Sygn. akt IV CZ 3/07
POSTANOWIENIE
Dnia 2 lutego 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian (sprawozdawca)
SSN Maria Grzelka
w sprawie z wniosku "J. D." Spółki z o. o. w W.
przy uczestnictwie Z. K. A. i in. ,
o zniesienie współwłasności,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 2 lutego 2007 r.,
zażalenia uczestników postępowania : […]
na postanowienie Sądu Okręgowego w B.
z dnia 28 września 2006 r.,
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
2
Postanowieniem z dnia 28 września 2006 r. Sąd Okręgowy w B. odrzucił
apelację uczestników postępowania o zniesienie współwłasności od postanowienia
Sądu Rejonowego w B. z dnia 31 maja 2006 r. wskazując, że w zakreślonym
terminie nie zostały uzupełnione braki tej apelacji.
W zażaleniu na to postanowienie uczestnicy wskazują, że braki zostały
uzupełnione, czego Sąd Okręgowy nie uwzględnił.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie uczestników jest zasadne. Jak wynika z akt sprawy w dniu 4 lipca
2006 r. uczestnicy postępowania wnieśli apelację od postanowienia Sądu
Rejonowego z dnia 31 maja 2006 r. Zarządzeniem z dnia 5 lipca zostali wezwani do
uzupełnienia jej braków formalnych, tzn. uiszczenia opłaty, złożenia dwóch odpisów
apelacji, oznaczenia zaskarżonego orzeczenia przez wskazanie daty jego wydania,
sprecyzowanie zakresu zaskarżenia oraz żądanej zmiany. W dniu 14 lipca, w
zakreślonym w zarządzeniu terminie, uczestnicy uiścili opłatę od apelacji, a także
złożyli pismo (wraz z odpisami) zatytułowane „Apelacja", w którym znalazły się
elementy wskazane w zarządzeniu przewodniczącego. Wbrew stanowisku Sądu
Okręgowego, taki sposób uzupełnienia braków formalnych apelacji należy uznać za
dopuszczalny. Ustawa nie wymaga bowiem, aby uzupełnienie braków apelacji
nastąpiło w jakiś jeden, ściśle określony sposób. Należy zatem uznać, że
uczestnicy postępowania usunęli braki formalne środka zaskarżenia w terminie
wyznaczonym przez sąd. W rezultacie apelacji należało nadać bieg zgodnie z
przepisami kodeksu postępowania cywilnego.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3941
w związku
z art. 397 k.p.c.).
jc
