IV KO 109/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 sierpnia 2025 r.
SSN Anna Dziergawka
w sprawie skazanego M. K.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym
w dniu 26 sierpnia 2025 r.,
wniosku skazanego o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach
z dnia 16 listopada 2023 r., sygn. akt II AKa 407/23,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Sosnowcu
z dnia 19 czerwca 2023 r., sygn. akt IV K 136/22,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania wobec
jego oczywistej bezzasadności.
Skazany M. K. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 16 listopada
2023 r., sygn. akt II AKa 407/23, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w
Sosnowcu z dnia 19 czerwca 2023 r., sygn. akt IV K 136/22. W uzasadnianiu
skazany podniósł, iż został niesłusznie skazany, a zgromadzony w sprawie materiał
dowodowy został źle oceniony.
IV KO 109/25
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Na wstępie należy odwołać się do treści art. 545 § 3 k.p.k., który stanowi, iż
sąd, orzekając jednoosobowo, odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od
prokuratora, adwokata, radcy prawnego albo radcy Prokuratorii Generalnej
Rzeczypospolitej Polskiej, bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych,
jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które
były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego
oczywista bezzasadność.
Powyższe unormowanie pozwala więc na wstępną kontrolę wniosku o
wznowienie – i to bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych - celem
wyeliminowania konieczności przeprowadzania różnego rodzaju czynności
procesowych związanych z wnioskiem, który w stopniu oczywistym nie może
doprowadzić do wznowienia postępowania. Zaznaczyć jednocześnie należy, iż
decydująca jednak jest sama treść wniosku o wznowienie, która może być
oczywiście bezzasadna z różnych powodów. Ta oczywista bezzasadność wynikać
może z tego, że we wniosku wskazano podstawy wznowienia, które nie są
przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie wskazano żadnych podstaw
wznowienia, ograniczając się do postulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli
odwoławczej (zob. postanowienie SN z dnia 9 lipca 2024 roku, III KO 81/24;
postanowienie SN z dnia 26 września 2024 r., IV KO 97/24; postanowienie SN z
dnia 24 lipca 2025 r., I KO 77/25).
Uwzględniając powyższe wskazać należy, że skazany we wniosku nie
przedstawił żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wznowienie postępowania w
niniejszej sprawie. Skazany odwołał się przede wszystkim do zgromadzonego
materiału dowodowego, jego oceny i poczynionych ustaleń faktycznych, wskazując
jednocześnie, iż nie popełnił zarzucanego mu czynu. Okoliczności te nie mogą
jednak stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Należy bowiem wskazać,
że postępowanie wznowieniowe nie stanowi powtórzenia postępowania
IV KO 109/25
3
apelacyjnego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją", mającą służyć kolejnemu
weryfikowaniu poprawności orzeczeń zapadłych w sądach pierwszej i drugiej
instancji.
Zauważyć należy, że kwestionowanie przez skazanego sposobu
prowadzenia postępowania dowodowego przez prokuraturę oraz sąd pierwszej
instancji, oceny i analizy dokonanych ustaleń faktycznych, zaakceptowanych przez
sąd odwoławczy, zwłaszcza oceny zeznań świadka P. B., nie należą do kręgu
przesłanek wznowienia postępowania. Okoliczności, na które powołuje się skazany
były również przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w związku ze złożoną
kasacją przez obrońcę skazanego w sprawie o sygn. akt IV KK 173/24.
Podnieść trzeba, iż wniosek o wznowienie postępowania jest
nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego podstawy zostały ustawowo
skatalogowane (art. 540-540b k.p.k.) i postępowanie wznowieniowe sprowadza się
wyłącznie do ich badania (zob. postanowienie SN z dnia 15 września 2022 r., V KO
67/22). Specyfika postępowania wznowieniowego wszczynanego na wniosek
sprawia, że nie dokonuje się na nowo oceny zebranych w toku procesu dowodów i
poprawności przyjętych w oparciu o nie ustaleń faktycznych, będących podstawą
prawomocnego wyroku. Nie bada się również oceny zasadności orzeczenia sądu
pierwszej instancji, tak jak to się czyni w ramach kontroli instancyjnej (zob.
postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 2016 r., V KO 22/16).
Uwzględniając powyższe wniosek skazanego o wznowienie postępowania,
należało uznać za oczywiście bezzasadny i na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
odmówić jego przyjęcia.
[J.J.]
[r.g.]
IV KO 109/25
4
