IV KZ 20/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 18 czerwca 2026 r.
SSN Małgorzata Bednarek
w sprawie S.P.
skazanego z art. art. 286 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 18 czerwca 2026 r.
zażalenia obrońcy skazanego
na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu
Apelacyjnego w Katowicach z 16 kwietnia 2026 r., sygn. akt WKK 56/26,
o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12
lutego 2026 r., sygn. akt II AKa 510/25
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Katowicach po rozpoznaniu apelacji obrońcy skazanego
S.P. wyrokiem z 12 lutego 2026 roku sygn. akt II AKa 510/25, utrzymał w mocy
zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z 8 kwietnia 2025 r., sygn. akt III K
148/20.
Kasację od ww. wyroku złożył obrońca skazanego S.P. - radca prawny M.W.
Kasacja dotyczy również skazanych M.P. i Ł.P. Obrońca w wywiedzionej kasacji
zarzucił rozstrzygnięciu rażące naruszenie prawa procesowego i materialnego. W
IV KZ 20/26
2
odniesieniu do skazanego S.P., wyrokiem Sądu Okręgowego w Rybniku z 8
kwietnia 2025 r., sygn. akt III K 148/20, który został utrzymany w mocy wyrokiem
Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 lutego 2026 r., sygn. akt II AKa 510/25 S.P.
została wymierzona kara łączna 2 lat pozbawienia wolności, przy czym wykonanie
kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono na okres próby wynoszący 5
lat.
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu
Apelacyjnego w Katowicach z 16 kwietnia 2026 r., sygn. a WKK 56/26 odmówiono
przyjęcia kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 12 lutego 2025
sygn. akt II AKa 510/25, wskazując, że zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na
korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub
przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania zaś graniczenie to nie obejmuje tylko kasacji
wywiedzionej przez podmiot szczególny lub z powodu bezwzględnych przyczyn
odwoławczych
Zażalenie na ww. zarządzanie wniósł obrońca S.P., zarzucając;
I. błędną wykładnię art. 523 § 2 k.p.k. polegającą na przyjęciu, że kasacja na
korzyść skazanego jest niedopuszczalna wyłącznie z tego powodu, że orzeczono
wobec niego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej
wykonania, pomimo że kasacja opiera się na zarzutach, które w istocie
odpowiadają bezwzględnym przyczynom odwoławczym,
II. naruszenie art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 k.p.k. poprzez jego
niezastosowanie, mimo że kasacja wskazuje na uchybienia o charakterze
fundamentalnym, polegające na nierozpoznaniu zarzutów apelacyjnych oraz braku
rzeczywistej kontroli instancyjnej, co stanowi naruszenie prawa do rzetelnego
procesu,
III. naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. - w kontekście
dopuszczalności kasacji - poprzez pominięcie w zarządzeniu faktu, że zarzuty
kasacyjne wskazują na nierozpoznanie istoty środka odwoławczego, co w
orzecznictwie Sądu Najwyższego traktowane jest jako uchybienie o charakterze
IV KZ 20/26
3
kwalifikowanym, uzasadniające ingerencję kasacyjną niezależnie od rodzaju
orzeczonej kary.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie podlegało uwzględnieniu, a zaskarżone zarządzenie winno
zostać utrzymane w mocy.
W przedmiotowej sprawie, wniesiona kasacja była niedopuszczalna z
powodu przesłanki, o której mowa w art. 523 § 2 k.p.k. S.P. został bowiem skazany
prawomocnie na karę zbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej
wykonania
Kasację wniósł zaś obrońca skazanego na jego korzyść, przy czym w treści
tego środka zawarł wyłącznie zarzuty naruszenia prawa procesowego i
materialnego. Tym samym nie wystąpił żaden z wyjątków, o których mowa w art.
523 § 4 k.p.k.
Sąd Apelacyjny zasadnie więc uznał, iż w stosunku do skazanego S.P.,
kasacja nie została oparta o podstawy kasacyjne przewidziane w art. 523 § 1 k.p.k.
W ocenie Sądu Najwyższego argumentacja podniesiona w złożonym zażaleniu nie
zasługuje na uwzględnienie i pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonego
zarządzenia bowiem ma charakter jedynie polemiczny.
Z uwagi na powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[WB]
[a.ł]
