IV Ka 109/26

Formularz UK 2

Sygnatura akt

IV Ka 109/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Tryb. z dnia 10 grudnia 2025 roku w sprawie II K 528/25.

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obraza przepisów prawa materialnego art. 11 § 1 i 2 KK polegająca na błędnym uznaniu, że w przedmiotowej sprawie zachowanie przypisane oskarżonemu należy zakwalifikować jako dwa czyny tj. czyn polegający na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości należy zakwalifikować jako jeden czyn z art. 178a § 1 KK natomiast doprowadzenie na skutek nietrzeźwości do wypadku z jako drugi czyn z art. 177 § 1 KK w zw. z art. 178 § 1 KK, a w konsekwencji uznanie, że każdy z tych czynów podlega odrębnemu ukaraniu, podczas gdy okoliczności przedmiotowej sprawy wskazują, że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości stanowi przestępstwo współukarane uprzednie względem przestępstwa spowodowania wypadku komunikacyjnego w stanie nietrzeźwości.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Pogląd, że zachowanie sprawcy kierującego pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka odurzającego, który w następstwie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu powoduje wypadek komunikacyjny, stanowi dwa odrębne czyny zabronione, jeden określony w art. 178 a § 1 lub 2 KK, drugi zaś w art. 177 § 1 lub 2 KK w zw. z art. 178 § 1 KK, nie stracił swojej aktualności i jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie. Tego rodzaju subsumpcja ustaleń faktycznych pod powołane wyżej przepisy ustawy karnej stanowi więc zasadę, zaś ewentualna redukcja ocen prawnokarnych polegająca na przyjęciu, że występek zakwalifikowany z art. 178a § 1 lub 2 KK stanowi współukarane przestępstwo uprzednie ( lub jeden czyn wyczerpujący znamiona przestępstw określonych w art. 177 § 1 lub 2 i w art. 178a § 1 KK ), może być dokonana jedynie wyjątkowo, z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku.

W sprawie przed wypadkiem oskarżony przejechał kilka kilometrów, wypadek nie nastąpił więc bezpośrednio po uruchomieniu pojazdu i rozpoczęciu jazdy, a tym samym stan abstrakcyjnego zagrożenia, spowodowanego prowadzeniem pojazdu w stanie nietrzeźwości, nie trwał na tyle krótko, aby po porównaniu stopnia społecznej szkodliwości obu czynów dojść do konkluzji, że czyn zakwalifikowany z art. 177 § 1 KK w zw. z art. 178 § 1 KK, który stanowiłby podstawę skazania, w pełni pozwalałby na oddanie stopnia bezprawia kryminalnego całego zachowania sprawcy ( zob. postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 18 czerwca 2008 r. III KK 41/08, postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 19 lipca 2006 r. III KK 139/06, Legalis ). W dniu zdarzenia, oskarżony naruszył nie tylko ciążący na kierującym obowiązek trzeźwości, co samo w sobie rodziło już odpowiedzialność karną na podstawie art. 178a § 1 KK, ale także przekroczył inne zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym wskazane w ramach czynu II, czego następstwem był wypadek drogowy. Takie zaś zachowanie nie tylko nie należy do znamion przestępstwa z art. 178a § 1 KK, ale wyczerpuje znamiona innych czynów zabronionych i w zależności od skutków wypadku może rodzić odrębną odpowiedzialność za przestępstwo z art. 177 § 1 lub 2 KK. Przywołać trzeba w tym miejscu pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 marca 2002 r. I KZP 4/02 (OSNKW 2002, z. 5-6, poz. 37), w którym uznano, że: „zachowanie sprawcy, kierującego pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka odurzającego, który w następstwie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu powoduje wypadek komunikacyjny, stanowi dwa odrębne czyny zabronione - jeden określony w art. 178a § 1 lub 2 KK, drugi zaś - w art. 177 § 1 lub 2 kk w zw. z art. 178 § 1 KK (...)”.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec oskarżonego kary łagodniejszej.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Za represję rażąco niewspółmierną uznaje się taką karę, która - pomijając dyrektywy wymiaru kary - w sposób istotny lub wręcz drastyczny odbiega od tej, jaką należałoby wymierzyć przy uwzględnieniu okoliczności przedmiotowych charakteryzujących czyn przypisany sprawcy oraz podmiotowych, związanych z jego osobą. Dla uznania zasadności zarzutu apelacji konieczne jest wykazanie przez skarżącego sądowi I instancji konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przy ocenie znaczenia ustalonych okoliczności (tak podmiotowych, jak i przedmiotowych), czy też w zakresie nakazu ich kompletnego uwzględnienia – mających, stosownie do brzmienia art. 53 kk, znaczenie dla wymiaru kary. W tym zakresie apelacja nie mogła skutkować dalszym złagodzeniem kary z uwagi na wagę i charakter czynów; sąd odwoławczy w ramach aktualnej sytuacji oskarżonego dokonał złagodzenia wymierzonych mu kar pozbawienia wolności ( jednostkowych i łącznej ), co uznał za wystarczające z punktu widzenia osiągnięcia celów prewencji indywidualnej i generalnej.

