IV SA/Po 578/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Donata Starosta (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 października 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 09 sierpnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości; 2. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 597,00 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

S. Sp. z o.o. reprezentowana przez adwokat E. H.-C. złożyła sprzeciw od decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WWINB") z dnia 09 sierpnia 2023 r., nr [...], która zapadła po rozpoznaniu odwołania adwokata M. J. działającego w imieniu V. sp. z o.o. sp. k. z dnia 19.12.2022 r., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (dalej: PINB) z dnia 18.11.2022 r. (znak [...]) o zatwierdzeniu - inwestorowi G. sp. z o.o. z siedzibą w K. ul. [...] - projektu budowlanego zamiennego 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych, zlokalizowanych na działce o nr ewid.[...], położonej przy ul. [...], sporządzonego przez: mgr inż. arch. T. S.; mgr inż. P. P., i sprawdzonego przez mgr inż. arch. A. A. inż. D. G.. Decyzja została wydana po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27.03.2023 r., sygn. akt II SA/Po 120/23. Decyzja objęta sprzeciwem uchyliła decyzję organu I instancji przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Powyższa decyzja WWINB wydana została w następującym stanie sprawy.

PINB pismem z 16 listopada 2017 r., nr [...], zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zmian istotnych od zatwierdzonego projektu, wprowadzonych w trakcie budowy 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych, zlokalizowanych na działce o nr ewid.[...] położonej przy ul. [...] w R. . W tym samym dniu PINB wydał postanowienie, którym wstrzymał inwestorowi A. roboty budowlane wykonywane przy rzeczonej budowie.

Z uwagi na uzyskanie informacji o przekazaniu przez dotychczasowego właściciela z dniem 11 lipca 2016 r. prawa własności do przedmiotowej nieruchomości na rzecz G. sp. z o.o. PINB w dniu 20 grudnia 2017 r. wydał postanowienie, którym wstrzymał inwestorowi G. sp. z o.o. roboty budowlane.

Decyzją z dnia 15 stycznia 2018 r. PINB nakazał inwestorowi G. sp. z o.o. sporządzić i przedstawić projekt budowlany zamienny ww. inwestycji w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia decyzji. W dniu 17 stycznia 2018 r. inwestor złożył projekt budowlany zamienny. Decyzją z 6 lutego 2018 r., nr [...], PINB zatwierdził G. sp. z o.o. projekt budowlany, udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz zobowiązał inwestora do uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

WWINB decyzją z dnia 29 sierpnia 2018 r. stwierdził nieważność ostatecznej decyzji PINB z 06 lutego 2018 r., nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 28 grudnia 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy ostatnio podaną decyzję WWINB.

PINB decyzją z 15 lutego 2021 r., nr [...], odmówił zatwierdzenia inwestorowi M. sp. z o.o. sp. k. projektu budowlanego zamiennego 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych, zlokalizowanych na działce o nr ewid.[...], położonej przy ul. [...] oraz na działce [...] w R. , dostarczonego do PINB w dniu 30 grudnia 2020 r.

WWINB decyzją z dnia 11 czerwca 2021 r., nr [...], uchylił w całości decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

PINB decyzją z dnia 18 października 2021 r., nr [...], odmówił zatwierdzenia M. sp. z o.o. sp.k. projektu budowlanego zamiennego 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych zlokalizowanych na działce o nr ewid.[...], położonej przy ul. [...] oraz na działce [...] w R. .

WWINB decyzją z 3 grudnia 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy ostatnio wskazaną decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 10 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Po 35/22, oddalił skargę.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że w świetle stwierdzonej niezgodności projektu budowlanego zamiennego organ zasadnie odmówił skarżącej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. W ocenie Sądu powyższe nie zamyka stronie prawa do wystąpienia, po usunięciu powyższej niezgodności, do organu o zatwierdzenie de facto innego projektu budowlanego zamiennego.

W dniu 13 września 2022 r. PINB wezwał inwestora M. sp. z o.o. sp.k. na podstawie art. 35 ust. 3 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.) oraz art. 123 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a.") do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym zamiennym.

PINB decyzją z 18 listopada 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego i art. 104 K.p.a. w zw. z art. 27 i 28 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471), zatwierdził inwestorowi G. sp. z o.o. projekt budowlany zamienny 4 budynków mieszkalnych wielorodzinnych zlokalizowanych na działce o nr ewid.[...] położonej przy ul. [...] w R. oraz udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy wyżej wymienionych obiektach jednocześnie zobowiązując inwestora do uzyskania decyzji pozwolenia na użytkowanie wyżej wymienionych obiektów.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła V. sp. z o.o. podnosząc, że projekt budowlany przedłożony przez inwestora i zatwierdzony przez organ powiatowy, jak i cała inwestycja zrealizowana na działce nr [...] jest niezgodna z przepisami Prawa budowlanego, a także uchwałą Rady Gminy R. z 25 listopada 2013 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości R., rejon ul. [...].

WWINB decyzją z dnia 26 stycznia 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania V. sp. z o.o., uchylił decyzję organu I instancji w całości przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Organ II instancji - zwracając uwagę na postanowienie PINB z dnia 13 września 2022 r. i przedłożony projekt zamienny, a także wskazując na nieprawidłowości względem wysokości budynku, wysokości pomieszczeń technicznych, powierzchni zabudowy i antresoli, jak i na występujące w projekcie niespójności - podniósł, że organ I instancji powinien tak sformułować zakres postanowienia na podstawie art. 35 Prawa budowlanego, aby jego wykonanie doprowadziło przedłożony projekt budowlany do stanu zgodnego z prawem. Postanowienie PINB jest pozorne i nie pozwala na wyjaśnienie wątpliwości, które powstały w toku postępowania. Błędnie w tym postanowieniu przywołano działkę nr [...], skoro nie wynika z projektu, że jest objęta robotami budowlanymi. WWINB z urzędu wie, że poprzednio przewidziano na tej działce parkingi modułowe, aktualnie mają one być zrealizowana na działce inwestycyjnej nr [...].

WWINB wskazał ponadto, że wątpliwości budzi także określenie adresata decyzji G. sp. z o.o., skoro adresatem postanowienia i inwestorem jest M. sp. z o.o. sp.k.

Ponadto, zdaniem organu II instancji uzasadnienie PINB narusza art. 107 § 3 K.p.a.

WWINB w decyzji uchylającej wskazał, że ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji rzetelnie oceni cały projekt budowlany zamienny, wezwie inwestora do jego uzupełnienia tak, aby zakres wymaganych czynności nie budził wątpliwości, a inwestor miał możliwość takiemu wezwaniu zadośćuczynić.

W skierowanym do tut. Sądu sprzeciwie spółka G. sp. z o.o. (poprzednio M. sp. z o.o. sp.k.), wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania odwoławczego, a ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WWINB.

W sprawie w dniu 27 marca 2023 roku zapadł kolejny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 120/23, którego przedmiotem było rozpoznanie sprzeciwu.

W uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II SA/Po 120/23 wskazano, że "Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż ze względu omówione powyżej ograniczenia procesowe jakim poddane jest postępowanie ze sprzeciwu Sąd w żadnym razie nie przesądza, czy Spółce V. sp. z o.o. sp. k. służyło prawo do wniesienia odwołania, jak też nie wskazuje wyłącznych wiążących kryteriów oceny posiadania przez tą Spółkę interesu prawnego w sprawie, zaś powodem uwzględnienia sprzeciwu było wyłącznie niedokonanie przez organ odwoławczy oceny tej istotnej prawnie okoliczności oraz brak zebrania jakiegokolwiek materiału dowodowego pozwalającego na dokonanie takiej oceny. Do usunięcia uchybień we wskazanym wyżej zakresie organ odwoławczy będzie zobowiązany na podstawie art. 153 P.p.s.a. Po poczynieniu odpowiednich ustaleń organ odwoławczy winien także w sposób wyczerpujący i uwzględniający je ustalić krąg stron przedmiotowego postępowania."

Po wyroku z dnia 27 marca 2023 roku, sygn. akt II SA/Po 120/23 WWINB wydał decyzję z dnia 09 sierpnia 2023 r., nr [...], w której uchylił decyzję organu I instancji przekazując temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta została objęta sprzeciwem w niniejszym postępowaniu.

W uzasadnieniu decyzji z dnia 09 sierpnia 2023 r. WWINB wskazał, że podjął działania wyjaśniające czy wnoszący odwołanie ma interes prawny w sprawie zakończonej decyzją PINB z dnia 18.11.2022 r. (znak [...]).

Organ II instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji, że w dniu 05.06.2023 r. wezwał V. sp. z o.o. sp. k., działającego przez pełnomocnika do pisemnego wyjaśnienia i udowodnienia (przesłania kserokopii dokumentów) jakiego interesu prawnego lub obowiązku reprezentowanej spółki dotyczy postępowanie zakończone decyzją PINB z dnia 18.11.2022 r. (znak [...]).

Pismem z dnia 14.06.2023 r. pełnomocnik odwołującego udzielił odpowiedzi na wezwanie, które jednak nie rozwiało wszystkich wątpliwości WWINB co do interesu prawnego. WWINB wskazał, że w aktach sprawy PINB znajduje się bowiem kopia aktu notarialnego z dnia [...] r. (Rep. [...]) dot. umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia własności lokali na nabywcę w wykonaniu umowy deweloperskiej (zawartej na podstawie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego), umowy o sposobie posiadania i korzystania z nieruchomości wspólnej oraz powołaniu zarządcy. Z umowy wynika, m.in., że zarząd w zakresie nieruchomości wspólnej, stanowiącej działkę nr [...] w terminie jednego roku od dzisiaj będzie sprawowany przez spółkę V. z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (...) - powierzają zarząd tejże spółce komandytowej w trybie art. 18 ustawy o własności lokali, a administratorem będzie P. z o.o. w P. (...).

Ponadto, WWINB podał w uzasadnieniu decyzji, że w aktach sprawy znajduje się również kopia umowy o administrowanie nieruchomością zawartej w dniu 15.11.2019 r. pomiędzy V. sp. z o.o. sp.k. (zarządem) oraz P. sp. z o.o.

W dalszej kolejności organ II instancji wskazał, że w wyjaśnieniach z dnia 4.06.2023 r. pełnomocnik V. sp. z o.o. sp.k. wskazał m.in., że wspólnota mieszkaniowa powołała nowy zarząd nieruchomości, który w dniu 01.01.2023 r. zawarł umowę o administrowanie z nowym zarządcą.

Organ odwoławczy uznał, po zapoznaniu się z odpowiedzią, że dla wypełnienia wiążących zaleceń WSA w Poznaniu, uzasadnione jest kolejne wezwanie, mianowicie, czy w okresie od 26.11.2020 r. do 31.12.2022 r. V. sp. z o.o. sp.k. była zarządem/członkiem zarządu wspólnoty mieszkaniowej na nieruchomości dz. nr ewid. [...] (aktualnie [...]), czy i z kim ew. zawarta była umowa o zarządzanie. W związku z tym w dniu 23.06.2023 r. WWINB ponownie wystosował wezwanie do pełnomocnika V. sp. z o.o. sp.k.

W tym samym dniu WWINB wezwał C. do przedstawienia uchwały wspólnoty mieszkaniowej nieruchomości na dz. nr ewid. [...] przy ul. [...] w R. o powołaniu zarządu wspólnoty oraz umowy o zarzadzanie zawartej z zarządem nieruchomości.

Jak zrelacjonował organ II instancji w decyzji C. przedłożyła kopie uchwał o powołaniu zarządu wspólnoty z dnia 01.01.2023 r. (e-mail z dnia 17.07.2023 r.) oraz kopie pełnomocnictwa (na czas nieokreślony) zarządu wspólnoty z dnia 21.12.2022 r. do przejęcia całej dokumentacji technicznej i księgowej wraz z danymi członków wspólnoty mieszkaniowej i bazą kontrahentów, a także wszystkich kluczy do pomieszczeń technicznych i szacht.

WWINB zrelacjonował także w decyzji, że Inwestor - spółka M. sp. z o.o. sp.k. (obecnie spółka S. sp. z o.o.) w piśmie z dnia 14.07.2023 r. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie.

Ponadto w decyzji podano, że w dniu 27.06.2023 r. adwokat M. J. przedstawił stanowisko w sprawie i wskazał, że składając odwołanie z dnia 19.12.2022 r. działa w imieniu V. sp. z o.o. sp. k. i w imieniu W. przy ul. [...],[...] w R. .

WWINB na podstawie posiadanych i załączonych dokumentów ustalił, że na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. (Rep. [...]) dot. umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia własności lokali na nabywcę w wykonaniu umowy deweloperskiej (zawartej na podstawie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego), umowy o sposobie posiadania i korzystania z nieruchomości wspólnej oraz powołaniu zarządcy, wynika że zarząd w zakresie nieruchomości wspólnej, stanowiącej działkę nr [...] w terminie jednego roku od dzisiaj będzie sprawowany przez spółkę V. z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (...) - powierzają zarząd tejże spółce komandytowej w trybie art. 18 ustawy o własności lokali, a administratorem będzie P. z o.o. w P. (...).

W dalszej kolejności WWINB zwrócił także uwagę, że w aktach sprawy znajduje się również kopia umowy o administrowanie nieruchomością zawartej w dniu 15.11.2019 r. pomiędzy V. sp. z o.o. sp.k. (zarządem) oraz P. sp. z o.o. z dnia 15.11.2019 r.

Organ II instancji wskazał, że w § 3 pkt Ie. ww. umowy zapisano: "łącznie z Zarządem lub w imieniu Zarządu reprezentacja przed odpowiednimi organami w sprawach dotyczących Nieruchomości wspólnej". Z kolei w § (brak podania numeru w decyzji) umowy zapisano, że Wspólnota ustanawia Administratora swoim pełnomocnikiem i upoważnia go do składania i odbierania od osób trzecich oświadczeń woli w zakresie przewidzianym niniejszą umową. W razie konieczności udzielenia Administratorowi pełnomocnictwa szczegółowego lub pełnomocnictwa w szczególnej formie do określonej czynności z zakresu przewidzianego niniejszą Umową, Wspólnota udzieli takowego pełnomocnictwa na wniosek administratora". Umowa, co wynika z § 6 została zawarta na czas nieoznaczony i może być przez każdą ze Stron wypowiedziana w drodze stosownego oświadczenia woli złożonego drugiej Stronie na piśmie, z zachowaniem zasady, że przez okres 12 miesięcy od daty podpisania umowy z zachowaniem jedno miesięcznego okresu wypowiedzenia ze skutkiem na koniec miesiąca, po tym terminie zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, ze skutkiem na koniec roku. W § 6 zapisano też zasady wzajemnych rozliczeń i przekazania dokumentacji. Wedle organu II instancji ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień stron postępowania wynika, że umowa ta obowiązywała do końca 2022 r., bowiem kolejna umowa o administrowanie, która znajduje się w aktach sprawy to umowa z C. z dnia 30.12.2022 r.

