IV SAB/Wr 701/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w J. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.

Skarżący P. P. w piśmie z dnia 27 czerwca 2022 r. (data wpływu do organu) wywiódł skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze (dalej jako: "organ") w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 4 maja 2022 r., zarzucając organowi naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej jako: "u.d.i.p"), poprzez nieudostępnienie pełnej wnioskowanej informacji publicznej w terminie ustawowo przewidzianym.

Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie, że doszło do bezczynności oraz o zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, a także o zasądzenie od skarżonego organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

Na poparcie skargi podniesiono, że przedmiotem wniosku z dnia 4 maja 2022 r. była informacja publiczna dotycząca interwencji Policji w H. w terminie 25-27 lutego 2022 r. to jest o to, czy osoby, o których mowa w notatce z interwencji z tego spotkania, to osoby pełniące funkcje publiczne, których tożsamość skarżący oznaczył w treści wniosku. Jak stwierdzono dalej - organ odniósł się do wniosku pismem z dnia 17 maja 2022 r. w ramach którego, na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem, ponieważ wniosek nie dotyczył informacji publicznej. Wedle organu, o ile osoby których dotyczy wniosek pełnią funkcje publiczne, tak wnioskowana informacja nie jest związana z pełnieniem przez nie tych funkcji i w związku z tym nie stanowi informacji publicznej, a informację prywatną. Pismo to nie zawierało żadnego pouczenia o drodze odwoławczej wobec czego pismem z dnia 6 czerwca 2022 r. skarżący wniósł o uzupełnienie decyzji administracyjnej w zakresie pouczenia, a także braku zatytułowania pisma jako decyzji. Organ pismem z dnia 14 czerwca 2022 r. poinformował, że wezwanie skarżącego jest bezzasadne, bowiem wniosek nie dotyczył informacji publicznej, a pismo z dnia 17 maja 2022 r. nie stanowiło decyzji administracyjnej. Do dnia złożenia niniejszej skargi organ nie wydał decyzji administracyjnej w zakresie wniosku ani nie udostępnił informacji publicznej w tym zakresie.

Jak następnie skarżący wywodził, stanowisko organu jest błędne i wewnętrznie sprzeczne. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Choć w orzecznictwie wskazuje się, że część informacji dotyczącej sfery prywatnej jest informacją publiczną, której udostępnianie podlega jednak ograniczeniu (1), tak bez wątpienia w dalszym ciągu mowa o informacji publicznej - a jedynie takiej, do której dostęp jest ograniczony. W sytuacji, gdy dana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, nie stosuje się art. 5 ust. 2 u.d.i.p., bowiem nie zachodzi podstawa do ograniczenia tego prawa. Nawet jeśli bowiem uznać, że wnioskowane informacje nie dotyczą osób pełniących funkcje publiczne w zakresie wykonywania tej funkcji, to i tak mamy do czynienia z informacją publiczną, tylko taką, co do której stosuje się ograniczenie prawa do informacji, zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Przez pojęcie "odmowy udostępnienia informacji publicznej" należy rozumieć sytuację, w której organ posiada informację o charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia, ponieważ prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice ustawowo chronione lub ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź jeżeli objęte wnioskiem żądanie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym zaś wnioskodawca, pomimo wezwania, nie wykaże istnienia szczególnego interesu publicznego do jej uzyskania. Natomiast stosownie do art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji następują w drodze decyzji. Brak takiej decyzji oraz nieudostępnienie informacji stanowi bezczynność organu (2). Organ w przedmiotowym piśmie wprost stwierdził, że odmawia udostępnienia informacji i powołał się na art. 5 ust 2 u.d.i.p. Należy wobec tego uznać, że organ powinien był wydać decyzję na gruncie niniejszej sprawy, ewentualnie sprostować wydaną decyzję zgodnie z żądaniem.

Skarżący podkreślił również, że informacje o tym, czy osoby pełniące funkcje publiczne w ramach organów wymienionej gminy zachowywały się w sposób, który nie licował z godnościami ich urzędów i mógł narazić gminę na uszczerbek na reputacji, powinny zostać udostępnione. Osoby pełniące takie funkcje reprezentują je także poza godzinami pracy i obywatele powinni mieć wiedzę o tym, czy nie dochodziło do kompromitujących incydentów z ich udziałem. Taka decyzja może np. wpłynąć na to, czy oddadzą na taką osobę głos jako burmistrza bądź radnego. Stosuje się więc wyłączenie ograniczenia prawa do informacji publicznej, wyrażone w art. 5 ust. 2 zdanie drugie u.d.i.p. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Termin na udostępnienie informacji publicznej to, co do zasady, 14 dni (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Tym samym, jako że organ ani nie wydał decyzji administracyjnej, ani nie udostępnił wnioskowanej informacji, to pozostaje w bezczynności.