3.2.

Błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na uznaniu, iż oskarżony jest osoba karaną, w sytuacji w której skazanie uległo zatarciu z mocy prawa, co w konsekwencji doprowadziło do zaostrzenia wymiaru kary.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd I instancji oparł się na nieaktualnej karcie karnej, dotyczącej oskarżonego, której nie zweryfikował, mimo wynikającego z niej dużego prawdopodobieństwa, że doszło do zatarcia jedynego uwzględnionego w niej skazania.

S. S. był skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Świnoujściu z dnia 21 listopada 2018 roku w sprawie II K 460/18 na karę grzywny ( 250 stawek dziennych przy określeniu wysokości jednej stawi na kwotę 20 złotych ) ( k 146-147 ). S. S. wykonał karę grzywny 12 kwietnia 2019 roku ( k 146 ). Zgodnie z art. 107 § 4a KK w razie skazania na grzywnę zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania ( lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania ). Z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe; wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych ( art. 106 KK ). Wymierzona w/w grzywna uległa zatarcie z dniem 12 kwietnia 2020 roku. Zatarcie skazania oznacza uznanie faktu skazania konkretnej osoby za konkretne przestępstwo za niebyły. Istota instytucji zatarcia skazania sprowadza się więc do przyjęcia, że z prawnego punktu widzenia fakt skazania danej osoby za przestępstwo nie miał miejsca (por. M. Błaszczyk, Instytucja zatarcia skazania, s. 9). "Nie oznacza to jednak, że zatarcie skazania stwarza niewzruszalne prawne domniemanie niewinności w stosunku do danego czynu. Nie chodzi tu bowiem o domniemanie, lecz o fikcję prawną. Trudno mówić o domniemaniu, skoro zostało ono wcześniej obalone prawomocnym wyrokiem" (post. SN z 4.1.2011 r., SDI 32/10, Legalis).

Fakt uprzedniego skazania z chwilą jego zatarcia nie może rodzić dla skazanego żadnych negatywnych konsekwencji, a więc nie może być uwzględniany w rozważaniach nad zakresem odpowiedzialności karnej. W rezultacie dochodzi do przywrócenia oskarżonemu statusu osoby niekaranej. Skutkiem zatarcia skazania jest bowiem fakt, iż za niebyłe uważa się nie tylko skazanie, lecz również samo popełnienie przestępstwa. W konsekwencji, skazanie z punktu widzenia prawa nie istnieje, a więc nie można się na nie procesowo powoływać ( wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 28 czerwca 2023 r. I KK 20/23, Legalis ).

Wniosek

Jak wyżej

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Jak wyżej

3.3.

Rażąca surowości kary orzeczonej wobec oskarżonego.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego ( art. 53 § 2 KK ).

