V CSK 40/18

Sygn. akt V CSK 40/18

POSTANOWIENIE

Dnia 22 czerwca 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Owczarek

w sprawie z powództwa A. K.
‎przeciwko Ł. K.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 czerwca 2018 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 16 maja 2017 r., sygn. akt I ACa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powódka A. K. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 maja 2017 r., oddalającego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 marca 2016 r., którym oddalono powództwo o zapłatę kwoty 140 028,76 zł tytułem zwrotu pożyczki przeciwko Ł. K.

Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 398⁹ § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:

Celem skargi kasacyjnej jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rola nie polega zatem na korygowaniu ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły. W ramach tzw. przedsądu Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 398⁹ § 1 k.p.c., tj. czy występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z uzasadnieniem jest oddzielną jednostką redakcyjną skargi kasacyjnej, uregulowaną w art. 398⁴ § 2 k.p.c. Nie wystarcza odwołanie się do uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej, nawet jeżeli wskazano w nim tożsame argumenty, gdyż postanowienie w przedmiocie przyjęcia skargi do rozpoznania zapada podczas innego posiedzenia i w innym składzie niż rozpoznanie skargi kasacyjnej (art. 398¹⁰ zd. 2 k.p.c.).

W niniejszej skardze oparto się na przyczynie wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c., podnosząc, że suma wszystkich dowodów i domniemań opisanych w uzasadnieniu podstaw skargi kasacyjnej powinna bez głębszej analizy prowadzić do wniosku, że Sądy meriti dokonały błędnej wykładni art. 74 k.c., bowiem między stronami zawarto umowę pożyczki w kwocie dochodzonej w sprawie. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla skutecznego powołania w skardze przyczyny polegającej na oczywistej zasadności skargi konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 czerwca 2016 r., IV CSK 729/14 oraz z dnia 15 lipca 2015 r., IV CSK 17/15 - nie publ.). Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczył odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2013 r., I UK 214/13, nie publ.).

Skarga kasacyjna w oczywisty sposób tych wymagań nie spełnia. Przedstawienie przyczyny mającej uzasadniać przyjęcie jej do rozpoznania jest niewystarczające z uwagi na ogólnikowość oraz niewyodrębnienie w sposób wyraźny przyczyn i podstaw kasacyjnych. Poprzestanie na stwierdzeniu, że zasadność skargi potwierdza „suma i wszystkich dowodów i domniemań, wykazanych szczegółowo wyżej” uniemożliwia, z uwagi na ograniczoną kognicję Sądu Najwyższego w postępowaniu przedsądowym, dokonanie oceny prawidłowości przyczyny przewidzianej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. Dodatkowo należy podkreślić, że skarga w tej części zawiera polemikę z ustaleniami faktycznymi Sądów powszechnych oraz z dokonaną przez nie oceną dowodów w sprawie, która z uwagi na związanie podstawą faktyczną rozstrzygnięcia jest niedopuszczalna (art. 398³ § 3, art. 398¹³ § 2 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

jw