IV KK 48/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
Dnia 5 marca 2025 r.
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025r.
sprawy M.M.
wobec którego, na podstawie art. 17§1 pkt 3 k.p.k., umorzono postępowanie karne
o przestępstwa z art. 216§1 k.k. i art. 217§1 k.k.
z powodu kasacji pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej E.M.
wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 30 sierpnia 2024r.,
sygn. akt VII Ka 477/24, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia
4 marca 2024r., sygn. akt II K 2076/22
postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić oskarżycielkę posiłkową E.M. od ponoszenia kosztów
sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb
Państwa.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu oskarżycielki posiłkowej jest bezzasadna
w stopniu oczywistym.
Wszystkie postawione w tym nadzwyczajnym środku odwoławczym zarzuty
zostały nieprawidłowo sformułowane.
IV KK 48/25
2
W pierwszych dwóch zarzutach wskazano, jako naruszone, art. 457§3 k.p.k.
w zw. z art. 424§ 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z 458 k.p.k. (zarzut I. 1.) oraz w zw. z art. 7
k.p.k. i 410 k.p.k. (zarzut I. 2.). Problem jednak w tym, że odniesienie zarzutów do
treści uzasadnienia orzeczenia, na co wskazuje przywołanie w nich art. 457§3
k.p.k., zgodnie z obowiązującymi przepisami nie może skutkować, samo w sobie,
wzruszeniem orzeczenia (art. 537a k.p.k.).
Z kolei dwa kolejne zarzuty kasacji dotyczą uchybień w przestrzeni prawa
materialnego, tj. art. 207§1 i 1a k.k. (zarzut II. 1.) oraz 115§2 k.k. (zarzut II. 2.). Sąd
Odwoławczy nie mógł jednak naruszyć powyższych przepisów, bowiem ich nie
stosował. Dodać wypada w tym miejscu, że zarzut naruszenia prawa materialnego
musi wskazywać na błąd w subsumpcji lub wykładni prawa. Zawsze zatem bazą dla
niego są niekwestionowane ustalenia faktyczne, które w niniejszym postępowaniu
są przez skarżącego podważane.
Postępowanie kasacyjne jest postępowaniem szczególnym, w którym
wyjście poza granice zaskarżenia i podniesionych zarzutów można jedynie
wyjątkowo, w sytuacjach przewidzianych w art. 536 k.p.k., tj. określonych w art.
435, 439 i 455 k.p.k. W niniejszym postępowaniu nie mamy do czynienia z żadnym
z tych przypadków. To powoduje, że Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do
bardziej szczegółowej kontroli wyroku Sądu II instancji – poza granicami
zaskarżenia, który, co należy przyznać, w płaszczyźnie dokonanych w sprawie
ocen budzi pewne wątpliwości.
Dla przykładu wymienić można stwierdzenie Sądu Odwoławczego, w którym
wskazał, że celem M.M. nie było samo w sobie znęcanie się nad małoletnim, ale
podejmowane przez niego działania stanowiły wynik niewłaściwych metod
wychowawczych przez niego przyjętych.
Abstrahując od poszczególnych znamion art. 207§1a k.k., dotyczy on
przypadków, w których sprawca powoduje cierpienie fizyczne lub psychiczne
u pokrzywdzonego, który ma ograniczoną swobodę działania, ponieważ znajduje
się pod pieczą sprawcy. W tym kontekście znikome znaczenie ma cel, jaki
przyświeca sprawcy, choćby miał to być cel wychowawczy, a zdecydowany prymat
należy nadać metodom realizacji przez sprawcę tego celu. W tym zakresie pogląd
Sądu II instancji jest więc ewidentnie błędny.
IV KK 48/25
3
Jak jednak wskazano wyżej, wobec szczególnego sformalizowania
postępowania kasacyjnego, mając na względzie charakter postawionych zarzutów
kasacyjnych, uznać należało, że autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy
dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło
mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem
o charakterze kasatoryjnym.
To zaś skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.
Oskarżycielkę posiłkową zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
[WB]
[r.g.]