Okoliczności wypadku ewidentnie wskazują, iż oskarżony przed wypadkiem nie obserwował należycie przedpola jazdy, co spowodowało wyjechanie na drogę z pierwszeństwem przejazdu, przed nadjeżdżający na niej pojazd. W takiej sytuacji sąd I instancji przyjął, że jego zachowanie nie ograniczało się do błędu związanego z niezachowaniem wymaganej ostrożności, ale ryzykowna jazda była spowodowana zwłaszcza nadużyciem alkoholu charakterystycznym dla umyślności. Sąd odwoławczy podkreśla, iż naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym przez sprawcę było rażące. Nie ma zatem wątpliwości, że to oskarżony ( w ramach ustaleń sądu I instancji ) nie stosując się do obowiązujących nakazów obserwowania stale przedpola jazdy, naruszył zasady gwarantujące bezpieczeństwo w ruchu drogowym, które w realiach tej sprawy miały zapobiec zaistnieniu wypadku drogowego - zdarzenie to urzeczywistnił. Zgodnie z art. 115 § 2 KK, dokonując oceny stopnia karygodności, sąd bierze pod uwagę: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych obowiązków, motywację sprawcy, postać zamiaru, ale też rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Przy ustalaniu stopnia społecznej szkodliwości czynu należy uwzględnić wagę naruszonych przez oskarżonego obowiązków i reguł określonych w prawie o ruchu drogowym oraz sposób ich naruszenia, rodzaj dobra prawnego, jakim jest życie ludzkie, a także bezpieczeństwo w komunikacji. Sąd I instancji przyjął, że oskarżony naruszył najistotniejsze reguły ruchu drogowego. Sąd rejonowy prawidłowo wskazał, że powyższe okoliczności mają znaczenie dla określenia stopnia społecznej szkodliwości czynu. Przy przestępstwie spowodowania wypadku w komunikacji na wymiar kary niewątpliwie w znaczący sposób wpływa sposób popełnienia przestępstwa i jego skutki.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazywano, iż co do zasady okoliczności należące do znamion danego przestępstwa nie mogą być traktowane jako wpływające na zaostrzenie lub złagodzenie kary. Jednak w sytuacji, gdy okoliczności takie podlegają stopniowaniu co do ich nasilenia, jakości lub nagromadzenia, mogą być przyjmowane jako okoliczności obciążające przy wymiarze kary mimo, że należą do ustawowych znamion danego typu przestępstwa ( wyrok SN z dnia 14 listopada 2014 r., III KK 212/14, Legalis ). Z tego punktu widzenia, w sytuacji gdy znamieniem przestępstwa z punktu II jest „naruszenie czynności narządu ciała” trwające dłużej niż 7 dni, doznane przez pokrzywdzonego w wypadku obrażenia ciała nie mają znaczenia obciążającego z uwagi na ich jakość i nasilenie.

Oskarżony nie był uprzednio karany, co stanowi okoliczność łagodzącą ( w tym zakresie sąd I instancji błędnie ustalił wcześniejszą karalność sprawcy na niekorzyść oskarżonego, co miał wpływ na wyższy wymiar kary ukształtowanej w zaskarżonym wyroku ).

Oskarżony przyznał się do zarzucanych mu czynów i wyraził skruchą.

Wymierzona kara ma oddziaływać na sprawcę poprzez osiągnięcie celu zapobiegawczego ( i wychowawczego ). Cel zapobiegawczy zostaje osiągnięty, jeśli ukarany sprawca w przyszłości nie popełni już przestępstwa, natomiast cel wychowawczy odnosi się do zmiany osobowości sprawcy, jego postawy, w szczególności do wykształcenia u niego poszanowania dla norm prawnych. Kluczowym kryterium przy orzekaniu kary w perspektywie prewencji indywidualnej jest osobowość sprawcy. Sąd jest zobligowany do postawienia prognozy kryminologicznej, zgodnie z kryteriami wskazanymi w art. 53 § 2 KK. Taka prognoza kryminologiczna powinna stanowić bazę do dokonywania wyboru optymalnej sankcji, mając na względzie zarówno rodzaj, jak i surowość kary (M. Szczepaniec, Wybór optymalnej..., s. 42).

Oskarżony ma 52 lata. Na utrzymaniu ma syna. Pracuje. Ma centrum życiowe. Opiekuje się schorowaną matką w podeszłym wieku. Ma bardzo dobrą opinię środowiskową.

W toku procesu S. S. przekazał pokrzywdzonemu 5000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Poddał się leczeniu i terapii odwykowej.

