IV CSK 617/15

Sygn. akt IV CSK 617/15

POSTANOWIENIE

Dnia 26 lutego 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w L.
‎przeciwko Gminie Miasta L.
‎o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 lutego 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt I ACa […],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od powódki na rzecz pozwanej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Strona powodowa Spółdzielnia Mieszkaniowa w […] wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 2 czerwca 2015 r. w sprawie przeciwko Gminie Miasta L. o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance przewidzianej w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. Wskazano na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego wniosku o przekazanie w użytkowanie wieczyste gruntu i przeniesienie nieodpłatne własności znajdujących się na tych gruntach budynków, budowli, urządzeń i lokali, tj. czy wniosek ten jest oświadczeniem woli w rozumieniu art. 60 k.c., do którego znajduje zastosowanie art. 61 k.c., czy też wniosek należy traktować jako czynność procesową w postępowaniu administracyjnym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiskiem, jeżeli skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić z przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSCN 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepubl.; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.).

Skarżąca nie wykazała powołanej we wniosku przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w powyżej wskazanym rozumieniu. Uzasadnienie wniosku w istocie sprowadza się do przedstawienia własnego stanowiska strony, zgodnie z którym wniosek o przekazanie w wieczyste użytkowanie gruntu i przeniesienie nieodpłatne własności znajdujących się na tych gruntach budynków, budowli, urządzeń i lokali jest wyłącznie czynnością procesową w postępowaniu administracyjnym, do której stosuje się art. 57 § 5 k.p.a. Przedstawione w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne było często przedmiotem wypowiedzi w judykaturze Sądu Najwyższego, w której roszczenie o ustanowienie użytkowania wieczystego przysługujące spółdzielni na podstawie art. 2 c ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości uznaje się za roszczenie o charakterze cywilnoprawnym, do którego znajdują zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005 r., I CK 801/04, OSNC 2006 nr 5, poz. 90). Trzeba też zwrócić uwagę, że do powyższej kwestii wyczerpująco odniósł się Sąd drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł jak w sentencji pkt 2 na podstawie art. 99 k.p.c., art. 398²¹ k.p.c. i art. 391 § 1 oraz § 6 pkt 6, § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490. zm.: Dz.U. z 2015 r. poz. 617).

l.n