W dalszej kolejności WWINB wskazał, że w jego ocenie, wobec upływu terminu umocowania dla zarządu wspólnoty (. sp. z o. o. sp. k.), określonego w akcie notarialnym z dnia [...] r. (Rep. [...]), działanie P. wypełniało znamiona prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia.

W ocenie organu II instancji jak wynika z przedłożonych kopii odpisów aktów notarialnych (Rep. [...], z dnia [...]; Rep. [...], z dnia [...]; Rep. [...], z dnia [...] r" Rep. [...]; Rep. [...] z dnia [...] r. z uwagi na upływ czasu podejmowano działania w celu podjęcia uchwały o wyborze zarządu wspólnoty. Z ww. kopii aktów wynika że W. przy ul. [...] w R. , w dniu 26.05.2021 r. podjęła uchwałę na mocy której właściciele powierzyli zarząd nieruchomością wspólną spółce P. sp. z o.o. z/s w P.

Następnie, organ II instancji zrelacjonował, że W. przy ul. [...], [...] w R. zmieniła sposób zarządu nieruchomością wspólną powierzony dotychczas zarządcy P. sp. z o.o. z/s w P., poprzez postanowienie, że zarząd ten będzie sprawowany zgodnie z przepisami rozdziału 4 ustawy o własności lokali i z dniem 21.09.2022 r. powołano zarząd 3-osobowy.

W dalszej kolejności w dniu 30.12.2022 r. W. przy ul. [...] w R. repr. przez zarząd zawarła umowę o administrowanie nieruchomością wspólną z C. z /s w P., od.01.01.2023

Zdaniem organu II instancji skoro, zaskarżone rozstrzygnięcie PINB zostało doręczone P. sp. z o.o. z/s w P., a nie W. przy ul. [...] w R. , rację ma adwokat M. J., że jego mandant -wspólnota został pominięty w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji PINB.

W ocenie WWINB wspólnota mieszkaniowa jako właściciel działki bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestycyjną ma interes prawny w postępowaniu naprawczym prowadzonym przez PINB. Jak wynika z dokumentu pełnomocnictwa z dnia 05.07.2023 r. Zarząd W. przy ul. [...], [...] w R. powierzył reprezentowanie jej adw. M. J.. W. , co wynika z oświadczenia z dnia 14.07.2023 r. podtrzymała zarzuty zawarte w podaniu z dnia 19.12.2022 r.

Niemniej, organ II instancji zauważył, że w świetle wyjaśnień to nie W. przy ul. [...], [...] w R. wniosła odwołanie z dnia 19.12.2022 r., a V. sp. z o.o. sp. k., w imieniu własnym. Skoro nie istnieje żaden stosunek prawny pomiędzy V. sp. z o.o. sp.k., a wspólnotą, wedle organu II instancji bez znaczenia pozostaje stanowisko wspólnoty zawarte w piśmie z dnia 14.07.2023 r. i z dnia 26.07.2023 r. o podtrzymaniu odwołania z dnia 19.12.2022 r.

Jednocześnie, wobec zawartych w piśmie wspólnoty z dnia 26.07.2023 r. treści dotyczących wznowienia postępowania prowadzącego do wydania decyzji PINB, opartych na przesłance określonej w przepisie. 145 § 1 pkt 4 kpa, WWINB zauważył, że wobec decyzji kasacyjnej, PINB prowadząc ponownie postępowanie winien to wziąć pod uwagę i zapewnić wspólnocie czynny udział w postępowaniu. Tymczasem WWINB doręczył już decyzję objętą sprzeciwem pełnomocnikowi wspólnoty.

WWINB zauważył, także, że z drugiej zaś strony adwokat M. J. jak wskazał w wyjaśnieniach złożonych pisemnie w dniu 26.07.2023 r. działa w imieniu V. sp. z o. o. o. sp. k. z/s w P., która to spółka jest współwłaścicielem działki nr [...]. Działka ta stanowi własność właścicieli lokali tworzących ww. wspólnotę.

WWINB przytoczył, że uzasadniając swoje stanowisko co do posiadania interesu prawnego spółka V. sp. z o.o. sp. k. wskazała, że działka nr [...] jest notorycznie zalewana wodami opadowymi spływającymi z działki nr [...],co uniemożliwia korzystanie zgodnie z przeznaczeniem - z drogi i miejsc postojowych na tej działce.

WWINB wyjaśnił, że cechami interesu prawnego jest to, że jest on bezpośredni, indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma więc osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy. Jak wskazuje orzecznictwo sadowoadministracyjne, vide np. wyrok NSA z dnia 08.09.2021 r., sygn. akt II OSK3182/18 (dostępny: CBOSA): W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie wskazuje się, że przepis art. 28 ust. 2 p.b. nie ma zastosowania do zdefiniowania strony w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 50- 51 p.b. (por. wyroki NSA z 17 grudnia 2019 r., II OSK 3140/18, z 5 grudnia 2017 r" IIOSK 569/16, LEXnr 2595916 oraz z 14 marca 2018 r" IIOSK 778/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie kręgu stron postępowania w takim postępowaniu następuje zatem na podstawie art. 28 k.p. a. Zakres zastosowania tego przepisu jest szerszy od zakresu wyznaczonego przez art. 28 ust. 2 p.b., w świetle którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że ograniczenie, o którym mowa w art. 28 ust. 2 p.b. nie dotyczy każdego postępowania prowadzonego przez organy administracji architektoniczno-budowlanej oraz nadzoru budowalnego na podstawie przepisów Prawa budowlanego, a jedynie postępowań o udzielenie pozwolenia na budowę oraz tzw. postępowań nadzwyczajnych dotyczących decyzji ostatecznych o udzieleniu pozM>olenia na budowę (por. wyroki NSA z 8 listopada 2017 r. II OSK 392/16 oraz wyrok NSA z 2 lutego 2017 r. II OSK 1241/15; orzeczenia, nsa.gov.pl). Zaznaczyć jednak trzeba, że przy wyznaczaniu kręgu stron zarówno w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 50-51 p. b. podstawowe znaczenie dla określenia kręgu stron postępowania ma ustalenie oddziaływania konkretnego obiektu budowlanego na nieruchomości sąsiednie (por. Prawo budowlane. Komentarz, pod red. M. Wierzbowskiego i A. Plucińskiej-Filipowicz, Lexa Wolters Kluwer business, Warszawa 2014, s. 457). Podobnie: wyrok NSA z dnia 09.03.2023 r., sygn. akt II OS.155/22 (dostępny: CNBOSA): Chociaż przepis art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego pozostaje w związku normatywnym z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, to kwestia obszaru odziaływania przedmiotowego obiektu miała istotne znaczenie dla ustalenia kręgu stron w badanym postępowaniu. Dlatego według organu II instancji należało odpowiednio uwzględnić ukształtowane w orzecznictwie stanowisko, że wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji nie może ograniczać się do ustalenia takiego oddziaływania planowanego obiektu budowlanego, które stanowić będzie naruszenie obowiązujących przepisów prawa. Wedle organu II instancji w sprawach pozwolenia na budowę należy przyjąć, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działek sąsiednich, to tym samym właściciele tych działek mają status strony i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone stosownymi przepisami czy normami technicznymi (por. wyroki NSA: z 10 marca 2020 r. II OSK 1283/18; z 14 grudnia 2012 r., II OSK 1494/11; z 25 stycznia 2013 r., II OSK 1698/11; z 14 lipca 2011 r., II OSK 1182/10; z 16 sierpnia 2012 r., II OSK 832/11; z 9 października 2007 r., II OSK 1321/06; z 14 września 2006 r., II OSK 1090/05; z 12 kwietnia 2011 r., II OSK 644/10; z 6 grudnia 2011 r., II OSK 1764/10; z 25 lutego 2014 r" II OSK 2271/12; z 9 czerwca 2014 r., II OSK 46/13; z 29 stycznia 2014 r., II OSK 2064/12). WWINB podkreślił, że w odniesieniu do art. 28 k.p.a. akcentuje się w orzecznictwie, iż źródłem interesu prawnego może być prawo cywilne, w tym przepisy art. 140 k.c. gwarantujący właścicielowi korzystanie z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa oraz art. 144 k.c., zgodnie z którym właściciel rzeczy powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (por. wyrok NSA z 26 listopada 2013 r. II OSK 1450/12).