Warunki i właściwości osobiste oskarżonego, jak również zachowanie się sprawcy po popełnieniu przestępstwa mają walor łagodzący.

Sąd II instancji miał na uwadze również dyrektywę prewencji ogólnej. Jest to dyrektywa pozytywnej prewencji ogólnej, która nie może być pojmowana wyłącznie jako odstraszanie społeczeństwa, a więc wymierzanie konkretnemu sprawcy surowej kary, nawet ponad stopień winy. Tylko, bowiem kara sprawiedliwa, współmierna do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, a przy tym wymierzona w granicach winy sprawcy, może mieć pozytywny wpływ na społeczeństwo, budzić aprobatę dla wymierzonych kar oraz zaufanie do wymiaru sprawiedliwości - i w ten sposób stwarzać warunki do umacniania i kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

Sąd II instancji uwzględnił przy wymiarze kary na korzyść oskarżonego w/w okoliczność korzystniej je wartościując niż sąd I instancji. Nie stracił przy tym z uwagi, że oskarżony naruszył jednak podstawowe zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym ( znajdował się w wysokim stanie nietrzeźwości ) i w świetle okoliczności i przyczyn tego wypadku, przyjęte okoliczności łagodzące nie mogą mieć determinującego znaczenia w ramach kar pozbawienia wolności za czyny I i II.

Wszystkie wymienione dyrektywy sądowego wymiaru kary są równorzędne i muszą znaleźć uwzględnienie podczas doboru rodzaju kary i miarkowania jej wysokości. Jednak równorzędność dyrektyw nie oznacza równomierności w ich stosowaniu. Właśnie dzięki zróżnicowanemu wpływowi poszczególnych dyrektyw na wymiar kary konkretnego sprawcy - proporcjonalnemu do okoliczności wskazujących najbardziej odpowiednie spośród nich dla realizacji celów kary w konkretnym przypadku - możliwa jest indywidualizacja kary, czyli dostosowanie jej rodzaju i wymiaru do oczekiwanej skuteczności.

Istota argumentacji obrońcy koncentruje się głównie na akcentowaniu właściwości i warunków osobistych oskarżonego.

Przy wymiarze kary nie można pominąć sposobu popełnienia przestępstw, który dla oskarżonego jest obciążający. Oskarżony miał wpływ na sposób kierowania swojego samochodu i zaniechał w danych warunkach ruchu prowadzenia go w sposób bezpieczny. To zaniechanie było zależne od niego. Kara ma mieć postać sprawiedliwej odpłaty, ale dostosowanej do wszystkich kryteriów z art. 53 KK, będącej ich wypadkową – nie zaś zemstą, czy odwetem sprowadzającym się do braku właściwego, personalnego odniesienia jeśli chodzi o osoby, których dotyczy.

Dyrektywa stopnia społecznej szkodliwości ma sprzyjać wymierzeniu kary sprawiedliwej i powinna nie tylko wyznaczyć górny pułap kary współmiernej do stopnia społecznej szkodliwości konkretnego czynu, ale i przeciwdziałać wymierzeniu kary zbyt łagodnej w przypadku znacznej społecznej szkodliwości czynu; sąd przy wymiarze kary zobowiązany jest baczyć, aby jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Te dwie dyrektywy w tym przypadku wpływają jednak na surowość kary, która musi być dostoswana do wagi czynów i stopnia zawinienia sprawcy i w tej sprawie determinują one wymierzenie sprawcy jednostkowych bezwzględnych kar pozbawienia wolności ( choć w wysokości niższej niż w zaskarżonym wyroku.

Z drugiej strony prawidłowo uwzględnione w instancji odwoławczej okoliczności łagodzące dla oskarżonego powinny proporcjonalnie wpływać łagodząco na wymiar kar określonych w zaskarżonym wyroku.

