IV CSK 334/14

Sygn. akt IV CSK 334/14

POSTANOWIENIE

Dnia 14 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z wniosku Powiatu W.
‎przy uczestnictwie Gminy Miasta W.
‎o wpis,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 14 kwietnia 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy

od postanowienia Sądu Okręgowego w G.
‎z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt III Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i  nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 398 ⁴ § 2 k.p.c.).

Sąd Najwyższy ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

Skarżący powołując się na oczywistą zasadność skargi w świetle wymienionych jako podstawa skargi przepisów prawa materialnego, odwołuje się przede wszystkim do naruszenia art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z  1998 r., nr 133, poz. 872) poprzez jego niezastosowanie przy rozpoznawaniu wniosku o wpis do księgi wieczystej. W jego bowiem ocenie, skoro z dniem 1  stycznia 1999 r. dotychczasowe drogi wojewódzkie stały się drogami powiatowymi, to na podstawie tego przepisu w związku z art. 2a ust. 2 ustawy o  drogach publicznych, sąd jest zobowiązany wpisać wnioskodawcę jako właściciela nieruchomości, na której znajduje się droga.

Wnioskodawca pomija jednak zakres kognicji sądu wieczystoksięgowego (art. 626⁸ § 2 k.p.c.) ograniczony do badania treści i formy wniosku, dołączonych dokumentów oraz treści księgi wieczystej. Z uzasadnienia Sądu Okręgowego wynika, że rozstrzygnięcie zostało oparte o dołączone do wniosku dokumenty nie dające w świetle art. 2a i 6a ustawy o drogach publicznych podstawy do dokonania wpisu. Ponadto powołany art. 103 ust. 3 ustawy przepisy wprowadzające został po raz pierwszy podniesiony w postępowaniu kasacyjnym, a ani z wniosku o wpis, ani treści dołączonych dokumentów ta podstawa wpisu nie wynikała. Zważywszy na motywy Sądu Okręgowego i treść uzasadnienia wniosku o przyjęcie, brak podstaw do przyjęcia, że skarżący skutecznie wykazał niewątpliwe i widoczne prima facie naruszenie przepisów prawa stanowiących podstawę skargi, tym bardziej, że  stanowisko Sądu drugiej instancji pozostaje w zgodzie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zajętym w analogicznych sprawach z udziałem tych samych uczestników (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia15 stycznia 2015 r., IV CSK 313/14 i IV CSK 315/14, oraz z dnia 11 marca 2015 r. IV CSK 316/17, IV CSK 317/14, IV CSK 318/14, IV CSK 319/14 i in.).

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono, bowiem wniosek uczestniczki o ich zasądzenie nie dotyczy etapu przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

l.n