W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu opisał chronologicznie pełny przebieg sprawy podając, że skarżący najpierw pocztą mailową z dnia 14 kwietnia 2022 r. zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej tj. notatki służbowej, protokołu lub innego dokumentu z zajścia czy interwencji jaka miała miejsce w H. w terminie 25-27 lutego 2022 r. (ostatni weekend lutego 2022 r.) oraz informacji czy toczą się lub toczyły postępowania przygotowawcze lub sądowe w tej sprawie. W odpowiedzi na ten wniosek skarżący pocztą mailową z dnia 22 kwietnia 2022 r. otrzymał odpowiedź, że nie toczyło się ani nie toczy się żadne postępowanie oraz otrzymał skan notatki urzędowej z dnia 26 lutego 2022 r. z przedmiotowej interwencji, w której dane osób w niej wymienionych zostały zanonimizowane ze względu na konieczność ochrony prywatności osób fizycznych. Na ten sposób załatwienia jego wniosku skarżący zareagował wnioskiem z dnia 22 kwietnia 2022 r. wniesionym pocztą mailową zawierającym wezwanie do wydania decyzji administracyjnej w zakresie anonimizacji, bądź do udostępnienia wnioskowanej informacji w pełnym zakresie (tj. niezanonimizowanej), w szczególności jeśli dotyczy osób pełniących funkcje publiczne. W odpowiedzi na to wezwanie organ pismem z dnia 27 kwietnia 2022 r. poinformował skarżącego, że żaden z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie nakazuje wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w związku z dokonaniem anonimizacji udostępnianej informacji publicznej, zaś udostępnienie zanonimizowanego dokumentu w związku ze złożonym wnioskiem nie oznacza pozostawania przez podmiot zobowiązany w bezczynności. W takich okolicznościach skarżący wnioskiem z dnia 4 maja 2022 r. wniesionym pocztą mailową powołując się na przepisy art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wniósł o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącej interwencji, jaka miała miejsce w wymienionym wyżej hotelu C. w terminie 25-27 lutego 2022 r. (w ostatni weekend lutego 2022 r.), w następującym zakresie:

"1.Czy osoby, o których mowa w notatce z interwencji z ww. spotkania, to:

a. Burmistrz Miasta i Gminy C. T. K.?

b. Radny Rady Miejskiej w C. A. W.?

c. Radny Rady Miejskiej w C. P. B.?

d. Dyrektor R. i p.o. Dyrektora B. w C. A. W.?

e. Rzecznik Prasowy Urzędu Miasta i Gminy w C. K. W.?

f. Radny Rady Miejskiej w L. i wiceprzewodniczący Rady Miejskiej w L. T. G.?

g. Radny Rady Miejskiej w C. M. Ś.?

h. Radny Rady Miejskiej w C. P. W.?

Wnioskodawca poprosił, aby odpowiedź do każdego nazwiska brzmiała "tak" albo "nie".

2. Jeśli w zajściu były legitymowane także inne osoby, pełniące funkcje publiczne, wniósł o udostępnienie ich imienia, nazwiska, a także pełnionej funkcji."

Na ten wniosek organ odpowiedział pismem z dnia 17 maja 2022 r., którym odmówił udostępnienia skarżącemu żądanych informacji wskazując, że wniosek ten nie dotyczy informacji publicznej.

Następnie skarżący wnioskiem z dnia 18 maja 2022 r. zwrócił się o informację publiczną w zakresie udostępnienia nagrania z monitoringu miejsca, w którym miała miejsce interwencja Policji w wymienionym hotelu, opisana w notatce służbowej z dnia 26 lutego 2022 r., na co uzyskał odpowiedź w piśmie z dnia 27 maja 2022 r., że monitoring z tego zdarzenia nie był zabezpieczany z braku prowadzenia postępowania związanego z przedmiotową interwencją. W dniu 6 czerwca 2022 r. skarżący wniósł o sprostowanie "decyzji administracyjnej" z dnia 17 maja 2022 poprzez uzupełnienie jej o pouczenie o prawo do jej zaskarżenia oraz odpowiednie jej zatytułowanie. Na to otrzymał odpowiedź w piśmie z dnia 14 czerwca 2022 r., że przedmiotowe pismo nie jest decyzją administracyjną.

