IV CSK 464/21

Sygn. akt IV CSK 464/21

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2021 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marcin Łochowski

w sprawie z powództwa W.C.
‎przeciwko Powiatowi […] - Zarządowi Dróg Powiatowych w […] i Towarzystwu Ubezpieczeń […] Spółce Akcyjnej w W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 października 2021 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 3 lutego 2021 r., sygn. akt I ACa […]

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)

z  3 lutego 2021 r., zaskarżając ten wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona z uwagi na niewłaściwe zastosowanie przez Sąd Apelacyjny przepisów prawa materialnego, tj. art. 355 § 2 k.c. w zw. z art. 361 § 1 k.c. oraz art. 20 pkt 4 i 10 w zw. z art. 4 pkt 20, 21, 29 i 30 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1376 ze zm.), a także przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę pozwane I. S.A. w W. wniosło o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, względnie jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, a  pozwany Powiat (…) - o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, jeżeli zaskarżone nią orzeczenie zapadło wskutek oczywistego naruszenia prawa, zaś oczywiste naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01; z   17  października 2001 r., I PKN 157/01). Skarżący powinien wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, widoczną prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (postanowienie Sądu Najwyższego z 11 grudnia 2009 r., II PK 223/09). Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze skargi (postanowienie Sądu Najwyższego z 7 maja 2010 r., V CSK 459/09).

Po pierwsze, nie może być skuteczny zabieg, którym posłużył się powód, powołując się w ramach uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na naruszenie przepisów powołanych w ramach podstaw kasacyjnych. Są to przecież dwa odrębne elementy konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienia Sądu Najwyższego: z 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02; z 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07; z 11 kwietnia 2008 r., I UK 46/08, i z 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08). Ubocznie tylko zauważyć należy, że skarżący nie precyzuje nawet które przepisy prawa procesowego zostały, w jego ocenie, naruszone. Po drugie, w  ramach tej przesłanki skarżący powinien przedstawić wywód odnoszący się do naruszenia konkretnych przepisów i wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi nie zawiera takiego wywodu w zakresie powołanych naruszeń przepisów prawa. Twierdzenia skarżącego, niepoparte zresztą szerszą argumentacją, ograniczają się tylko do zwalczania stanowiska Sądu Apelacyjnego co do braku przesłanek odpowiedzialności zarządcy drogi za zaistniałą szkodę. Brak jednak wywodu wskazującego na istnienie tej odpowiedzialności. Już tylko z  tych względów argumentacja dotycząca oczywistej zasadności skargi nie może być uznana za przekonującą i wystarczającą do przyjęcia skargi do rozpoznania.

Według Sądu Najwyższego, nie ma przy tym innych przyczyn uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, w szczególności nieważności postępowania (art. 398⁹ § 1 pkt 3 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania a zgodnie z art. 102 k.p.c. nie obciążył powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

ke