IV KK 313/19

Sygn. akt IV KK 313/19

POSTANOWIENIE

Dnia 12 czerwca 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Gierszon

w sprawie D. J.
‎skazanej z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i innych
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron
‎w dniu 12 czerwca 2019 r.,
‎wniosku obrońcy skazanej o wstrzymanie wykonania wyroku
‎Sądu Okręgowego w B.
‎z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt III K […]
‎zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 27 grudnia 2018 r., sygn. akt II AKa […],

p o s t a n o w i ł:

wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. III K […], D. J. została uznana za winną popełnienia przestępstw z art. 286 § 1 k.k., art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 12 k.k., art. 300 § 1, 2 i 3 k.k. i skazana za ich popełnienie na łączną karę 4 lat pozbawienia wolności. Apelacje od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonej oraz prokurator. Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 27 grudnia marca 2018 r, sygn. akt II AKa […] zmienił zaskarżony wyrok m. in. w ten sposób , że wymierzył nową karę łączną w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy.

Od tego wyroku Sądu Apelacyjnego kasację wywiódł obrońca skazanej, a w niej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku. Wniosek ten nie został przez obrońcę uzasadniony.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Choć norma ta nie wskazuje przesłanek, od spełnienia których zależy wstrzymanie wykonalności zaskarżonego orzeczenia, to niewątpliwie winna ona mieć zastosowanie do sytuacji wyjątkowych, wprowadza bowiem wyjątek od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, wynikającej z art. 9 k.k.w., zaś prawomocne wyroki korzystają z domniemania ich prawidłowości (res iudicata pro veritate accipitur). W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest przekonanie, że zastosowanie tej instytucji winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, tj. wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (zob. post. SN z dnia 18 listopada 2003 r., IV K.K. 347/03, OSNwSK 2003, poz. 2465; post. SN z dnia 22 lutego 2007 r., WO 4/07, OSNwSK 2007, poz. 493).

Tymczasem skarżący nie wskazał w kasacji – poza ogólnikowym stwierdzeniem - powodów, dla których wykonanie orzeczonej kary miałoby wiązać się dla skazanego z tego rodzaju następstwami.

Wstrzymania wykonania wobec skazanego prawomocnego orzeczenia nie uzasadnia też samo przekonanie skarżącego o zasadności kasacji.

Oczywiście wysokie prawdopodobieństwo zasadności zarzutów kasacji może też samoistnie skutkować potrzebą wstrzymania wykonania zaskarżonego nią wyroku. Niemniej jednak z uwagi na wspomniany charakter orzeczeń będących ich przedmiotem (prawomocne i kończące postępowanie), i związane z tym skutki nastąpi to tylko wtedy, gdy owa zasadność zarzutów kasacji jawi się jako nieomal pewna. To dopiero może uzasadniać odstępstwo od nakazu bezzwłocznego wykonania prawomocnych orzeczeń. W sprawie niniejszej – nie przesądzając w tym miejscu końcowej oceny zasadności kasacji obrońcy skazanego – aż tego rodzaju zaszłość nie ma miejsca. Zarzuty w kasacji obrońcy skazanej podniesione jakkolwiek liczne i obszernie uzasadnione, nie są już obecnie na tyle niewątpliwe, by móc samoistnie przesądzać o zasadności przedmiotowego wniosku.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania szczególnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.