IV KO 2/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 czerwca 2026 r.
SSN Zbigniew Puszkarski
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 10 czerwca 2026 r.
wniosku skazanego R.K.
o wyłączenie sędziego od udziału w sprawie,
na postawie art. 41 § 1 k.p.k. i art. 42 § 1 i 4 k.p.k.
postanowił:
wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego S.S. od udziału w sprawie
o sygn. akt II KO 2/26.
UZASADNIENIE
Pismem datowanym 19 grudnia 2025 r. skazany R.K. zwrócił się do Sądu
Apelacyjnego w Katowicach o „wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem
z dnia 28.02.2022 r., sygn. akt II AKa 488/22, uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego
II Wydział Karny w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez
sąd należycie obsadzony”. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania
zaskarżonego wyroku i ustanowienie pełnomocnika z urzędu do prowadzenia
sprawy. Konieczności wznowienia postępowania skazany upatrywał w zaistnieniu
bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającej na
nienależytej obsadzie orzekającego w jego sprawie Sądu Apelacyjnego w
Katowicach, bowiem członkowie składu orzekającego zostali powołani na urząd
sędziego „z udziałem tzw. nowej Krajowej Rady Sądownictwa (KRS), której
IV KO 2/26
2
niezależność i legalność została zakwestionowana przez orzecznictwo Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka”.
Według skazanego to powoduje, że „zachodzi podstawa do wznowienie
postępowania zgodnie z art. 540 § 3 k.p.k., art. 401 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4”.
Dodatkowo R. K. twierdził, że cyt. „w toku postępowania zostałem pozbawiony
możliwości obrony moich praw”.
Pismo skazanego zostało przesłane do Sądu Najwyższego, gdzie sprawę
zarejestrowano pod sygnaturą IV KO 2/26 i przydzielono sędziemu SN S.S.
Zawiadomiony o tym R.K., powołując art. 41 § 1 i art. 42 § 1 k.p.k., złożył wniosek o
wyłączenie tego sędziego od udziału w sprawie i „przekazanie sprawy sędziemu
legalnie powołanemu na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego”. Motywował to
istnieniem okoliczności mogących wywołać uzasadnioną wątpliwość co do
bezstronności sędziego S.S., w szczególności faktem, że wymieniony sędzia do
pełnienia urzędu został powołany w wadliwej procedurze, wobec czego jego udział
w przedmiotowej sprawie „narusza prawa strony do rozpoznania sprawy przez
niezależny i bezstronny sąd”. Skazany zwrócił też uwagę, że orzekanie w sprawie
sędziego S.S. skutkowałoby zaistnieniem uchybienia wymienionego w art. 439 § 1
pkt 2 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Jest faktem, że sędzia S.S. do
pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego został powołany na
wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym
przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie
Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3). Powodem, dla
którego skazany R.K. ubiega się o wznowienie postępowania w swojej sprawie, jest
orzekanie w tej sprawie sędziów powołanych do pełnienia urzędu również na
wniosek tak samo ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa. W tym stanie
rzeczy nie można zbagatelizować obawy skazanego, że jego sprawa w Sądzie
Najwyższym nie byłaby rozpoznana w sposób całkowicie bezstronny, gdyby wziął w
niej udział sędzia S.S. Nasuwa się bowiem przypuszczenie, że oceniając
zasadność wystąpienia skazanego, sędzia ten nie byłby w stanie zachować
obiektywizmu, jako że miałby w polu widzenia również własny status zawodowy
IV KO 2/26
3
(sytuacja bardzo zbliżona do ujętej słowami iudex in causa sua), który podałby w
wątpliwość, gdyby podzielił argumentację skazanego.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
