V CSK 509/15

Sygn. akt V CSK 509/15

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa K. M.
‎przeciwko M. M.
‎o nakazanie złożenia oświadczenia woli,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 lutego 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego

od wyroku Sądu Okręgowego w O.
‎z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt II Ca […],

1. odrzuca skargę kasacyjną w zakresie zaskarżenia wyroku

w części zmieniającej wyrok Sądu Rejonowego w B.

przez oddalenie powództwa (1 b), a w pozostałym zakresie

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki 1200 (tysiąc

dwieście) zł kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 marca 2015 r. Sąd Okręgowy w O. zmienił wyrok sądu Rejonowego w B., którym oddalono powództwo o zobowiązanie pozwanego do złożenia oświadczenia woli - po odwołaniu darowizny - przenoszącego własność oznaczonych nieruchomości na rzecz powódki, w ten sposób, że zobowiązał pozwanego do złożenia oświadczenia woli przenoszącego na rzecz powódki ½ udziału we współwłasności określonych nieruchomości, oddalił powództwo w pozostałej części i orzekł o kosztach procesu za pierwszą instancję oraz oddalił apelację w pozostałej części i orzekł o kosztach podstępowania odwoławczego. Zaskarżając wyrok w całości, pełnomocnik pozwanego wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oparł na przesłance przewidzianej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pozwany zaskarżył wyrok w całości, a więc również w części oddalającej powództwo. Warunkiem dopuszczalności zaskarżenia orzeczenia jest interes skarżącego w tym zaskarżeniu, zachodzący w wypadku tzw. gravamen, polegający - najogólniej mówiąc - na niezgodności orzeczenia z żądaniem zgłoszonym w procesie przez strony (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1997 r., I CKN 57/97, OSNC 1997, nr 11, poz. 166 i z dnia 5 września 1997 r., III CKN 152/97, nie publ., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2003 r., III CKN 606/00, nie publ.). Zawarte w punkcie Ib zaskarżonego wyroku oddalenie powództwa w pozostałej części jest zgodne z żądaniem skarżącego; skarga kasacyjna w tym zakresie podlegała więc odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 398⁶ § 3 k.p.c.).

W pozostałym zakresie należało natomiast odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ponieważ nie zachodzi wskazana przez skarżącego przesłanka przyjęcia jej do rozpoznania w postaci oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.

Powołanie się na tę przesłankę wymaga - jak wyjaśniono w orzecznictwie - wykazania, że zaskarżony wyrok zapadł z oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych badań lub dociekań. Chodzi więc o szczególne, kwalifikowane wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji (por. postanowienie z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 197/02, OSNC 2004 r., nr 3, poz. 49). Uzasadnienie omawianej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera - w konfrontacji z motywami rozstrzygnięcia - przekonujących argumentów, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa lub podstawowych zasad prawa, uzasadniającym oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w wyżej przedstawionym rozumieniu.

Nie zachodzi także w sprawie przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w postaci nieważności postępowania, brana pod rozwagę z urzędu.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia (art. 398⁹ § 2 k.p.c. oraz art. 98 w związku z art. 398²¹ i art. 391 § 1 k.p.c.).

l.n