Stąd też w ocenie WWINB, wskazuje to na interes prawny V. sp. z o.o. sp. k. jako współwłaściciela działki nr [...] sąsiadującej z działką inwestycyjną nr dz. [...] wbrew twierdzeniom spółki inwestycyjnej zawartym w piśmie z dnia 14.07.2023 r. i z dnia 31.07.2023 r.

Reasumując, organ II instancji przedstawił w decyzji stanowisko, że odwołanie V. sp. z o.o. sp. k., repr. przez adwokata M. J. (współwłaściciela działki) z dnia 19.12.2022 r. skutecznie zainicjowało postępowanie odwoławcze.

W dniu 6 września 2023 roku Spółka S. Sp. z.o.o. repr. przez adwokat E. H. – C. wniosła sprzeciw.

Strona sprzeciwiająca podniosła wobec decyzji następujące zarzuty:

1. naruszenie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. i art. 134 k.p.a. poprzez rozpoznanie odwołania wniesionego przez spółkę V. sp. z o.o. sp. k. i w oparciu o to odwołanie wydanie decyzji uchylającej decyzję PINB, mimo że podmiot wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 w/w ustaw), a w konsekwencji organ II instancji winien wydać postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania,

2. naruszenie przepisu art. 153 u.p.p.s.a. polegające na niedostosowaniu się przez organ II instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 marca 2023 r., wydanego w sprawie II SA/Po 120/23, dotyczących ustalenia, czy podmiot, który wniósł odwołanie z dnia 19 grudnia 2022 r., ma interes prawny we wniesieniu odwołania, zatem czy podmiot ten może być uznany za stronę postępowania;

3. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6, art. 11, art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny i nieprawidłowo ustalony materiał dowodowy, tj.:

a) błędne ustalenie, że działka nr [...], której współwłaścicielem jest V. sp. z o.o. sp. k., znajduje się w strefie oddziaływania obiektu budowlanego,

b) brak dokonania jakichkolwiek ustaleń w zakresie tego, czy działka nr [...], której współwłaścicielem jest V. sp. z o.o. sp. k., nie podlega zarządowi Wspólnoty,

c) brak zebrania pełnej dokumentacji dotyczącej faktycznego sprawowania zarządu W. przy ul. [...] w R. ,

d) błędne ustalenie, że:

- działanie P. Sp. z o.o. wypełniało znamiona prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia i że ta spółka nie wykonywała zarządu Wspólnotą w czasie zainicjowania niniejszego postępowania oraz skierowania do niej pierwszych zawiadomień w tym postępowaniu,

- W. przy ul. [...] w R. była nieprawidłowo zawiadamiana przez PINB o czynnościach podejmowanych w sprawie i w konsekwencji została pominięta w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji.

Ponadto:

4. naruszenie przepisu art. 153 u.p.p.s.a. polegające na niedostosowaniu się przez organ II instancji do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 maja 2022 r. wydanego w sprawie II SA/Po 35/22, dotyczących interpretacji pojęcia antresoli kondygnacji, ustaleń, że zaprojektowana przez inwestora powierzchnia znajdująca się nad ostatnim piętrem w projekcie przed zmianami spełnia wszystkie przesłanki uznania jej za antresolę, oprócz przesłanki niezamknięcia przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona,

5. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt la Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 15 i § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 9 ust. 1 pkt 5 uchwały nr [...] Rady Gminy R. z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości R. rejon ul. [...] poprzez niezasadne uznanie, że projekt zamienny nie jest zgodny z mpzp, mimo że wysokość budynku należy mierzyć od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do budynku lub jego części, znajdującym się na pierwszej kondygnacji naziemnej budynku, a przy tak dokonanych pomiarach wysokość budynku nie przekracza wysokości dozwolonej w m.p.z.p.,

6. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1a w zw. z art. 36a ust. 5 pkt 2a Prawa budowlanego w zw. z § 9 ust. 1 pkt 7 i 8 w zw. z § 2 pkt 7 uchwały nr [...] Rady Gminy R. z dnia 25 listopada 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości R. rejon ul. [...] poprzez niezasadne uznanie, że projekt zamienny nie jest zgodny z m.p.z.p. w zakresie powierzchni zabudowy, podczas gdy łączna powierzchnia zabudowy wszystkich budynków projektowanych na działce nie przekracza przewidzianego w § 9 ust. 1 pkt 8 m.p.z.p. procentu zabudowy, a pojęcia powierzchni budynku, użyte w § 9 ust. 1 pkt 7 m.p.z.p. nie należy utożsamiać z pojęciem powierzchni zabudowy,

7. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt la Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 12 i § 97 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że nie ma możliwości projektowania jakichkolwiek pomieszczeń niższych niż 2 metry, a każdą zaprojektowaną przestrzeń, nieprzeznaczoną na pobyt ludzi należy utożsamiać z pomieszczeniem technicznym,

8. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt la Prawa budowlanego w zw. z § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że ostatnia kondygnacja budynku nie stanowi antresoli, podczas gdy kondygnacja ta spełnia wszelkie wymogi antresoli, a ustalenia organu II instancji, dotyczące rzekomej większej powierzchni antresoli w stosunku do powierzchni kondj-gnacji są niezgodne z treścią projektu, 9. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6, art. 11, art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny i nieprawidłowo ustalony materiał dowodowy, tj.:

e) błędne ustalenie, że powierzchnia antresoli wynosi 267,11 m2 i tym samym jest większa niż powierzchnia kondygnacji, która wynosi 261,41 m2, podczas gdy z projektu wynika, że powierzchnia antresoli wynosi 248,75 m2, co oznacza, że jest niniejsza niż powierzchnia stropu pośredniego,

f) błędne ustalenie, że strefa określona w projekcie jako poziom strefy technicznej jest tożsama z pomieszczeniem technicznym.

