V CSK 43/15

Sygn. akt V CSK 43/15

POSTANOWIENIE

Dnia 30 lipca 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Owczarek

w sprawie z powództwa R. C.
‎przeciwko J. B.
‎o wydanie lokalu oraz zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 lipca 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej
‎z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II Ca 329/14,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej w zakresie odnoszącym się do rozstrzygnięcia o żądaniu zapłaty kwoty 75.000,- (siedemdziesiąt pięć tysięcy) zł,

2) odrzuca skargę kasacyjną w zakresie odnoszącym się do rozstrzygnięcia o żądaniu zobowiązania pozwanej do wydania lokalu,

3) przyznaje adwokatowi T. K., prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w B. kwotę 1.800,- (jeden tysiąc osiemset) zł, powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu R. C. w postępowaniu kasacyjnym, którą wypłaci Skarb Państwa - Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej,

4) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1.800,- (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powód R. C. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej z dnia 18 września 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej z dnia 24 stycznia 2014 r.

Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 398⁹ § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:

Ustawodawca, wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń, podkreślił, że jej celem jest ochrona  interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Cel ten może być osiągnięty jedynie poprzez powołanie i wykazanie istnienia przesłanek umożliwiających realizację jej wskazanych funkcji. Sąd  Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rolą nie jest zatem korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły. Ocena podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje w ramach tzw. przedsądu. Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 398⁹ § 1 k.p.c., tj. czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, i przyjmuje ją do rozpoznania, jeżeli jest spełniona przynajmniej jedna z nich. W art. 398⁴ § 2 k.p.c. przewidziano wymaganie przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej, zastrzeżonej dla Sądu orzekającego w innym składzie.

Powód oparł wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na przesłance wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c., podnosząc, że w sprawie występuje istotne zagadnienia prawne, dotyczące art. 11 ust. 6 ustawy o ochronie praw lokatorów, wyrażone pytaniem, czy w razie niezamieszkania właściciela w spornym lokalu w terminie sześciu miesięcy od rozwiązania stosunku najmu, aktualizuje się prawo lokatora do powrotu do lokalu, jeżeli dokonano już jego eksmisji.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 398⁹ § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.), które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale i innych podobnych spraw, wymaga precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11). W zasadzie powinno to być zagadnienie nowe, o charakterze rzeczywistym, a nie teoretycznym, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. Argumentacja uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi zawierać odrębne, pogłębione wywody wskazujące na zaistnienie powołanych okoliczności, uzasadniających przyjęcie skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.). Wywód przedstawiony przez skarżącego nie odpowiada powyższym wymaganiom. Powód ograniczył się do sformułowania problemu, nie przedstawiając przy tym żadnej argumentacji dotyczącej różnych możliwych sposobów jego rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego odwołanie się do uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest wystarczające (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2008 r., II PK 312/07 oraz z dnia 4 marca 2009 r., II UK 363/08 - nie publ.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania w zakresie odnoszącym się do rozstrzygnięcia o żądaniu zapłaty kwoty 75 000 zł. Natomiast w zakresie odnoszącym się do rozstrzygnięcia o żądaniu zobowiązania pozwanej do wydania lokalu skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, wobec niższej od kwoty 50.000 zł wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 398⁶ § 3 w zw. z art. 398² § 1 k.p.c.).

Sąd Najwyższy orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu na podstawie § 6 pkt 6 w zw. z art. 12 ust. 4 pkt 2 oraz §§ 15 i 16 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu - tekst jednolity Dz. U. 2013 poz. 490), natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98 § 1 k.p.c.).