V CSK 269/18

Sygn. akt V CSK 269/18

POSTANOWIENIE

Dnia 18 grudnia 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Owczarek

w sprawie z wniosku K. G., K. S. i A. P.
‎przy uczestnictwie Starosty K.
‎o rozgraniczenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2018 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy K. S.

od postanowienia Sądu Okręgowego w C.
‎z dnia 6 listopada 2017 r., sygn. akt VI Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca K. S. złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w C. z dnia 6 listopada 2017 r., oddalającego apelacje  wnioskodawców K. G. i K. S. od postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia 27 kwietnia 2017 r., którym dokonano rozgraniczenia nieruchomości.

Sąd Najwyższy, oceniając – na podstawie art. 398⁹ § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. – skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył, że celem tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia jest ochrona interesu  publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy tylko skargę. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z uzasadnieniem jest samodzielną jednostką redakcyjną skargi kasacyjnej, uregulowaną
‎w art. 398⁴ § 2 k.p.c., a postanowienie w jego przedmiocie zapada podczas innego posiedzenia i w innym składzie niż rozpoznanie skargi (art. 398¹⁰ zd. 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). W ramach tzw. przedsądu Sąd Najwyższy bada jedynie, czy  wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 398⁹ § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.

W przedstawionej skardze oparto się na przyczynie wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla skutecznego powołania się na oczywistą zasadność skargi konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter jednoznaczny, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym – jego zdaniem – Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia.

Skarżący twierdzi, że oczywista zasadność skargi wynika z samodzielnego poczynienia ustaleń faktycznych mimo braku wiadomości specjalnych i niedopuszczenia kolejnego dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu geodezji i kartografii oraz błędnego oznaczenia miejsca położenia działki nr […], stanowiącej drogę, która jego zdaniem nie graniczy, a znajduje się na terenie jego nieruchomości. Obszerne uzasadnienie tak oznaczonej przyczyny kasacyjnej nie  potwierdza oczywistej zasadności skargi. Sąd Okręgowy w C. wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, odnosząc się do zgromadzonego w  sprawie materiału dowodowego, w tym do dowodu z opinii biegłego przeprowadzonego w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji. Ocena tożsamych treściowo zarzutów apelacji oparta była na szczegółowej analizie stanu  faktycznego i przeprowadzonych dowodów. Wyjaśniono, że stanowisko wnioskodawcy wynika z zestawienia różnic wymiarów i powierzchni działek wynikających z pomiarów dokonywanych w znacznym odstępie czasowym, w  istocie nieporównywalnych, gdyż pomijających liczne i istotne zmiany stanu ewidencyjnego, faktycznego i własnościowego wynikające ze scaleń, zakładania ewidencji, urządzania dróg, uwłaszczenia posiadaczy gospodarstw rolnych, zakładania zbiorów dokumentów i kolejnych zmian własnościowych. Z opinii biegłego, podzielonej przez sądy obu instancji wynikało, że ich skutkiem była zmiana oznaczenia nieruchomości, ich konfiguracji, wymiarów, powierzchni i stanu prawnego. Kwestionowana różnica miejsca położenia działki nr […], stanowiącej drogę nr […], polegała na odwołaniu się do oznaczenia jej trasy (połączenia miejscowości K. i Ł.). Argumentacja skarżącego w znaczącej części ma charakter emocjonalny i pozamerytoryczny, jest oparta na subiektywnej ocenie okoliczności faktycznych, stąd stanowi niedopuszczalną polemikę z podstawą faktyczną rozstrzygnięcia (art. 398³ § 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

aj