Na podstawie art. 64e p.p.s.a. w sprzeciwie wskazano, że z uwagi na powyższe naruszenia nie wystąpiły przesłanki do uchylenia decyzji PINB z dnia 18 listopada 2022 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Wobec powyższego na podstawie art. 64b § 2 i art. 64b § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w sprzeciwie wniesiono o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia 18 listopada 2022 r., sygn.. [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, zlokalizowanych na działce o nr ewidencyjnym [...], położonej przy ul. [...] w R. i umorzenie postępowania odwoławczego,

2) zasądzenie od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z opłatą od pełnomocnictwa,

ewentualnie

3) uchylenie zaskarżonej decyzji

4) zasądzenie od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych wraz z opłatą od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu zarzutów od 1 do 3 w sprzeciwie wskazano, że Organ II instancji naruszył przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. i art. 134 k.p.a., albowiem rozpoznał odwołanie wniesione przez V. sp. z o.o. sp. k. i w oparciu o to odwołanie wydal decyzję uchylającą decyzję PPINB, mimo że podmiot wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 w/w ustawy.

Ponadto, wedle zarzutu po raz kolejny WWINB naruszył przepis art. 153 u.p.p.s.a., albowiem nie wykonał wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 sierpnia 2023 r,, wydanego w sprawie II SA/Po 120/23, dotyczących ustalenia, czy podmiot, który wniósł odwołanie z dniu 19 grudnia 2022 r., ma interes prawny we wniesieniu odwołania, zatem czy podmiot ten może być uznany za stronę Postępowania. Wedle zarzutów sprzeciwu Organ II instancji co prawda podjął pewne próby dokonania ustaleń w powyższym zakresie, jednak zrobił to niedokładnie, w sposób niepełny, po raz kolejny nie wyjaśniając wszystkich okoliczności istotnych dla ustalenia, czy odwołującemu przysługuje status strony postępowania.

W sprzeciwie zarzuca się, że ustalenia organu II instancji są albo błędne, albo niepełne, czym po raz kolejny organ narusza przepisy postępowania, mające istotny wpływ na wynik spraw, a to art. 6, art. 11, 1 art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny i nieprawidłowo ustalony materiał dowodowy.

W sprzeciwie wskazano, że odwołujący V. sp. z o.o. sp. k. pierwotnie wywodził swoje uprawnienie do występowania w charakterze strony z faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], na której posadowione są budyniu wielorodzinne i która sąsiaduje z nieruchomością, na której realizowana jest inwestycja, której dotyczy niniejsze postępowanie. Kiedy jednak WSA w Poznaniu w uzasadnieniu swojego wyroku z dnia 27 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Po 120/23 jednoznacznie wskazał, że w przypadku, gdy w budynkach, znajdujących się na nieruchomości sąsiadującej z inwestowaną, funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa, to co do zasady prawa strony wykonywane są przez tę wspólnotę, odwołująca spółka zmieniła argumentację — już na etapie postępowania prowadzonego przez WWINB po uchyleniu decyzji przez wyrok WSA w Poznaniu - i podawała w toku postępowania, że jest współwłaścicielem działki nr [...], na którą rzekomo oddziałuje inwestycja.

W sprzeciwie podniesiono, że WWINB przyznał spółce V. sp. z o.o. sp. k. status strony wyłącznie na tej podstawie, że jest ona współwłaścicielem działki nr [...]. Jednak ocena ta nie została w żaden sposób przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej sprzeciwem decyzji WWINB. Organ II instancji ograniczył się do lakonicznego ustalenia, że V. sp. z o.o. sp. k. jest współwłaścicielem działki nr [...], a działka ta stanowi własność właścicieli lokali tworzących wspólnotę. Organ II instancji przytoczył za V. sp. z o.o. sp. k. argument, jakoby działka nr [...] była "notorycznie zalewana wodami opadowymi spływającymi z działki nr [...]". W sprzeciwie wskazano, że pozostała argumentacja to przytoczenie obszernych fragmentów uzasadnień wyroków sądów administracyjnych.

W sprzeciwie zarzucono, że treść uzasadnienia organu II instancji wskazuje, że ponownie organ ten nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie tego, czy spółce V. sp. z o.o. sp. k. faktycznie przysługuje status strony. Po pierwsze sam organ wskazuje, że działka nr [...], której współwłasność ma uzasadniać przyznanie spółce V. sp. z o.o. sp. k. statusu strony, stanowi współwłasność tej spółki oraz pozostałych właścicieli lokali tworzących Wspólnotę. Jak wynika z argumentacji przytaczanej w pismach przez V. sp. z o.o. sp. k., na działce nr [...] urządzone są parkingi dla mieszkańców lokali znajdujących się w budynkach na działce nr [...]. Organ II instancji nie wyjaśnił zatem, czy współwłasność działki nr [...] powiązana jest z własnością lokali i czy również nieruchomość ta znajduje się w zarządzie Wspólnoty. Jest to kluczowa informacja dla ustalenia stron postępowania. Jeżeli bowiem nieruchomość ta również znajdzie się w zarządzie Wspólnoty, to powstanie sytuacja analogiczna do opisywanej przez WSA w odniesieniu do działki nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestowaną, a więc interes prawny we wniesieniu odwołania będzie miała wspólnota, a nie poszczególni współwłaściciele. Mimo wyraźnych wytycznych WSA i dokonania ustaleń, że działka nr [...] stanowi współwłasność właścicieli lokali wchodzących w skład wspólnoty, organ zaniechał kluczowych ustaleń w tym zakresie.

Ponadto, niezależnie od powyższej argumentacji w sprzeciwie podniesiono, że organ II instancji uznał spółkę V. sp. z o.o. sp. k. za stronę postępowania wyłącznie na podstawie lakonicznego stwierdzenia spółki, że "działka inwestora zalewa działkę nr [...]". Organ nie dokonał żadnych ustaleń w powyższym zakresie, a swoją ocenę oparł na niezweryflkowanej informacji, pochodzącej od podmiotu zainteresowanego, mimo że w pismach składanych do WWINB przed wydaniem decyzji, na które to pisma WWINB powołuje się w uzasadnieniu swojej decyzji, inwestor wyraźnie wskazał, że podawane przez V. Sp. z o.o. sp. k. informacje nie polegają na prawdzie.

W sprzeciwie podkreślono, że działka nr [...] nie sąsiaduje z działką nr [...], na której realizowana ma być inwestycja. Działka nr [...] sąsiaduje z działką nr [...], działką nr [...] oraz z działką nr [...]. Ponadto wskazano, że nic jest prawdziwa informacja o rzekomym zalewaniu działki nr [...] przez inwestowaną działkę — po pierwsze dlatego, że działka ta nie sąsiaduje z działką nr [...], a ponadto dlatego, że zalewanie po prostu nie następuje - zarówno na tę dalsza działkę, jak również na faktycznie sąsiadujące działki. Na nieruchomości inwestowanej istnieje kanalizacja deszczowa, która zbiera wody opadowe. Zatem nie ma możliwości, aby następowało zalewanie działek sąsiednich. Aby następowało zalewanie działek, woda opadowa musiałaby być wpuszczona bezpośrednio na działki sąsiadujące.

