IV CSK 265/15

Sygn. akt IV CSK 265/15

POSTANOWIENIE

Dnia 6 listopada 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Bogumiła Ustjanicz

w sprawie z powództwa R. S.
‎przeciwko S. S.
‎o ustalenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 listopada 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
‎z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt V ACa 402/14,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w Gdańsku oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Toruniu z dnia 25 marca 2014 r., którym oddalone zostało jego powództwo o ustalenie nieważności umowy darowizny na rzecz pozwanego własności lokalu mieszkalnego, nabytego przez powoda od Gminy Miasta Chełmży, a obdarowany ustanowił na rzecz zbywcy dożywotnią służebność mieszkania.

Powód w skardze kasacyjnej powołał podstawę przewidzianą w art. 398³ § 1 pkt 2 k.p.c., a we wniosku o przyjęcie tej skargi do rozpoznania wskazał przyczynę  objętą art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywistą zasadność skargi połączył z twierdzeniem, że nie została zrealizowana przez Sąd drugiej instancji ani funkcja rozpoznawcza, ani kontrolna, co było przyczyną nieprawidłowej kontroli apelacyjnej. Doszło do naruszenia przepisów postępowania, niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, jak też oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ukształtowana została jako nadzwyczajny środek prawny, służący od prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego, polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Założenie to może być zrealizowane jedynie poprzez powołanie i  uzasadnienie istnienia co najmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 398⁹ §  1 k.p.c. Nie jest rolą Sądu Najwyższego, nie będącego trzecią instancją sądową, korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w  każdej sprawie, nawet gdyby w rzeczywistości miały one miejsce. Do realizacji celu wyznaczonego temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia dochodzi przez spełnienie chociaż jednej z przesłanek objętych art. 398⁹ § 1 k.p.c.

Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. to zasadność widoczna od razu, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy  wywodów zamieszczonych w skardze, wskazująca, że zaskarżone orzeczenie nie powinno się ostać. Doszło bowiem do kwalifikowanego, czyli oczywistego naruszenia prawa, którego skutkiem było wydanie przez Sąd drugiej instancji orzeczenia oczywiście wadliwego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I  UK  285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.). Na  takie  rozumienie powołanej przesłanki nie wskazują wnioski skarżącego. Powołana przyczyna, jak i jej uzasadnienie na tle dopuszczalnych podstaw skargi  kasacyjnej oraz motywów zaskarżonego wyroku nie daje argumentów dla  oceny, iż  kwestionowane orzeczenie stanowi konsekwencję jaskrawych błędów w  zakresie prowadzenia postępowania apelacyjnego, jak i wykładni prawa, jak też, że zachodzi potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej.

Nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu w granicach zaskarżenia, stosownie do art. 398¹³ § 1 k.p.c.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).