IV KK 258/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Świecki
Dnia 23 lipca 2025 r.
w sprawie S.B.
skazanego z art. 280 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 23 lipca 2025 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach
z dnia 24 stycznia 2025 r., sygn. akt VII Ka 990/24,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Katowice-Wschód w Katowicach
z dnia 18 września 2024 r., sygn. akt III K 39/24,
postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi
kasacyjnego.
postępowania
UZASADNIENIE
Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 24 stycznia
2025 r., sygn. akt VII Ka 990/24, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Katowice-
Wschód w Katowicach z dnia 18 września 2024 r., sygn. akt III K 39/24, wniósł
obrońca S.B. Zarzucił mu rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na
treść orzeczenia, tj. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.
poprzez nieprawidłowe rozważenie zarzutu apelacji dotyczącego naruszenia
IV KK 258/25
2
przepisów postępowania w postaci art. 7 k.p.k. i wskutek powyższego bezzasadne
przyjęcie wbrew logice i doświadczeniu życiowemu, iż skazany dopuścił się
przypisanego mu czynu kwalifikowanego z art. 280 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w
Katowicach jako Sądowi odwoławczemu, a także o zasądzenie na rzecz skazanego
kosztów ustanowienia obrońcy z wyboru w postępowaniu przed Sądem
Najwyższym według norm przepisanych.
W odpowiedzi na tę kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
Kasacja jest rzeczywiście oczywiście bezzasadna.
Skarżący kwestionuje sposób odniesienia się do zarzutu apelacji
dotyczącego obrazy art. 7 k.p.k., co miało jakoby prowadzić do bezzasadnego
przyjęcia „wbrew logice i doświadczeniu życiowemu”, że skazany dopuścił się
przypisanego mu czynu kwalifikowanego z art. 280 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. Rzecz
jednak w tym, że zapoznanie się z uzasadnieniem wyroku Sądu odwoławczego
przeczy stanowisku obrońcy, gdyż kontrola instancyjna została przeprowadzona w
prawidłowy sposób. Sąd odwoławczy trafnie stwierdził, że danie wiary depozycjom
pokrzywdzonego i częściowa dyskwalifikacja wyjaśnień oskarżonego S.B.,
kwestionującego użycie przemocy wobec pokrzywdzonego, nie oznacza, że w ten
sposób Sąd Rejonowy dopuścił się dowolnej oceny dowodów. Sąd meriti – co
oczywiste – nie ma wszak obowiązku czynienia ustaleń faktycznych zgodnych z
wersją wydarzeń lansowaną przez oskarżonego, gdy inne dowody zebrane w
sprawie przemawiają przeciwko temu. Zgodzić się też trzeba z Sądem
odwoławczym, że dokumentacja lekarska oraz opinia sądowo-lekarska dotyczące
pokrzywdzonego – wbrew twierdzeniom obrońcy – nie tylko wykazywały, że
pokrzywdzony doznał poważnych obrażeń ciała, ale też potwierdzały, że powstały
one w mechanizmie i okolicznościach przez niego wskazanych, co czyniło zatem
konkretną i niepodważoną podstawę dowodową do czynionych ustaleń. Nie jest
więc tak, że podstawę ustaleń w omawianym zakresie stanowiły li tylko depozycje
pokrzywdzonego. Zresztą już Sąd meriti wywiódł w uzasadnieniu wyroku, że
IV KK 258/25
3
dowody te wskazują na fakt, iż pokrzywdzony mógł doznać obrażeń ciała w
przedstawionych przez siebie okolicznościach.
Kasacja ma w omawianym zakresie jedynie polemiczny charakter. Nie
wykazano w niej, że doszło w toku kontroli odwoławczej do naruszenia prawa w
związku z aprobatą ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd meriti, a
skutkujących przypisaniem oskarżonemu przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. i art. 158
§ 1 k.k. Skarżący ogólnikowo jedynie stwierdził, że „wbrew logice i doświadczeniu
życiowemu” przyjęto, iż skazany dopuścił się powyższego przestępstwa. Nie
wykazał jednak, aby dokonując tych ustaleń dopuszczono się błędu w rozumowaniu
czy postąpiono wbrew doświadczeniu życiowemu. Jak już wskazano, nie jest
bowiem w tym względzie wystarczające oparcie zarzutu na stwierdzeniu, że
przebieg wydarzeń odmiennie opisuje w swoich wyjaśnieniach oskarżony, który
nota bene przyznał, że był na miejscu zdarzenia i dopuścił się kradzieży środków
stanowiących własność pokrzywdzonego, a jedynie zaprzeczył, aby uczynił to przy
użyciu przemocy, choć co innego zeznaje pokrzywdzony.
Z tych powodów kasacja obrońcy została uznana za oczywiście bezzasadną
i oddalono ją z tego powodu na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k.,
obciążając skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
Mając to wszystko na uwadze, orzeczono, jak w postanowieniu.
[WB]
[r.g.]
