucanego czynu z art. 13§1 k.k. w zw. z art.
197§1 k.k.
z powodu kasacji pełnomocnika z urzędu oskarżycielki subsydiarnej A. M.
wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu
z dnia 21 listopada 2024r., sygn. akt VI Ka 362/24,
utrzymującego w mocy uniewinniający wyrok Sądu Rejonowego w Iławie
z dnia 28 maja 2024r., sygn. akt II K 778/21
postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. J. – Kancelaria
Adwokacka w E. – kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć
złotych i 60/100), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia dla
pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej wyznaczonego z
urzędu, za sporządzenie i wniesienie kasacji,
3. zwolnić oskarżycielkę posiłkową A. M. od ponoszenia kosztów
sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb
Państwa.
[J.J.]
V KK 175/25
2
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna w stopniu oczywistym.
W pierwszym zarzucie kasacji podniesiono zarzut naruszenia art. 433§2
k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k., polegającego na braku rozważenia wszystkich
wniosków i zarzutów wniesionej apelacji oraz brak precyzyjnego wskazania w
uzasadnieniu orzeczenia, dlaczego nie zostały one uwzględnione.
Lektura motywów pisemnych Sądu Odwoławczego nie potwierdza jednak
takiej konkluzji. Sąd ten odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji i uczynił to w
sposób rzeczowy i wyczerpujący. Sąd nie poprzestał na prostym zaakceptowaniu
ocen dokonanych przez Sąd Rejonowy, ale dokonał w tym zakresie własnych,
szerokich rozważań, wykazując brak zasadności zarzutów apelacji. Jego wywody
charakteryzuje oparcie w realiach przedmiotowej sprawy, zgromadzonym materiale
dowodowym, a przede wszystkim zasadach prawidłowego rozumowania oraz
wiedzy i doświadczenia życiowego.
I nawet, gdyby przyznać rację autorowi kasacji, że Sąd Odwoławczy winien
odnieść się do każdej najdrobniejszej kwestii poruszonej w uzasadnieniu apelacji,
to postępowania Sądu, wobec brzmienia art. 537a k.p.k., nie można uznać za
uchybienie, które mogło skutkować, samo w sobie, wzruszeniem orzeczenia.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd miał na uwadze fakt, że B. Ż. jest
osobą ubezwłasnowolnioną całkowicie, jak też że ma zaburzenia osobowości, jest
uzależniony od alkoholu i funkcjonuje intelektualne na poziomie pogranicza (str. 11
motywów pisemnych), zachował przy weryfikacji ocen dokonanych w tej przestrzeni
przez Sąd I instancji należytej ostrożności, a także zweryfikował i zestawił ze sobą
inne dowody. W konkluzji Sąd II instancji wskazał, że w niniejszym postępowaniu
zasadnicze znaczenie miała kwestia zaistnienia niedających się usunąć
wątpliwości, pomimo wyczerpania wszystkich możliwości dowodowych. Skarżący
nie zdołał podważyć stanowiska Sądu Okręgowego, ani nie wykazał błędów – czy
to merytorycznych, czy też logicznych - w czynionych przez niego rozważaniach. W
tym zakresie treść uzasadnienia kasacji ma charakter czysto polemiczny.
V KK 175/25
3
W zarzutach z pkt 2 do pkt 7 kasacji sformułowano zarzuty naruszenia przez
Sąd Odwoławczy art. 7 k.p.k. W sytuacji procesowej, z jaką mamy do czynienia
w niniejszej sprawie, naruszenie wskazanego przepisu proceduralnego nie było
jednak możliwe, bowiem Sąd II instancji nie dokonywał samodzielnej oceny
materiału dowodowego i nie czynił własnych ustaleń faktycznych. Sąd ten
ograniczył się jedynie do utrzymania orzeczenia Sądu I instancji w mocy. Zarzuty te
już z tej przyczyny są zatem bezpodstawne.
W ostatnim punkcie kasacji podniesiono natomiast najpoważniejszy zarzut,
a mianowicie wystąpienia w sprawie bezwzględnej przesłanki odwoławczej,
określonej w art. 439§1 pkt 2 k.p.k.
Uchybienie o tak doniosłej randze miało, zdaniem autora kasacji, polegać na
nienależytej obsadzie Sądów obu instancji, ponieważ orzeczenia wydane w tych
sprawach zapadły z udziałem sędzi X.Y. i sędziego X.Y.1 , którzy otrzymali
nominację do sądów wyższej instancji w trybie określonym przepisami ustawy z
dnia 8 grudnia 2017 roku o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz
niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz. 3), co doprowadziło do nienależytej
obsady Sądów rozpoznających sprawę w obu instancjach. Powyższe uchybienie
stanowiło jednocześnie rażącą obrazę art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o
Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej.
Zarzutowi temu nie można jednak przypisać cechy zasadności.
Przede wszystkim w powyższym zakresie należy odwołać się do uchwały
składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt
I KZP 2/22. W tezie 2 tej uchwały Sąd Najwyższy stwierdził, że „brak podstaw do
przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację
w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po
17 stycznia 2018r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i
każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art.
439§1 pkt 2 k.p.k. Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu
Najwyższego, którzy otrzymali nominacje w takich warunkach”.
W uzasadnieniu kasacji nie podniesiono tymczasem żadnych obiektywnych
okoliczności, które dostarczyłyby przekonujących argumentów za przyjęciem,
V KK 175/25
4
że sędziowie orzekający w składzie Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego, nie
powinni brać udziału w omawianej sprawie.
Argumentów takich nie dostarcza także analiza przebiegu kariery zawodowej
sędziów X.Y. i X.Y.1 , opisanych w uchwałach Krajowej Rady Sądownictwa nr
[…]/2020 z dnia […] 2020r. oraz nr […]/2020 z dnia […] 2020r., ani też inne
dostępne w tej materii źródła. Brak jest tym samym jednoznacznych i obiektywnych
podstaw do uznania, że powołanie wyżej wskazanych Sędziów na urząd
sędziowski wynikało z nagłego, nieuzasadnionego przyspieszenia ich kariery
zawodowej w ostatnich latach, nie zaś z doświadczenia zawodowego i pozytywnej
oceny sposobu pełnienia przez nich urzędu.
Z tych wszystkich względów zarzut wystąpienia w sprawie bezwzględnej
przesłanki odwoławczej nie zasługiwał na uwzględnienie.
Podsumowując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się
uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze
kasatoryjnym.
Konsekwencją powyższego było z kolei uznanie kasacji za bezzasadną
w stopniu oczywistym.
Zgodnie w wnioskiem pełnomocnika, przyznano mu wynagrodzenie według
norm przypisanych, zaś oskarżycielkę posiłkową zwolniono od ponoszenia kosztów
sądowych postępowania kasacyjnego.
[J.J.]
[a.ł]
