V CSK 64/14

Sygn. akt V CSK 64/14

POSTANOWIENIE

Dnia 11 września 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z wniosku K. B.
‎przy uczestnictwie M. T.

o stwierdzenie nabycia spadku,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 września 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego

w J.
‎z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt II Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą stanowiły podstawę wstępnej, merytorycznej oceny skargi kasacyjnej z punktu widzenia kwalifikowanych przesłanek określonych w art. 398⁹ § 1 k.p.c. Dla skutecznego powołania się w skardze na przesłankę z punktu czwartego tego przepisu konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej.

Argumentacja wnioskodawcy powołana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie prowadzi do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c., zwłaszcza w aspekcie przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Skarżący we wniosku nie wskazuje jakie zarzuty apelacyjne zostały pominięte przez Sąd drugiej instancji, jak również zarzucając naruszenie art. 386 § 4 k.p.c. pomija, że Sąd ten jest sądem merytorycznym, a więc jest zobowiązany uzupełnić postępowanie w takim zakresie, w jakim jest to konieczne do prawidłowego zastosowania prawa materialnego. W   toku postępowania apelacyjnego obie strony, reprezentowane przez pełnomocników, zgłaszały dowody na okoliczności istotne i do przebiegu postępowania skarżący zarzutów nie zgłasza. Wbrew twierdzeniu skarżącego motywy zaskarżonego postanowienia nie wykazują takich wadliwości, które uniemożliwiałyby kontrolę kasacyjną, w tym również w zakresie przyczyn odmowy uwzględnienia dowodów złożonych w toku postępowania apelacyjnego na okoliczność nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu wniosku w kontekście czasu trwania i  przebiegu postępowania oraz motywów Sądu Apelacyjnego prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie nie zachodzi oczywistość uchybień w zakresie stosowania prawa procesowego i to uchybień o charakterze kwalifikowanym, wynikająca z  treści samej skargi i widoczna prima facie. Wykładnia przepisów prawa materialnego wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, niepubl.), zaś art. 1059 § 1 k.p.c. był przedmiotem licznych orzeczeń Sądu Najwyższego, który prezentuje w tym zakresie jednolite i utrwalone stanowisko (postanowienia z dnia 25 listopada 1997 r., I CKN 312/07, z dnia 22 czerwca 2005 r., III CK 597/04, z dnia 15 czerwca 2010 r., II CSK 37/10, nie publ.), prawidłowo wskazane i stanowiące podstawę rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c.

[aw]