IV KK 528/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 27 lutego 2025 r.
SSN Paweł Wiliński
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 27 lutego 2025 r.
sprawy K.K.
skazanego za czyn z art. 62 ust. 2 w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w Sosnowcu
z dnia 3 września 2024 r., sygn. akt V Ka 389/24,
utrzymującego w mocy
wyrok Sądu Rejonowego w Sosnowcu
z dnia 10 lutego 2023 r., sygn. akt IX K 1126/22,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić K.K. z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego,
obciążając nimi Skarb Państwa.
[WB]
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 lutego 2023 r., sygn. akt IX K 1126/22, Sąd Rejonowy w
Sosnowcu uznał K. K. za winnego czynu z art. 62 ust 2 w zw. z art 62 ust 1 ustawy o
IV KK 528/24
2
przeciwdziałaniu narkomanii przy zast. art. 4 § 1 kk i za to wymierzył mu karę roku
pozbawienia wolności. Sąd orzekł wobec skazanego nawiązkę w kwocie 1.000 zł na rzecz
Polskiego Towarzystwa Zapobiegania Narkomanii Oddział w K..
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy skazanego Sąd Okręgowy w Sosnowcu
wyrokiem z dnia 20 czerwca 2023 r., sygn. akt V Ka 298/23, utrzymał w mocy zaskarżony
wyrok.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca K. K. , zaskarżając go w
części związanej z utrzymaniem w mocy orzeczenia Sądu I instancji zarzucając:
”1. rażącą obrazę przepisów postępowania karnego tj. art. 434 § 1 pkt 1, 2, 3, art. 443
k.p.k., art. 414 § 1 k.p.k., w zw. Z art. 17 § 1 pkt 1-2 k.p.k., w zw. Z art. 458 k.p.k., oraz
art. 437 § 2 k.p.k., mającą istotny wpływ na wynik sprawy, polegającą na poczynieniu
przez Sąd odwoławczy ustaleń faktycznych niekorzystnych w stosunku do skazanego
od ustaleń poczynionych przez Sąd I instancji, poprzez dokonanie ustaleń efektywnej
dawki amfetaminy, mimo iż Sąd I instancji nie dokonał ustaleń w tym zakresie lecz
ustalił jedynie pozakodeksowe pojęcie „ścieżki" i „dawki dilerskiej", a ani apelacja, ani
kasacja nie zostały wniesione na niekorzyść oskarżonego, w wyniku czego skazany
powinien zostać uniewinniony;
2. z ostrożności procesowej rażącą obrazę przepisów postępowania karnego mającą
wpływ na treść orzeczenia tj. art. 5 § 2 k.p.k., 7 k.p.k., art. 92 k.p.k., art. 410 k.p.k., art.
193 § 1 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości wynikających zę sprzecznych opinii
biegłego sądowego, sporządzonych w tej samej sprawie, z których jedna wskazywała,
że ścieżka amfetaminy wynosi 40 do 100 mg czystej substancji, a druga wskazywała,
że ilość ta wynosi 5-15 mg czystej substancji i do tego dla osoby nieuzależnionej, na
niekorzyść skazanego, co skutkowało ustaleniem, że skazany posiadał znaczną ilość
substancji psychotropowej;
3. rażącą obrazę przepisów prawa karnego materialnego tj. art. 62 ust. 2 w związku z
art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii,
polegającą na ustaleniu, że ilość substancji psychotropowej znajdująca się w
posiadaniu w ilości 1 gram stanowi znaczną ilość substancji psychotropowej.”
W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uniewinnienie skazanego,
ew. o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do
ponownego rozpoznania.
IV KK 528/24
3
W odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Rejonowej Sosnowiec-Północ w
Sosnowcu wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, a żaden z podniesionych w niej
zarzutów nie wskazał na wystąpienie przesłanek o których mowa w art. 523 § 1 k.p.k.
Jednocześnie przypomnieć należy, że kasacja jako nadzwyczajny środek zaskarżenia nie
stanowi trzeciej instancji rozpoznawania spraw karnych, nie otwiera drogi do
kwestionowania oceny dowodów czy ustaleń faktycznych, lecz jest nadzwyczajnym
środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że postępowanie
kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów
prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie
zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por.
postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14).
Nie można akceptować zarzutu wskazującego na dokonanie przez Sąd
odwoławczy ustaleń niekorzystnych dla skazanego, gdy zważy się, że to Sąd I instancji
dokonał nie tyle ustalenia ilości substancji czynnej amfetaminy zatrzymanej u skazanego, lecz
dokonał jej w odniesieniu do liczby osób, które mogłyby ulec odurzeniu (od 147 do 369), zaś Sąd II
instancji rozpoznający ponownie sprawę ustalił że dla wskazanej substancji czynnej amfetaminy
temu odurzeniu mogłoby ulec od 66 do 200 osób nieuzależnionych oraz od 33 do 100 osób
uzależnionych. Niewątpliwe jest przy tym, że możliwość odurzenia kilkudziesięciu osób wypełnia
definicję „znacznej ilości” w rozumieniu art. 62 ust. 2 uopn. Ustalenia te są więc w istocie
korzystniejsze od ustaleń Sądu I instancji, a jednocześnie samo ustalenie ilości substancji czynnej
nie należy do znamion czynu z art. 62 ust. 1 i 2 uopn, miało przy tym znaczenie pomocnicze w
kontekście doprecyzowania liczby osób, które mogły ulec odurzeniu, a w konsekwencji określenia,
czy posiadana przez oskarżonego ilość substancji była znaczna. Nieskuteczna okazała się także
podjęta w zarzucie drugim kasacji próba kwestionowania ustaleń faktycznych i podważenia
przyjętej oceny dowodu – opinii biegłych, którą Sąd II instancji uznał za wiarygodną. Wprawdzie Sąd
ten przyjął na jej podstawie korzystniejsze ustalenia, jednak nie zmieniły one ostatecznej oceny
karnoprawnej ani sytuacji skazanego. Kasacja nie jest zaś środkiem odwoławczym
trzecioinstancyjnym, nie można – jak czyni to kasator - za jego pomocą wymuszać ponownego
ustalenia stanu faktycznego oraz ponownej oceny dowodów wbrew prawomocnym w tym zakresie
IV KK 528/24
4
ustaleniom, o ile zarzut sprowadza się nie do wykazania rażącego naruszenia prawa w rozumieniu
art. 523 § 1 k.p.k., lecz do forsowania własnej koncepcji i ocen. Wreszcie w zakresie oceny zakresu
oddziaływania zabezpieczonej substancji psychotropowej Sąd II instancji posiłkował się przy
obliczeniach opinią biegłego i dotychczasowym orzecznictwem sądów, w świetle których przyjęte
ustalenia musza być uznane za prawidłowe.
Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie
zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych
przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535
§ 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońców, jako oczywiście
bezzasadnych. Mając na względzie sytuację osobistą skazanych Sąd Najwyższy
zwolnił ich z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb
Państwa.
Mając na względzie sytuację osobistą skazanego Sąd Najwyższy zwolnił go
z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
[J.J.]
[a.ł]