Wedle zarzutów sprzeciwu wynika z powyższego, że organ II instancji nie dokonał żadnych ustaleń faktycznych, opierając się na gołosłownych i nieprawdziwych informacjach pochodzących od spółki wnoszącej odwołanie. Zatem nie wykonane zostały wytyczne zawarte w wyroku WSA, a zdaniem wnoszącej sprzeciw organ II instancji rażąco naruszył po raz kolejny obowiązujące przepisy.

W sprzeciwie podniesiono również, że mimo prawidłowego zacytowania poglądów orzecznictwa i doktryny organ II instancji nie zastosował tych poglądów do niniejszej sprawy. Jak wynika bowiem z cytowanych poglądów, ustalając strony postępowania organ bada, czy projektowana inwestycja oddziałuje na działki sąsiednie. Badając tę kwestię organ analizuje projekt, który podlega zatwierdzeniu (również projekt zamienny) i sprawdza, czy sposób realizacji inwestycji prowadzić może do negatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Podstawą badania jest jednak zawsze treść projektu budowlanego.

Jak wynika z treści projektu budowlanego zamiennego, zatwierdzonego przez PINB (strona 12), obszar oddziaływania projektowanych na działce nr [...] budynków mieszkalnych wielorodzinnych zawiera się w całości w obszarze inwestycji. Obszar części działki sąsiedniej nr [...] oraz działka nr [...] nie są objęte obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Podobnie na stronie 9 projekt przewiduje, że wody opadowe z powierzchni połaci dachowych projektowanych budynków zostaną odprowadzone do istniejącej na terenie działki kanalizacji deszczowej. Zostanie zapewniona powierzchnia biologicznie czynna, która zapewnia odpowiednią regulację ilości opadów odprowadzanych z komunikacyjnych terenów utwardzonych. Zatem nie polega na prawdzie, że działka nr [...] zalewa działki sąsiednie i dalsze ani że projekt przewiduje, że wody z działki nr [...] będą odprowadzane na działki sąsiednie. Zatwierdzony projekt wprost przewiduje rozwiązania, które niweczą oddziaływanie inwestycji na działki sąsiednie, nie wspominając już o dalszych działkach.

Wedle uzasadnienia sprzeciwu oddziaływanie inwestycji zamyka się w granicach działki nr [...], co wynika z dokumentu — zatwierdzonego projektu zamiennego. Organ ustalając strony postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego nie bada stanów istniejących w przeszłości. Zadaniem organu jest ustalenie, w jaki sposób i czy w ogóle planowana inwestycja opisana w projekcie będzie ograniczać zabudowę innych nieruchomości bądź oddziaływać na te nieruchomości w inny sposób, jeżeli tak, właściciel takiej nieruchomości (albo wspólnota - zgodnie z treścią uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu z dnia 27.03.2023 r., sygn. akt II SA/Po 12/23) winien uzyskać status strony, jeżeli inwestycja nic ograniczy zabudów nieruchomości sąsiedniej i nie będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, jej właściciel (wspólnota) nie może być uznany za stronę, zatem nie może również wnieść odwołania od decyzji zatwierdzającej projekt budowlany. Podstawą do ustalenia, czy realizacja inwestycji będzie oddziaływać na inne nieruchomości, jest tylko i wyłącznie treść projektu.

Wedle zarzutów sprzeciwu nie można mylić kwestii oddziaływania inwestycji, która podlega ocenie organu w kontekście ustalenia kręgu stron postępowania, z samym istnieniem sąsiedztwa i możliwym dowolnym oddziaływaniem. Ocena prezentowana przez V. Sp. z o.o. sp. k. w piśmie z dnia 14 czerwca 2023 r., powielona przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji zdaje się sugerować — całkowicie niesłusznie — że każde, dowolne, możliwe oddziaływanie z działki inwestowanej należałoby uznać za oddziaływanie w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Idąc tym torem można by np. uznać istnienie oddziaływania z działki nr [...] na działkę sąsiednią, bo dwa tygodnie temu na granicy działki nr [...] siedziało dziecko i rzucało patykami na działkę sąsiednią. Do tego bowiem sprowadza się argumentacja, że kiedyś, w nieznanym czasie i nieznanej przeszłości jakaś woda, może z opadów - prawdopodobnie spływała z działki nr [...] na działkę sąsiednią.

W sprzeciwie podkreślono, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przysługiwać będzie wyłącznie osobie, która po pierwsze - posiada tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w otoczeniu projektowanego obiektu budowalnego, po drugie, nieruchomość ta dozna ograniczeń w dopuszczalnej dotychczas zabudowie na skutek realizacji projektowanego obiektu. Oba te elementy wystąpić muszą łącznie (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2023 r., II SA/Wr 155/23).

We sprzeciwie wyjaśniono, że jeżeli chodzi o działkę sąsiednią, tj. działkę nr [...], działka ta jest już zabudowana budynkami mieszkalnymi, zatem inwestycja na działce nr [...] w żaden sposób nie spowoduje ograniczeń w dopuszczalnej dotychczas zabudowie, bo działka nr [...] jest już w pełni zagospodarowana. Niezależnie od tego realizacja planowanej inwestycji nie ograniczy zabudowy na nieruchomościach sąsiednich nawet, gdyby nie były one zabudowane, bowiem oddziaływanie inwestycji mieści się w granicach działki, a jak wynika z projektu, właściciele nieruchomości sąsiednich w żaden sposób nie muszą ograniczać planów realizacji inwestycji na swoich nieruchomościach. Tym bardziej zatem planowana inwestycja w żaden sposób nie wpłynie na działkę nr [...], z którą planowana inwestycja nie sąsiaduje.

Wedle uzasadnienia sprzeciwu powyższe odnosi się również do przyjętej przez organ II instancji argumentacji odnośnie do oddziaływania w drodze immisji (art. 144 k.c.). Również i w tym przypadku organ winien badać oddziaływanie inwestycji, a nie jakiekolwiek oddziaływanie dowolnego podmiotu czy przedmiotu.

Zdaniem sprzeciwiającej organ II instancji błędnie ustalił, że działka nr [...], której współwłaścicielem jest V. sp. z o.o. sp. k., znajduje się w strefie oddziaływania obiektu budowlanego i nie dokonał jakichkolwiek ustaleń w zakresie tego, czy działka nr [...], której współwłaścicielem jest V. sp. z o.o. sp. k., nie podlega zarządowi Wspólnoty.

W sprzeciwie zarzucono także, że organ II instancji nawet nie zapoznał się z danymi, które mógł uzyskać z powszechnie dostępnych rejestrów. Dowodzi tego fragment uzasadnienia skarżonej decyzji WWINB, stanowiący nota bane uzupełnione powtórzenie argumentacji zawartej w poprzedniej - uchylonej — decyzji WWINB. Organ podnosi bowiem, cytując bezrefleksyjnie argumentację zawartą w odwołaniach i pismach V. sp. z o.o. sp. k., że "Wątpliwości budzi też określenie adresata decyzji G. Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...] w K. , skoro adresatem postanowienia i inwestorem (vide: strona tytułowa projektu) jest M. sp. z o.o. sp. k.'' (strona 11-12 uzasadnienia decyzji WWINB). Inwestor już wielokrotnie w toku postępowania wskazywał, że zmiana ta jest wynikiem przekształceń spółki będącej pierwotnym inwestorem, co zresztą wynika z powszechnie dostępnego rejestru KRS. Organ jednak po raz kolejny, zamiast dokonać ustaleń w tym zakresie i sprawdzić dane w Krajowym Rejestrze Sądowym powiela argumentację o rzekomej wątpliwości w zakresie inwestora.

