IV CSK 179/17

Sygn. akt IV CSK 179/17

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Owczarek

w sprawie z wniosku J.Ł.
‎przy uczestnictwie W.Ł., Ł.Ł., J.Ł., T.K.Ł , Z. Ł., W.Ł . i A.Ł.
‎o stwierdzenie nabycia prawa własności nieruchomości przez zasiedzenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 26 października 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania X.Ł .

od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł.
‎z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt I Ca (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Uczestnik postępowania X.Ł. złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 29 września 2016 r., którym oddalono apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 11 kwietnia 2016 r., stwierdzającego, że wnioskodawca J.Ł. abył przez zasiedzenie własność nieruchomości gruntowych położonych w obrębie miejscowości K. z dniem 31 grudnia 2004 r..

Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 398⁹ § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:

Celem skargi kasacyjnej jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą  szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rola nie polega zatem na  korygowaniu ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa,  nawet gdyby   one   rzeczywiście wystąpiły. W ramach tzw. przedsądu Sąd  Najwyższy  bada, czy  wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 398⁹ § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., tj. czy występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje  potrzeba  wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub  skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania z uzasadnieniem jest oddzielną jednostką redakcyjną skargi kasacyjnej. Nie wystarcza odwołanie się do podstaw skargi kasacyjnej, nawet jeżeli wskazano w nim tożsame argumenty, gdyż  postanowienie w przedmiocie przyjęcia skargi do rozpoznania zapada podczas innego posiedzenia i w innym składzie niż rozpoznanie skargi kasacyjnej (art. 398¹⁰ zd. 2 k.p.c.).

W skardze oparto się na przyczynie z art. 398⁹ § 1 pkt 4 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., podnosząc, że Sądy rozpoznające sprawę nieprawidłowo oceniły materiał  dowodowy, wskutek czego przyjęły, że została zawarta nieformalna umowa sprzedaży nieruchomości. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu  Najwyższego, dla skutecznego powołania w skardze takiej przyczyny konieczne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie  przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Musi być zatem oczywiste, że  zachodzi kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna bez głębszej  analizy przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Skarżący powinien nie tylko przywołać konkretne przepisy prawa, którym - jego zdaniem - Sąd drugiej instancji uchybił, ale także przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia.

Wymagania te w oczywisty sposób nie zostały spełnione. Skarżący nie  wskazał żadnego przepisu prawa, z którego naruszeniem wiąże występowanie oczywistej zasadności. Ponadto przedstawiony wywód odnoszący się do  znaczenia  wypowiedzi wnioskodawcy „ojca i A. łączyła ustna umowa, która dotyczyła  tego, żeby tata pracował na tej ziemi”, do okoliczności faktycznych  „oddanie  tego  gruntu w posiadanie zależne miało swoje uzasadnienie faktyczne,  logiczne   i   moralne” w istocie podważa podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, co  jest  niedopuszczalne (art. 398³ § 3, art. 398¹³ § 2 k.p.c.). Motywy powołanej  w   skardze przyczyny sprowadzają się do polemiki, a nie wykazania kwalifikowanych naruszeń prawa.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

jw