Organ dalej argumentował, że dane osobowe też stanowią informację, ale dotyczącą zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Informacja o osobach fizycznych ma charakter informacji publicznej, o ile jest informacją o osobach sprawujących funkcje publiczne mającą ścisły związek z pełnieniem tych funkcji. Podkreślenia jednak wymaga, że w przypadku osób pełniących funkcje publiczne ograniczenie w dostępie do informacji publicznej ze względu na ich prywatność nie występuje, o ile informacje te mają ścisły związek z pełnieniem tych funkcji (art. 5 ust. 2 ustawy). Uwzględniając to, że prawo do prywatności jest wartością chronioną konstytucyjnie, przyjąć należy, że w odniesieniu do osoby fizycznej udostępnienie danych osobowych powinno się ograniczyć tylko do tego, co z mocy ustawy będzie uznane za jawne. Przyjmuje się również, że jeżeli informacja publiczna zawiera dane osobowe, a nie wchodzi w grę art. 5 ust. 2 ustawy, nie można uznać, że zaistniała przesłanka legalizująca udostępnienie danych osobowych, ponieważ pierwszeństwo w ochronie mają dane osobowe, a tym samym wykonanie obowiązku informacyjnego nie stanowi przesłanki legalizującej ich udostępnienie. Dane osobowe, takie jak imię, nazwisko, wiek, wykonywany zawód stanowią sferę prywatności. W wyroku z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 620/12, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że z art. 5 ust. 2 ustawy oraz art. 61 ust. 3 Konstytucji wynika, że ustawodawca kreując prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, jako dobro nadrzędne nad prawem dostępu do informacji usytuował ochronę prywatności osób fizycznych - jeżeli celem dostępu do informacji publicznej jest przejrzystość działalności organów władzy publicznej, przy jednoczesnym zachowaniu prawa do prywatności osób fizycznych, to cel informacyjny jest spełniony także wówczas gdy informacja publiczna pomija dane osobowe skarżącego. Kierując się zatem tą zasadą organ udostępnił wnioskodawcy notatkę urzędową z dnia 26 lutego 2022 r., ale po wykreśleniu z niej danych osobowych poszczególnych osób.

Skarżący występując z wnioskiem z dnia 4 maja 2022 r. w istocie domaga się ujawnienia całej treści udostępnionej już notatki poprzez ujawnienie zachowanych w poufności danych osobowych osób, wobec których policjanci podejmowali interwencję. Tak sformułowane żądanie skarżący uzasadnił powołaniem się na to, że chodzi o osoby pełniące funkcje publiczne. Nie można jednak uznać takiego wniosku za możliwy do załatwienia w trybie dostępu do informacji publicznej. Wskazać trzeba bowiem, że interwencja policjantów dotyczyła zakłócania spokoju nocnego. Jak to wynika z treści notatki w hotelu była w dniu 25 lutego 2022 r. organizowana impreza Urzędu Miasta, ale zakończyła się ona o godz. 0:00. Zatem interwencja Policji o godz. 0:50 była już po czasie tej imprezy. Należy więc uznać, że nawet, jeśli - jak to sugeruje skarżący - policjanci podejmowali czynności wobec osób, które miałyby być funkcjonariuszami publicznymi z racji pełnionych funkcji w samorządzie gminy, to nie można zasadnie uznać, że interwencja miałaby mieć związek z pełnieniem przez nich tych funkcji, a takiego związku wymaga przepis art. 5 ust. 2 ustawy, aby informacja o osobach była informacją publiczną nie podlegającą ochronie z uwagi na prywatność osoby fizycznej.

Reasumując organ zaakcentował, że skarżący domaga się podania danych osobowych o osobach prywatnych, co nie jest informacją publiczną. Ponadto wniosek dotyczy danych, w sprawie która mogła być kwalifikowana jako wykroczenie, co także powoduje, że żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, a dostęp do niej limitowany jest w okolicznościach sprawy w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia i Kodeksie postępowania karnego. W sytuacji zaś gdy skarżący żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą o dostępie do informacji publicznej. Przedmiotowa interwencja wobec określonych osób nie wiązała się z pełnieniem przez nie funkcji publicznych, ale z ich zachowaniem, które było poczytywane za naganne w porze nocnej. Przy tym organ nie jest uprawniony w trybie udostępniania informacji publicznej do prowadzenia postępowania wyjaśniającego czy osoby, wobec których podjęto interwencję, istotnie są osobami publicznymi - interwencję podjęto przecież wobec osób zakłócających ciszę nocą, a nie wobec osób pełniących funkcje publiczne. Tym samym dane tych osób powinny pozostać nieujawnione z uwagi na ochronę prywatności tych osób i nie stosuje się w tym zakresie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niezasadnie więc skarżący wiąże w tym przypadku zarzut bezczynności z tym, że odpowiedź na swój wniosek nie uzyskał w formie decyzji administracyjnej, do wydania której nie ma podstawy prawnej, ale w postaci pisma informacyjnego.

