IV KK 28/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 22 kwietnia 2026 r.
SSN Piotr Mirek
w sprawie D.D.
skazanego z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 22 kwietnia 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.,
p o s t a n o w i ł
odmówić wstrzymania wykonania wyroku Sądu Rejonowego w
Raciborzu z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II K 410/22,
utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Rybniku z
dnia 2 czerwca 2025 r., sygn. akt VI Ka 692/24.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Raciborzu wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II
K 410/22, uznał oskarżonego D.D. za winnego popełnienia przestępstwa
wyczerpującego znamiona przestępstwa skarbowego z art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art.
9 § 3 k.k.s. i za to na podstawie art. 56 § 1 k.k.s. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s. w
zw. z art. 38 § 1 pkt 3 k.k.s. w zw. z art. 27 § 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 1 i 3 k.k.s.
wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w
wysokości 200 stawek dziennych po 100 zł każda.
IV KK 28/26
2
Powyższy wyrok został zaskarżony w całości apelacją obrońcy oskarżonego,
która jednak okazała się nieskuteczna. Sąd Okręgowy w Rybniku wyrokiem z dnia
2 czerwca 2025 r., sygn. akt VI Ka 692/24, utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.
Kasację od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego, zaskarżając
wyrok w całości i podnosząc zarzuty naruszenia prawa procesowego, a to uchybień
określonych w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., jak również obrazy
art. 7 k.p.k. w z art. 113 § 1 k.k.s., art. 8 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., art. 4 § 2 k.k.s. w
zw. z art. 113 § 1 k.k.s. oraz art. 399 § 1 k.p.k. Skarżący wskazał ponadto na
rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 53 § 1 k.k. Mając na
względzie powyższe zarzuty, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
umorzenie postępowania, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi odwoławczemu. Kasacja zawierała ponadto
wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.
W ocenie Sądu Najwyższego nie zasługiwał on jednak na uwzględnienie.
Instytucja przewidziana w art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, statuując
odstępstwo od fundamentalnej zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych
orzeczeń. W judykaturze Sądu Najwyższego jednolicie przyjmuje się, że
zastosowanie tego nadzwyczajnego środka ochrony tymczasowej obwarowane jest
surowymi wymogami, tj. zaistnieniem szczególnych okoliczności w postaci
oczywistej i widocznej niemal na pierwszy rzut oka zasadności kasacji oraz
wykazaniem, że wykonanie orzeczenia wywołałoby dla skazanego nieodwracalne i
nadmiernie dotkliwe skutki, wykraczające poza standardową miarę konsekwencji
związanych z odbywaniem kary.
Analiza akt sprawy oraz zarzutów kasacji, przeprowadzona w granicach
kognicji Sądu Najwyższego orzekającego w kwestii wstrzymania wykonania
orzeczenia, nie daje podstaw do przyjęcia, by w niniejszej sprawie doszło do
ziszczenia się wspomnianych przesłanek. Merytoryczna ocena zarzutów kasacji
wymaga pogłębionej analizy sprawy, które może zostać przeprowadzone jedynie w
ramach pełnego, merytorycznego rozpoznania kasacji.
IV KK 28/26
3
Sąd Najwyższy pragnie podkreślić, iż ani surowość kary, ani fakt stosowania
izolacji więziennej nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do wstrzymania
wykonania wyroku. Dolegliwość związana z pozbawieniem wolności jest wpisana w
istotę prawomocnego skazania i sama w sobie nie uzasadnia odstąpienia od
bezzwłocznego wykonania kary w trybie art. 532 § 1 k.p.k.
Niniejsze postanowienie odnosi się wyłącznie do kwestii incydentalnej i nie
przesądza oczywiście o przyszłym rozstrzygnięciu co do zasadności wniesionej
kasacji.
Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji
postanowienia.
[WB]
[a.ł]