Odnośnie zarzutu nr 4, 7, 8, 9 w sprzeciwie podano, że organ II instancji naruszył przepis art. 153 u.p.p.s.a., albowiem w uzasadnieniu decyzji nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 maja 2022 r., wydanego w sprawie II SA/Po 35/22.

W sprzeciwie podkreślono, że w niniejszej sprawie od 2018 r. toczy się postępowanie, które ma na celu zatwierdzenie projektu zamiennego dotyczącego inwestycji realizowanej na podstawie ostatecznego i prawomocnego pozwolenia na budowę, które to postanowienie następnie zostało uznane za nieważne w toku wszczętego z urzędu przez WWINB postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Wedle sprzeciwiającej nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest fakt, że inwestor realizował inwestycję na podstawie prawomocnego i ostatecznego pozwolenia na budowę. Już w trakcie realizacji inwestycji decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i wydająca pozwolenie na budowę została uznana za nieważną, a inwestor został zobowiązany do przedłożenia projektu zamiennego, który w świetle stanu faktycznego niniejszej sprawy pozwoli na dokończenie inwestycji i spełnienie wymogów wynikających z prawa miejscowego i obowiązujących przepisów prawa powszechnego.

W sprzeciwie wskazano, że organ prowadzący postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego, nakładając na inwestora obowiązek usunięcia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, powinien mieć na uwadze, że celem postępowania nie jest znalezienie podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia, ale takie procesowanie, aby w efekcie postępowania przedstawiony przez inwestora projekt budowlany był prawidłowy i mógł zostać zrealizowany (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 marca 2015 r. IV SA/Po 1387/14, Prawo budowlane. Komentarz pod redakcją Andrzeja Glinieckiego, LexiNexis, Warszawa 2014).

W sprzeciwie podkreślono, że takie stanowisko zaprezentował również WWINB w zaskarżonej decyzji, a mimo to lektura uzasadnienia tej decyzji wskazuje na działanie zgoła odmienne. Postępowanie w przedmiocie ustalenia wymagań, jakie spełniać powinien projekt budowlany toczy się już dość długo. W toku tego postępowania organy obu instancji wskazywały na szereg kwestii, które wymagają wyjaśnienia lub uzupełnienia. Inwestor podejmował szereg działań, zmierzających do dostosowania projektu zamiennego do wymagań obu organów, jednak analiza tych wymogów, zawartych w decyzjach organu I i II instancji wskazuje, że ich wypełnienie jest niemożliwe. Wymogi te nie są spójne, a w każdej kolejnej decyzji WWINB pojawiają się nowe wymagania, czasami sprzeczne z wyartykułowanymi w poprzednich decyzjach, a dodatkowo sprzeczne z wytycznymi i ustaleniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W odpowiedzi na sprzeciw WWINB wskazał, że w decyzji zawarto opis stanu faktycznego oraz uzasadniono rozstrzygnięcie, zatem podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie sprzeciwu. Na wypadek uwzględnienia sprzeciwu i przy zasądzeniu kosztów zastępstwa procesowego, WWINB wniósł o zasądzenie kosztów wynikających z norm przepisanych wg stawki minimalnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sprzeciw okazał się zasadny.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.1634 t.j. z dnia 2023.08.17), powoływanej dalej jako: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Przedmiotem kontroli sądowej jest wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego z 9 sierpnia 2023 roku, uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z 18 listopada 2022 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest więc sprzeciw od decyzji kasacyjnej.

W myśl art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie z art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1. P.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 P.p.s.a.). Zatem sąd administracyjny rozpatrując sprzeciw ogranicza się jedynie do oceny, czy ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 138 § 2 K.p.a.

Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wydanie zatem przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest dopuszczalne w przypadku, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: po pierwsze organ stwierdzi, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania i po drugie uzna, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

"Konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy" na gruncie art. 138 § 2 K.p.a. jest równoznaczny z nieprzeprowadzeniem przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.).

W postępowaniu sądowoadministracyjnym zainicjowanym sprzeciwem nie stosuje się art. 33 P.p.s.a. (art. 64b § 3 P.p.s.a.), co oznacza, iż w postępowaniu tym uczestniczy tylko strona, która wniosła sprzeciw oraz organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję, a prawa do udziału w postępowaniu sądowym pozbawione są pozostałe strony postępowania administracyjnego. Jednocześnie wyrok zapadły w następstwie rozpoznania sprzeciwu zaskarżalny jest tylko w przypadku jego oddalenia, co oznacza, że od orzeczenia uwzględniającego sprzeciw i uchylającego zaskarżona nim decyzję jakikolwiek środek zaskarżenia nie przysługuje (art. 151a § 3 P.p.s.a.).

Co za tym w postępowaniu zainicjowanym sprzeciwem ograniczenia doznają takie konstytucyjnie chronione wartości jak prawo obywatela do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji) oraz zawarta w art. 176 ust. 1 Konstytucji zasada dwuinstancyjności postępowania sądowego. Jakakolwiek regulacja nie wyłącza przy tym w stosunku do orzeczeń sądów administracyjnych wydawanych w następstwie rozpoznania sprzeciwu stosowania art. 170 P.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Stąd też w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie dla uniknięcia ewentualnej oceny przepisów P.p.s.a. ustanawiających instytucję sprzeciwu od decyzji jako sprzecznych z Konstytucją należy je wykładać w taki sposób, by nie naruszały one wprost czy tez pośrednio wskazanych wyżej regulacji rangi konstytucyjnej.

W szczególności dotyczy to art. 64e P.p.s.a., w którym ustawodawca wskazał, że rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.

Badanie przez Sąd rozpoznający sprzeciw zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 K.p.a. nie może zatem dotyczyć takich zagadnień, które mają chociażby pośredni wpływ na treść merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej i musi ograniczyć się do ściśle formalnego zbadania, czy organ odwoławczy uchylając decyzję wykazał zaistnienie przesłanek warunkujących zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a.

Rozpoznając sprzeciw Sąd nie może zaś weryfikować, czy organ II instancji trafnie zidentyfikował okoliczności istotne dla sprawy i dokonał prawidłowej oceny skutków prawnych poczynionych ustaleń faktycznych, albowiem w ten sposób wkroczyłby w materię z zakresu prawa materialnego, to jest w proces odkodowania z treści przepisu prawa materialnego hipotezy normy w nim zawartej uzasadniającej jego zastosowanie. Dokonując zaś tego rodzaju ocen bez udziału innych niż autor sprzeciwu stron postępowania oraz przy wyłączeniu instancyjnej kontroli sądowej w przypadku uwzględnienia sprzeciwu naruszyłby konstytucyjnie chronione uprawnienia obywateli, w tym w szczególności stron postępowania, które sprzeciwu nie wniosły.

Tego rodzaju ocen mających wpływ na prawa i obowiązki obywateli nakładane sąd administracyjny dokonywać bowiem może jedynie w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną kończącą postępowanie w sprawie, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkich stron postępowania administracyjnego oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego.

Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 19 lipca 2022 r., II OSK 1440/22 sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślenia też wymaga, że o ile skarga - w myśl art. 134 i art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - otwiera postępowanie sądowoadministracyjne prowadzące do kontroli legalności decyzji administracyjnej pod kątem prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz norm o charakterze proceduralnym, to art. 64e Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyraźnie zawęża kontrolę sądową tylko do oceny przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym więc również, co należy wyraźnie podkreślić, w postępowaniu kasacyjnym nie podlegają weryfikacji zarzuty, dotyczące zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego oraz przepisów procesowych - w zakresie wiążącym się z merytorycznym rozpoznaniem przedmiotowej sprawy administracyjnej. Szersza kontrola sądowa, mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie, jest bowiem możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu dla wszystkich stron uczestniczących w danym postępowaniu administracyjnym oraz zrealizowana jest pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego. Sąd administracyjny w postępowaniu odwoławczym nie rozstrzyga o prawach lub obowiązkach stron, a jedynie dokonuje oceny spełnienia w sprawie formalnych warunków wydania decyzji kasacyjnej (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2022 r., I OSK 1416/22).

Konstrukcja sprzeciwu implikuje daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów dokonywanej przez sąd kontroli decyzji kasacyjnej. Ograniczeniu uległa możliwość badania i weryfikacji materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka ocena stałaby się determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik może dotyczyć i przy braku pełnej kontroli instancyjnej nie można pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy sprzeciw okazał się zasadny.

W sprzeciwie, w ocenie Sądu, zasadne okazały się dwa zarzuty: zarzut braku pełnego wykonania wytycznych na podstawie art. 153 p.p.s.a. oraz nadal nie wyjaśniono w wyczerpujący sposób statusu odwołującego.

Pierwszym zarzutem jest zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 6, art. 11, art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny i nieprawidłowo ustalony materiał dowodowy, tj. tego, że Organ II instancji nie wyjaśnił, czy współwłasność działki nr [...] powiązana jest z własnością lokali i czy również nieruchomość ta znajduje się w zarządzie Wspólnoty. Jest to informacja istotna dla ustalenia stron postępowania. Mimo wyraźnych wytycznych WSA i dokonania ustaleń, że działka nr [...] stanowi współwłasność właścicieli lokali wchodzących w skład wspólnoty, organ nie dokonał dalszych, pogłębionych ustaleń w tym zakresie. Podobnie jeśli chodzi o ocenę interesu prawnego, to, w ocenie Sądu organ nie dokonał żadnych własnych ustaleń w powyższym zakresie, a swoją ocenę oparł na niezweryfikowanej przez siebie informacji, pochodzącej od podmiotu zainteresowanego dotyczącej zalewania wodami opadowymi spływającymi z działki nr [...].

Drugim zarzutem podniesionym zasadnie w sprzeciwie jest naruszenie przepisu art. 153 p.p.s.a., poprzez niepełne niezastosowanie się do wytycznych wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 marca 2023 roku, sygn. akt II SA/Po 120/23. Przepis ten wskazuje związanie organów oceną prawną Sądu oraz obligatoryjne stosowanie wytycznych wskazanych w orzeczeniu. Jednak organ II instancji nie podjął odpowiedniego działania w związku z w/w wyrokiem, ponieważ nie przeprowadził w całości w sposób prawidłowy całości postępowania dowodowego, które dotyczyć by miało tego, czy podmiot, który wniósł odwołanie posiadał w danej sprawie interes prawny, a tym samym czy może być uznany za stronę postępowania. Działania organu w sposób niepełny wypełniały zalecenia podane w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II SA/Po 120/23. Organ co prawda czynił jakieś ustalenia, jednak, w ocenie Sądu, w głównej mierze nie są to pogłębione ustalenia własne, zawierające własną ocenę dowodów wraz z wyczerpującym uzasadnieniem lecz, w zasadzie powtórzenie tych informacji, które organ otrzymywał jako odpowiedzi na jego wezwania.

Należy podkreślić, że w wyroku o sygn. akt II SA/Po 120/23 wskazano, że: "Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż rozpoznanie odwołania pochodzącego od podmiotu, co do którego organ nie wyjaśnił zagadnienia posiadania przymiotu strony skutkować musi stwierdzeniem naruszenia przez ten organ przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji uchyleniem zaskarżonej decyzji z powodów formalnych, bez dokonywania kontroli kwestionowanego sprzeciwem aktu w pozostałym zakresie w ramach, jakie ustawodawca zakreśla dla tego środka kontroli." (...) "Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż ze względu omówione powyżej na ograniczenia procesowe jakim poddane jest postępowanie ze sprzeciwu Sąd w żadnym razie nie przesądza, czy Spółce V. sp. z o.o. sp. k. służyło prawo do wniesienia odwołania, ja też nie wskazuje wyłącznych wiążących kryteriów oceny posiadania przez tą Spółkę interesu prawnego w sprawie, zaś powodem uwzględnienia sprzeciwu było wyłącznie niedokonanie przez organ odwoławczy oceny tej istotnej prawnie okoliczności oraz brak zebrania jakiegokolwiek materiału dowodowego pozwalającego na dokonanie takiej oceny. Do usunięcia uchybień we wskazanym wyżej zakresie organ odwoławczy będzie zobowiązany na podstawie art. 153 P.p.s.a. Po poczynieniu odpowiednich ustaleń organ odwoławczy winien także w sposób wyczerpujący i uwzględniający je ustalić krąg stron przedmiotowego postępowania".

W ocenie Sądu organ ponownie więc naruszył reguły postępowania administracyjnego - art. 7 i 77 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. i w zw. z art. 127 § 1 K.p.a. gdyż organ II instancji nie poczynił wystarczających, samodzielnych ustaleń w powyższym zakresie, uchybienia te pośrednio prowadzą także do naruszenia art. 138 §2 K.p.a. poprzez jego przedwczesne i nie znajdujące wyczerpującego uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy zastosowanie poparte zaprezentowaniem własnego rozumowania przez organ II instancji. Podjęte przez WWINB działania wyjaśniające okazały się zatem w ocenie Sądu niepełne, co stanowiło naruszenie reguł postępowania administracyjnego.

Mając to na uwadze Sąd uznał, że Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję kasatoryjną mimo braku istnienia ku temu usprawiedliwionych przesłanek, naruszając art. 138 § 2 k.p.a.

Ponownie jednak Sąd w żadnym razie nie przesądza, czy Spółce V. sp. z o.o. sp. k. służyło prawo do wniesienia odwołania, albowiem w postępowaniu w trybie sprzeciwu Sąd takich ustaleń nie może dokonywać.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy zastosuje się do powyższej oceny prawnej i wskazań Sądu. Jeżeli WWINB dojdzie do przekonania, że materiał zebrany w aktach administracyjnych jest w dalszym ciągu niewystarczający, to wówczas samodzielnie go uzupełni w trybie art. 136 k.p.a.

Wobec powyższego Sąd, w oparciu o art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję kasatoryjną w całości.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego przez skarżącą wpisu od sprzeciwu (100 zł), oraz wysokość wynagrodzenia pełnomocnika wnoszącego sprzeciw, będącego adwokatem (480 zł) ustalonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 15 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), a także wysokość opłaty skarbowej (17 zł).