W tych okolicznościach skarga jako bezzasadna powinna zostać zdaniem organu oddalona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej przywoływana jako "u.d.i.p.") stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. – przywoływanej poniżej jako "p.p.s.a."). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Przedmiotem skargi jest bezczynność organu z powodu nieudostępnienia na żądanie skarżącego z dnia 4 maja 2022 r. informacji – kwalifikowanej przez stronę skarżącą jako publiczną - dotyczącej interwencji Policji we wskazanym hotelu w terminie 25-27 lutego 2022 r. przez podanie (potwierdzenie), czy osoby, o których mowa w notatce z interwencji, są osobami pełniącymi funkcje publiczne (burmistrz, radni, rzecznik prasowy i dyrektor gminnej jednostki organizacyjnej), których tożsamość oraz sprawowane funkcje skarżący konkretnie oznaczył w treści wniosku.

Zgodnie z art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy. Należy do nich przede wszystkim ustawa o dostępie do informacji publicznej.

Bezczynność organu na gruncie unormowań u.d.i.p. zachodzi wówczas, gdy w zakreślonym ustawą terminie adresat wniosku, jeśli jest podmiotem zobowiązanym, nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie powiadamia, że nie posiada wnioskowanej informacji publicznej, bądź nie informuje, że żądana informacja nie ma charakteru publicznego. Celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Badając zasadność skargi na bezczynność sąd administracyjny najpierw ustala, czy stan bezczynności występował w chwili wniesienia skargi, a w razie potwierdzenia tej okoliczności przeprowadza dalszą kontrolę według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dacie wydania orzeczenia sądowego.

Jak stanowi art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, w przypadku odmowy jej udostępnienia organ wydaje decyzję (art. 16 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). W tym terminie (14 dni) podmiot zobowiązany powinien również poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Godzi się jednak jeszcze raz podkreślić, że terminy, o których mowa w art. 13 u.d.i.p. dotyczą każdej formy załatwienia wniosku – a zatem nie tylko czynności udostępnienia informacji publicznej lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, ale również czynności powiadomienia wnioskodawcy, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej bądź powiadomienia, ze organ nie posiada informacji publicznej lub, że obowiązuje inny tryb dostępu. Celem wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma być realizacja interesu publicznego, a nie realizacja subiektywnego, własnego interesu podmiotu składającego ten wniosek dla załatwienia jego indywidualnej sprawy. Prawo do informacji dotyczy bowiem spraw publicznych rozumianych jako przejaw takiej działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji, jaka ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych. W piśmiennictwie oraz judykaturze podnosi się, że ustawa o dostępie do informacji publicznej daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Kryteria określające, że żądana informacja ma charakter publiczny, zawarto w art. 6 u.d.i.p., statuującego rodzaje informacji, które dotyczą spraw publicznych. Przepis ten jest rozwinięciem art. 1 ust. 1 u.d.i.p. łączącego pojęcie "informacja publiczna" z pojęciem "sprawa publiczna", a zatem przedmiotem informacji musi być sprawa publiczna związana z funkcjonowaniem Państwa (wyrok NSA z 9 lipca 2019 r., sygn. I OSK 2419/17).

W realiach rozpatrywanej sprawy, organ na żądanie strony skarżącej z dnia 4 maja 2022 r. w ustawowym terminie 14 dni, którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., sformułował swą odpowiedź w piśmie z dnia 17 maja 2022 r. (MJ-KW-0151-86/22). Organ nie oznaczył swego pisma jako decyzji, aczkolwiek zarówno sposób jak i formę zredagowania rzeczonego pisma wizualnie można uznać ogólnie za podobne do decyzji administracyjnej, część sformułowań użytych w teksie pisma może być również myląca, jednakże nie czyni to z tego pisma formalnie rzecz ujmując decyzję administracyjną w rozumieniu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 104 k.p.a. Pismo to nie zawiera pouczenia o trybie zaskarżenia a wprawdzie na wstępie odmawia skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, to jednak w treści kwalifikuje żądanie skarżącego dotyczące ujawnienia danych osobowych jako nie dotyczące informacji publicznej wywodząc, że interwencja nie miała związku z pełnieniem funkcji publicznych (czego wymaga przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dla kwalifikacji danej informacji jako publicznej), a w przypadku osób pełniących funkcje publiczne ochrona takich osób ze względu na ich prywatność nie występuje, o ile te informacje mają związek ścisły z pełnieniem tych funkcji, a takiej zależności organ się nie dopatrzył. Zdaniem organu, co wprost wyartykułował w treści komentowanego pisma - dane osobowe osób prywatnych, których domaga się skarżący nie są informacją publiczną, nadto wniosek dotyczy udostępnienia danych z interwencji, która może być kwalifikowana jako wykroczenie, co także powoduje, że dostęp do takiej informacji jest limitowany w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia i Kodeksie postępowania karnego.

