IV CSK 218/17

Sygn. akt IV CSK 218/17

POSTANOWIENIE

Dnia 7 listopada 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G.
‎przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości przy ulicy S. w G.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 7 listopada 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt I ACa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 398⁹ § 1 k.p.c.).

Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla. Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.

Choć skarżąca wskazała na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, to nie występuje ta przesłanka przyjęcia jej do rozpoznania (art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c.).

Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni  przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne  dla  prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu  Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100). W skardze nie zostały przytoczone wystarczające argumenty (wywód prawny) świadczące o kwalifikowanym naruszeniu prawa przez Sąd Apelacyjny. Przypomnieć należy, że jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest stanowisko skarżącego, że jest ona oczywiście uzasadniona, to w uzasadnieniu wniosku powinien on zawrzeć wywód prawny wykazujący takie kardynalne naruszenie prawa (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, LEX nr 421035, z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037). Skarga kasacyjna takiego przekonywującego wywodu nie zawiera.

Zwłaszcza chybiony jest argument odwołujący się do skutków prawnych wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 1 marca 2013 r., IC (…) od którego Sąd Okręgowy w G. oddalił apelację pozwanej wyrokiem z dnia 1 października 2013 r., XVI Ca (…). Wyrok przywracający posiadanie dotyczy stanu faktycznego, a nie prawa. Roszczenie o przywrócenie posiadania nie jest zależne od zgodności posiadania ze stanem prawnym (art. 344 § 1 k.c.).

Czynność prawna wywołuje skutki prawne nie tylko w niej wyrażone, lecz również te, które wynikają z ustawy, z zasad współżycia społecznego i z ustalonych zwyczajów. Przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że w okolicznościach sprawy doszło do  wygaśnięcia wiążącej strony umowy z dnia 30 lipca 2007 r., na skutek następczej niemożności świadczenia, wywołanej obowiązywaniem od dnia 20 czerwca 2011 r. zakazu, o którym mowa w § 14a ust 1 i 3 dodanego do rozporządzenia Ministra  Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznego użytkowania budynków mieszkalnych (Dz.U. Nr 74, poz. 836, ze zm.), dodanego przez rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 27 listopada 2009 r. (Dz.U. Nr 205, poz. 1584), nie narusza prawa w kwalifikowany sposób.

Z tych względów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

jw