V CSK 610/14

Sygn. akt V CSK 610/14

POSTANOWIENIE

Dnia 12 maja 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z wniosku S. […]1 Limited z siedzibą w L.

oraz S. […]2 Limited z siedzibą w L.
‎przy uczestnictwie H. Sp. z o.o.

w upadłości układowej w Ż.
‎o wpis w księdze wieczystej,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 maja 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców

od postanowienia Sądu Okręgowego w Gliwicach
‎z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt III Ca 173/14,

1) odrzuca skargę kasacyjną,

2) zasądza od skarżących solidarnie na rzecz uczestnika postępowania 137 (sto trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Gliwicach, postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014 r., oddalił apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w Żorach z  dnia 4 listopada 2013 r., którym uchylono wpis w księdze wieczystej ostrzeżenia o zakazie zbywania i obciążania nieruchomości wynikającego z orzeczenia Sądu Okręgowego w Nikozji. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia wnioskodawcy wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gliwicach.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawach wieczystoksięgowych skarga kasacyjna jest dopuszczalna jedynie od prawomocnych postanowień co do istoty sprawy, kończących postępowanie (art. 519¹ § 1 k.p.c.). Wpis ostrzeżenia, czy jego wykreślenie na podstawie art. 626¹³ zd. 1 k.p.c. jest orzeczeniem, od którego przysługuje apelacja, natomiast od postanowienia sądu drugiej instancji w tym przedmiocie nie przysługuje skarga kasacyjna. Pogląd ten jest jednolicie przyjmowany w  piśmiennictwie prawniczym.

Orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie według unormowania zawartego w art. 519¹ § 1 k.p.c. jest rozstrzygnięcie, które dotyczy sprawy poddanej pod osąd, a nie kwestii wpadkowej czy ubocznej (por. np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1996 r„ I CKN 7/96, OSNC 1997, nr 3, poz.  31). Na gruncie wieczystoksięgowym jest to orzeczenie, którego przedmiotem jest prawo jakie może być ujawnione w księdze wieczystej, chodzi zatem o takie definitywne orzeczenia, które dotyczą wpisu (lub wykreślenia) uprawnień podmiotowych związanych z ustrojem ksiąg wieczystych. Istotą ostrzeżenia nie jest zaś rozstrzygnięcie o prawie ujawnianym w księdze wieczystej, lecz urzędowa informacja o tym, że jego wpis jest zgodny, bądź niezgodny z rzeczywistym stanem prawnym.

Ostrzeżenia mają zatem charakter zabezpieczenia przed działaniem rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych i nie wywołują zmian ujawnionych w księdze wieczystej praw podmiotowych.

Z tego względu skarga kasacyjna w sprawie o wpis ostrzeżenia dokonanego na podstawie art. 626¹³ § 1 k.p.c. jest niedopuszczalna. Pogląd taki jest jednolicie przyjmowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 1997 r., III CZ 1/97, OSNC 1997, nr 4, poz. 37; z  dnia 22 czerwca 2001 r., V CZ 91/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 25; z dnia 19 maja 2010 r., I CZ 32/10; z dnia 19 sierpnia 2010 r., IV CSK 51/10; z dnia 23 sierpnia 2012 r., II CZ 94/12; z dnia 20 grudnia 2012 r., IV CSK 207/12; z dnia 9 maja 2013  r., II CZ 7/13; z dnia 25 kwietnia 2015 r., V CSK 579/14, wydane w  analogicznej sprawie). Skarżący nie przedstawili argumentów skłaniających Sąd Najwyższy do odstąpienia od ugruntowanej linii orzeczniczej.

Dlatego też na podstawie art. 398⁶ § 3 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.

l.n