Kara wymierzona zgodnie z dyrektywą prewencji indywidualnej powinna osiągnąć cel zapobiegawczy, a zatem zapobiec popełnieniu w przyszłości przestępstwa przez sprawcę. Oczywistym jest, iż wychowanie sprawcy nie jest tożsame z pobłażaniem mu i koniecznością wymierzenia kary łagodnej, gdyż w określonych sytuacjach to właśnie kara izolacyjna odpowiednio wymierzona spełnia nie tylko rolę odwetu za popełnione przestępstwo, ale jest też czynnikiem wychowawczym, pozwalającym na uzmysłowienie sprawcy nie tylko faktu nieopłacalności łamania prawa, ale i związanych z tym konsekwencji. Jest też wyraźnym sygnałem dla społeczeństwa, że sprawcy tak lekkomyślnie godzący w podstawowe dobra człowieka, jakim jest zdrowie, nie mogą liczyć na pobłażliwe traktowanie. Celem tej kary jest także przywrócenie w środowisku poczucia naruszonego bezpieczeństwa oraz to, aby przez właściwy wybór rodzaju kary, zapewnić realność ochrony najważniejszych dóbr chronionych przez prawo karne.

Zdaniem sądu odwoławczego karami współmiernymi do stopnia zawinienia oraz do stopnia społecznej szkodliwości przedmiotowych czynów, sylwetki sprawcy, a także czyniącymi zadość innym ustawowym dyrektywom wymiaru kary:

- za czyn I jest kara 10 miesięcy pozbawienia wolności i do tej wysokości obniżył karę wymierzoną przez sąd I instancji;

- za czyn II jest kara 1 roku i 5 miesięcy pozbawienia wolności i do tej wysokości obniżył karę wymierzoną przez sąd I instancji;

w konsekwencji obniżył orzeczoną w stosunku do oskarżonego karę łączna pozbawienia wolności do 1 roku i 6 miesięcy. Zdaniem sądu odwoławczego jednak bliskość przedmiotowa, czasowa i terytorialna obu czynów powinna wpływać na wymiar kary łącznej orzekanej w takich realiach na zasadzie zbliżonej do absorpcji kar jednostkowych, czego nie uwzględnił wystarczająco sąd I instancji.

Brak jest natomiast podstaw do korygowania orzeczeń nakładających na sprawcę zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Takie karygodne zachowanie oskarżonego, który w rażący sposób zlekceważył podstawowe zasady ruchu drogowego, powoduje że zakazów tych nie można rozpaprywać jako rażąco surowych. To samo dotyczy orzeczonych od oskarżonego: świadczenia pieniężnego i nawiązki.

Brak jest argumentów, aby reakcja karna mogły być skorygowana w kierunku dalszego jej złagodzenia.

Rażąca niewspółmierność kary zachodzi wówczas, gdy suma zastosowanych kar zasadniczych i środków karnych orzeczonych za przypisane oskarżonym przestępstwa nie uwzględnia należycie stopnia szkodliwości społecznej czynów oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma uczynić w stosunku do osób skazanych.

W tym kontekście należy podkreślić, iż w stosunku do oskarżonego za przypisane czyny sąd II instancji orzekł karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, która już wpływa na adekwatność reakcji karnej i jest zasadniczym elementem realizującym cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec sprawcy. W tym przypadku nie tylko wysokość kary, a też jej rodzaj i różnorodność środków ma decydujące znaczenie. O surowości wyroku nie decyduje tylko kara pozbawienia wolności, ale i pozostałe rozstrzygnięcia o charakterze finansowym, które są dolegliwe dla sprawcy i będą oddziaływać na niego wychowawczo i zapobiegawczo.

Dyrektywa prewencji indywidualnej oznacza, że sankcja (jej rodzaj i wysokość) powinna być tak dobrana, aby zapobiec popełnianiu w przyszłości przestępstw przez oskarżonego, co może zostać osiągnięte poprzez odstraszanie sprawcy od popełniania przestępstw albo jego wychowanie (resocjalizację).

Należy zauważyć, iż pozytywne postawy oskarżonego po czynie, wskazują, że już sam przebieg procesu miał na niego wpływ wychowawczy.

Z drugiej strony, efekt „odstraszający” kary ma zmaterializować się w umyśle sprawcy, ma wytworzyć przeświadczenie o nieopłacalności popełniania przestępstw w przyszłości, przekonanie o tym, że każde przestępstwo jest karane odpowiednio surowo, a ponowne popełnianie podobnych czynów nieuchronnie prowadzi do istotnego podwyższenia wymiaru kary ponad próg dolnego zagrożenia.

