V CSK 266/18

Sygn. akt V CSK 266/18

POSTANOWIENIE

Dnia 18 grudnia 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Owczarek

w sprawie z powództwa R. K.
‎przeciwko […] "W." Sp. z o.o.

we W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2018 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt I ACa […],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) oddala wniosek pozwanej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powódka R. K. złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 stycznia 2018 r. którym, w uwzględnieniu apelacji pozwanego, zmieniono wyrok Sądu Okręgowego we  W. z dnia 11 maja 2017 r. poprzez oddalenie powództwa o zapłatę  oraz  oddalono jej  apelację w sprawie przeciwko […] „W.” sp. z o.o. we W..

Sąd Najwyższy zważył:

Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 398⁹ § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył, że celem tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy tylko skargę. W ramach tzw. przedsądu Sąd Najwyższy bada jedynie, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny kasacyjne powołane w art. 398⁹ § 1 k.p.c.

W przedstawionej skardze oparto się na przyczynie wskazanej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, dla skutecznego powołania się na oczywistą zasadność skargi konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter jednoznaczny, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczył odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia.

Skarżący twierdzi, że oczywista zasadność skargi wynika z oczywistych naruszeń prawa wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W zakresie prawa procesowego wskazuje na naruszenie kompetencji sądu odwoławczego poprzez  pominięcie z naruszeniem art. 382 k.p.c. części zebranego materiału dowodowego dotyczącego obowiązków pozwanego zarządcy wynikających z  prawa budowlanego, w szczególności co do właściwego budowania i eksploatowania instalacji elektrycznej strychu, czego konsekwencją miało być nie dokonanie właściwej oceny dowodów (art. 233 § 1 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.). Zdaniem skarżącego w zakresie prawa materialnego naruszenie polega na nie podzieleniu oceny prawnej mimo tożsamej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz „wartościowaniu swego stanowiska prawnego na wybiórczo wybranym poglądzie biegłego, który jest sprzeczny z pozostałymi dowodami i dowodami materialnymi, czym rażąco narusza reguły stosowania prawa. Uchybienie to jest istotne i w decydujący sposób wpłynęło na rezultat rozstrzygnięcia, jest to wadliwa wykładnia prawa materialnego art. 415 k.c., art. 361 k.c.”.

W dalszej części bardzo lakonicznych motywów wniosku skarżąca odwołuje się do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, co nie może być skuteczne. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania jest oddzielną jednostką redakcyjną skargi kasacyjnej, uregulowaną w art. 398⁴ § 2 k.p.c. Niedopuszczalne jest odwołanie się do uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej, nawet jeżeli wskazano w nim tożsame argumenty, gdyż ich ocena nie należy do sądu orzekającego w przedmiocie przedsądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2008 r., II UZ 18/08; z dnia 10 marca 2016 r., II CSK 10/16 - nie publ.). Postanowienie w przedmiocie przyjęcia skargi do rozpoznania zapada bowiem podczas innego posiedzenia i w innym składzie niż rozpoznanie skargi kasacyjnej  (art. 398¹⁰ zd. 2 k.p.c.). Nie może odnieść zamierzonego skutku powołana  przyczyna także w pozostałej części wobec niewykazania przesłanki „oczywistej zasadności”. Sąd drugiej instancji nie pominął materiału dowodowego, tylko w granicach przysługującej mu kognicji dokonał oceny opinii biegłych wskazujących, że jakkolwiek najbardziej prawdopodobną przyczyną pożaru było uszkodzenie instalacji elektrycznej na strychu, to brak dowodów potwierdzających zaniedbania pozwanej jako zarządcy budynku w zakresie jej założenia, konserwacji bądź okresowego sprawdzania jej sprawności. Wnioskowanie ze skutku o przyczynie jest logicznie błędne i nie wystarczające do przypisania odpowiedzialności pozwanej w oparciu o regułę winy. Na podstawie art. 415 k.c. za szkodę odpowiada podmiot, którego zawinione działanie bądź zaniechanie stanowi źródło szkody.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. Uwzględniając charakter sprawy, rodzaj dochodzonego roszczenia i sytuację materialną skarżącej Sąd Najwyższy w oparciu o zasadę słuszności odstąpił od obciążenia jej kosztami postępowania kasacyjnego należnymi stronie przeciwnej (art. 102 w zw. z art. 398²¹ i art. 391 § 1 k.p.c.).

jw