Sygn. akt IV KO 110/13
POSTANOWIENIE
Dnia 29 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras (przewodniczący)
SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)
SSN Eugeniusz Wildowicz
w sprawie zażalenia na postanowienie prokuratora Prokuratury Rejonowej w P.,
z dnia 31 października 2013 roku,
o odmowie wszczęcia dochodzenia,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej,
na posiedzeniu w dniu 29 stycznia 2014 r.,
wystąpienia Sądu Rejonowego w P.,
z dnia 16 grudnia 2013 r.,
w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi
równorzędnemu,
na podstawie art. 37 k.p.k. - a contrario
postanowił:
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 31 października 2013 roku, prokurator Prokuratury
Rejonowej w P. odmówił wszczęcia dochodzenia w sprawie usuwania w okresie od
2000 roku do 2002 roku w P. w aktach sprawy o sygn. akt II K ../06 Sądu
Rejonowego w P. oryginalnych protokołów rozpraw z lat 2002–2003, tj. o czyn z art.
276 k.k., wobec przedawnienia karalności.
Zażalenie na to postanowienie wniósł A. B.
2
Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2013 roku Sąd Rejonowy w P. zwrócił się
do Sądu Najwyższego o przekazanie w trybie art. 37 k.p.k. sprawy o sygn. akt II Kp
…/13, do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru
sprawiedliwości. W uzasadnieniu wystąpienia Sąd Rejonowy w P. wskazał, że czyn
zabroniony, którego popełnienie zarzuca zawiadamiający, ma ścisły związek z
wykonywanymi przez sędziego Sądu Rejonowego w P. obowiązkami służbowymi i
dotyczy protokołów rozpraw przeprowadzanych przed tym Sądem.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Wniosek Sądu Rejonowego w P. nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż przekazanie sprawy innemu
równorzędnemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś
odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może
nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że
pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru
sprawiedliwości. Jest to kryterium podstawowe, zaś przepis art. 37 k.p.k. nie może
podlegać wykładni rozszerzającej.
Po zapoznaniu się z przedstawionymi aktami sprawy należy stwierdzić, iż
wniosek Sądu Rejonowego nie zasługuje na uwzględnienie. Przekonanie o braku
możliwości do obiektywnego rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy
musi być bowiem oparte na racjonalnych i rzeczywistych przesłankach. Fakt, że
sprawa, w której prokurator odmówił wszczęcia dochodzenia, dotyczy obowiązków
wykonywanych przez sędziego Sądu Rejonowego w P. (usuwanie protokołów
rozpraw w sprawie prowadzonej przed Sądem Rejonowym w P.), nie jest
wystarczający dla stwierdzenia braku warunków do obiektywnego rozpoznania
sprawy. Bezkrytyczne przekazanie sprawy do rozpoznania w innym równorzędnym
sądzie na podstawie takich przesłanek mogłoby wręcz sugerować, że w każdym
wypadku, gdy sprawa w jakiś sposób dotyczy w ogóle sędziego, bądź sędziów
pracujących w danym sądzie, pozostali sędziowie pracujący w tej jednostce
organizacyjnej sądownictwa powszechnego nie są w stanie w sposób obiektywny i
rozsądny rozpoznać sprawę (zob. postanowienie SN z dnia 27 września 2013 r., II
KO 54/13, LEX nr 1375173). Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że
3
sprawa dotyczy jedynie oceny, czy w sprawie wystąpiła przyjęta przez prokuratora
negatywna przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k..
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uznał, że brak jest
uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że sędziowie Sądu Rejonowego w P. nie
mogą bezstronnie i w sposób w pełni obiektywny rozpoznać wniesionego przez A.
B. zażalenia na postanowienie prokuratora o odmowie wszczęcia dochodzenia.
Podzielenie takiego przekonania prowadziłoby bowiem do przeciwnego od
zamierzonego skutku, a mianowicie podważałoby zaufanie do niezależności sądów
i niezawisłości sędziów.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