Oskarżony nie tylko ma do odbycia karę łączną pozbawienia wolności, ale są orzeczone wobec niego: łączny 6 letni łączny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym, świadczenie pieniężne ( 5000 zł ), nawiązka ( 10000 zł ), przepadek pojazdu; sprawca został także obciążony kosztami sądowymi za I instancję.

Prokurator skupia się na eksponowaniu kary pozbawienia wolności, natomiast nie docenia innych rozstrzygnięć uzupełniających surowość tego wyroku. Kara w tej wysokości w stopniu wystarczającym uwzględnia również, słusznie oceniony przez sąd I instancji jako wysoki, stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu przestępstwa, a także okoliczności jego popełnienia. Nie można jednak pomijać, iż kara pozbawienia wolności jest jedną z sankcji, a pozostałe rozstrzygnięcia uzupełniają represyjność wyroku i wzmacniają przekonanie sprawy o nieopłacalności popełnienia tych przestępstw.

Sąd nie opowiada się za uproszczoną i wąsko pojętą prewencją ogólną w sensie odstraszenia surowymi karami potencjalnych sprawców przestępstw. Cele kary związane z prewencją ogólną wyrażają odmienną jej strategię, tj. strategię prewencji generalnej pozytywnej, społecznie integrującej, w miejsce odstraszającej. Celem tak rozumianej prewencji ogólnej jest wymierzenie takich kar, które utwierdzają w świadomości społecznej przekonanie o respektowaniu prawa, dają gwarancję skutecznego zwalczania przestępczości, tworzą atmosferę zaufania ludzi do obowiązującego systemu prawnego i potępienia. Innymi słowy, czynnikami decydującymi o takim działaniu prewencji ogólnej są nieuchronność kary, efektywność ścigania, szybkość jej orzekania i wykonania, pozbawienie sprawcy owoców przestępstwa, przekonanie w świadomości społecznej o egzekwowaniu prawa, akceptacja orzeczonej kary jako sprawiedliwej, a więc nieprzekraczającej stopnia winy sprawcy.

Wskazane przez skarżącego okoliczności łagodzące zwłaszcza dotyczące osoby sprawcy, jego warunków i właściwości osobistych, zostały uwzględnione przy wymiarze kary w instancji odwoławczej. Zasadnicze okoliczności popełnienia przedmiotowych czynów nie dają podstawy do uznania, iż stopień społecznej ich szkodliwości i zawinienia są na tyle niskie, aby dawały podstawę do dalszego złagodzenia sankcji.

Wniosek

Jak wyżej

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Jak wyżej

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wina

Sprawstwo

Kara pozbawienia wolności za czyn I ( rodzaj kary )

Kara pozbawienia wolności za czyn II ( rodzaj kary )

Kara łączna pozbawienia wolności ( rodzaj kary )

Zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych za czyn I( 4 lata)

Zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych za czyn II ( 5 lat )

Łączny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych ( 6 lat )

Świadczenie pieniężne w związku ze skazaniem za czyn I ( 5000 zł )

Nawiązka w związku ze skazaniem za czyn II ( 10000 zł )

Przepadek pojazdu

Zaliczenie na poczet kary łącznej pozbawienia wolności okresu zatrzymania w sprawie

Zasądzenie os oskarżonego wydatków za I instancję

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Brak jest podstaw faktycznych i prawnych do korygowania zaskarżonego wyroku w tych zakresach.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- obniżył wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności za czyn I do 10 miesięcy;

- obniżył wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności za czyn II do 1 roku i 6 miesięcy;

- obniżył orzeczoną w stosunku do oskarżonego karę łączną pozbawiania wolności do 1 roku i 6 miesięcy.

Zwięźle o powodach zmiany

Powody zmiany zostały podane we wcześniejszej części uzasadnienia.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3

Sąd odwoławczy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 300 złotych opłaty za obie instancje i 20 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.

7.  PODPIS

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wina

Kara

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☒co do winy

☒co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana