V KK 163/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Zbigniew Puszkarski
Dnia 22 maja 2026 r.
w sprawie R. N.
skazanego za przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 22 maja 2026 r.
wniosku obrońcy skazanego
o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim wyrokiem z dnia 15 kwietnia
2025 r., sygn. akt III K 117/24, uznał oskarżonego R. N. za winnego popełnienia
dwóch czynów art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k., tworzących ciąg
przestępstw, za które wymierzył mu karę 30 lat pozbawienia wolności (pkt 3a i b
wyroku). Nadto skazał oskarżonego za dwa inne przestępstwa i po połączeniu kar
jednostkowych wymierzył mu karę łączną 30 lat pozbawienia wolności.
Po rozpoznaniu apelacji wniesionych przez prokuratora, obrońcę oskarżonego i
pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 1
października 2025 r., sygn. akt II AKa 201/25, zaskarżony wyrok zmienił w ten
sposób, że za czyny z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. wymierzył
V KK 163/26
2
oskarżonemu karę dożywotniego pozbawienia wolności i taką karę orzekł jako karę
łączną. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego, zaskarżając go „w zakresie utrzymania
w mocy skazania R. N. za czyny opisane w punktach 3a i b sentencji wyroku Sądu
Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim”, wniósł obrońca aktualnie skazanego R.
N. . W sześciu punktach podniósł zarzuty rażącego i mającego istotny wpływ na
treść zaskarżonego orzeczenia naruszenia licznych przepisów prawa procesowego
oraz prawa materialnego (art. 31 § 3 k.k.) i wniósł o uchylenie wyroku w
zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi
Apelacyjnemu w Łodzi. Powołując się na przepis art. 532 § 1 k.p.k., obrońca
wystąpił też o wstrzymanie wykonania orzeczonej wobec skazanego kary
pozbawienia wolności.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek obrońcy skazanego R. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego
orzeczenia (w zakresie kary pozbawienia wolności) nie zasługuje na uwzględnienie.
Uzasadnienie wniosku sprowadza się do lakonicznego twierdzenia, że postąpienie
po myśli art. 532 § 1 k.p.k. powinno nastąpić „z uwagi na charakter i wagę
podniesionych zarzutów kasacyjnych, odnoszących się do podstaw
odpowiedzialności karnej skazanego oraz realną możliwość uchylenia
zaskarżonego wyroku”.
Odnosząc się do tej skąpej argumentacji ogólnie można wskazać, że przyjmuje
się, iż wstrzymanie na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. wykonania prawomocnego
orzeczenia, co do którego zachodzi domniemanie prawidłowości, powinno nastąpić
w sytuacji wyjątkowej, gdy już wstępny ogląd sprawy prowadzi do wniosku, że
prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji jest wysokie, a wykonanie orzeczenia
przed jej rozpoznaniem, zwłaszcza w zakresie kary, spowodowałoby dla skazanego
poważne i w zasadzie nieodwracalne następstwa, prowadząc do jego
pokrzywdzenia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 listopada
2003 r., IV KK 347/03; z dnia 22 lutego 2007 r., WO 4/07; z dnia 25 maja 2023 r., IV
KK 105/23; z dnia 29 grudnia 2023 r., II KO 152/23). Z pewnością na ostrożność
przy podejmowaniu decyzji w tym względzie musi też rzutować charakter
V KK 163/26
3
przypisanego skazanemu przestępstwa i wysokość wymierzonej mu kary, która w
przypadku R.N. jest karą najsurowszą.
Ostateczne rozstrzygnięcie Sąd Najwyższy wyda na rozprawie, natomiast
wstępny ogląd przedmiotowej sprawy nie pozwala przyjąć, że wspomniane
przesłanki do wstrzymania wykonania orzeczenia wobec R. N. zachodzą. Zarzuty
kasacji, które według obrońcy odnoszą się do „podstaw odpowiedzialności karnej
skazanego”, zmierzają do wykazania, że orzekające w sprawie sądy z rażącym
naruszeniem prawa nie wyjaśniły wszystkich kwestii koniecznych dla prawidłowego
zastosowania unormowania z art. 31 § 3 k.k. Pogłębionej analizy tych zarzutów
dokona kolegialny skład Sądu Najwyższego, natomiast obecnie trudno uznać, że
ich uwzględnienie i wydanie orzeczenia kasatoryjnego jawi jako prawdopodobne w
stopniu zbliżonym do pewności oraz że wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem
kasacji spowoduje dla skazanego poważne i w zasadzie nieodwracalne
następstwa. Nie bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że w odpowiedzi na
kasację prokurator postuluje jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
Zbigniew Puszkarski