W ocenie Sądu organ trafnie w tym piśmie wskazał, że nie wszystkie dane związane z prowadzonymi czynnościami przez Policję w ramach ustawy o Policji oraz ustawy Kodeks postępowania karnego lub Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia stanowią informację publiczną. Oceniając charakter żądanej informacji trzeba podnieść, że zasady dostępu do akt toczącego się postępowania karnego czy postępowania w sprawach o wykroczenia oraz prowadzonych czynności procesowych organów Policji – nie jest regulowana poprzez unormowania u.d.i.p. Obowiązuje tu inny tryb dostępu (o czym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), zasadniczo regulowany przepisami ustawy z dnia 6 sierpnia 1997 r. Kodeks postępowania karnego (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 1375 ze zm.; por. przepisy działu VII k.p.k., art. 156 k.p.k.), ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 1124.; art. 38 § 1).

W praktyce orzeczniczej jednak wyraża się pogląd, że okoliczność, że akta nie stanowią informacji publicznej nie oznacza, że w pewnych przypadkach zawarte w nich informacje publiczne nie mogą być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji, protokoły z przesłuchań świadków w sprawie o wykroczenia oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą o wykroczenia mogą posiadać taki walor, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informacje o sposobie prowadzenia sprawy, stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych.

W takim kontekście trzeba podkreślić, iż organ przesłał skarżącemu w odpowiedzi (na jego poprzedni wniosek z 14 kwietnia 2022 r.) zanonimizowany co do danych osobowych skan notatki urzędowej z interwencji. Anonimizacja - jako zabieg techniczny umożliwiający udostępnienie informacji po wyeliminowaniu danych osobowych, których udostępnienie byłoby nieuprawnione, jest prawidłową czynnością i nie wymaga wydania decyzji w tym przedmiocie. W kwestii wszakże ujawnienia danych osobowych osób wymienionych w tej notatce – czyli ich identyfikacji - trafnie organ uznał, że dane te nie podlegają udostępnieniu, ponieważ nie stanowią informacji publicznej. Trzeba bowiem zauważyć, że jak wyjaśnił organ, interwencja nie dotyczyła już czasu trwania oficjalnej imprezy organizowanej przez władze lokalne samorządowe, związana była z zakłócaniem spoczynku nocnego, a wobec tego czynności funkcjonariuszy Policji podejmujących działania wobec osób fizycznych uczestniczących w zdarzeniu zakłócania ciszy nocnej nie miały charakteru związanego z ewentualnym pełnieniem przez nie funkcji publicznych lub wykonywaniem zadań publicznych.

Informacje odnoszące się do sfery prywatności osoby fizycznej i jej danych osobowych - nie mające związku z pełnieniem powierzonej funkcji podlegają ochronie. Prawo do prywatności jako wartość, która ogranicza zakres przedmiotowy prawa do uzyskania informacji publicznej, jest dobrem jednostki, a zatem wartością chronioną przed nieuzasadnioną ingerencją, o czym stanowi art. 47 Konstytucji RP. Prawo to wraz z prawem do ochrony danych osobowych, którego dotyczy art. 51 Konstytucji - ze względu na dotyczące godności człowieka postanowienia wstępu do Konstytucji i jej art. 30 - stanowi zarazem normatywną podstawę ustroju, wyrażającą jego tożsamość, zdeterminowaną przez godność i wolność jednostki (tak:R. Piotrowski, Prawo do prywatności i ochrony danych osobowych jako wartości konstytucyjne. (w:) Prywatność a jawność - bilans 25-lecia i perspektywy na przyszłość pod red. A. Mednisa, Warszawa 2016, s. 18).

Konkludując powyższe więc stwierdzić należy, że bezskuteczny jest zarzut bezczynności organu skoro żądana przez skarżącego we wniosku informacja nie miała charakteru informacji publicznej, wobec czego wystarczające było powiadomienie o tym skarżącego na piśmie, co organ uczynił w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Z tych przyczyn Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.