Uchwała SN z 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68 - jak powołują ją inne sądy

„… i nie została wówczas przytoczona, gdyż była stronie nieznana i miała dla niej wtedy charakter nieujawnialny (por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208).”

„… postępowania, i nie stanowią jej okoliczności faktyczne zaistniałe lub środki dowodowe powstałe po tym zakończeniu (por. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208, i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2019 r., II CZ 119/18, nie publ.).”

„… judykaturze przyjmuje się zgodnie, że podstawą wznowienia nie może być środek dowodowy, który powstał dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., 7 III PZP 63/68, OSNC 1969, Nr 12, poz. 208 i postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 września 2005 r., II CZ 78/05, nie publ.; z dnia 14 lutego 2007 r., II CZ 120/06, nie publ.; z dnia 30 maja 2007 r., I CZ 40/07, …”

„… zaś środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia nie stanowi ustawowej podstawy wznowienia postępowania (zob. w szczególności uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208).”

„Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2010 r., IV CZ 98/10, nie publ.).”

„Innymi słowy środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi ustawowej podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. (por. uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208).”

„Okoliczności powoływane w ramach podstawy wznowienia muszą zatem istnieć już w toku postępowania, które ma podlegać wznowieniu, i muszą to być takie okoliczności, które nie stanowiły elementu materiału procesowego w sprawie, którą rozstrzygnięto zaskarżonym wyrokiem (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208).”

„… 1934, nr II, poz. 96 i uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208).”

„Dlatego też w orzecznictwie przyjmuje się, że podstawą wznowienia nie może być środek dowodowy, który powstał dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969, nr 12, poz. 208, czy postanowienia z dnia 14 lutego 2007 II CZ 120/06 oraz z dnia 30 maja 2007 r., I CZ 40/07 – niepubl.).”

„Podstawą wznowienia postępowania nie może być każda nowa okoliczność, lecz tylko taka, która dotyczy przedmiotu sporu, istniała już w trakcie zakończonego postępowania i nie została wówczas przytoczona, gdyż była stronie nieznana i miała dla niej wówczas charakter nieujawnialny (por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969 Nr 12 poz. 208).”

„… podstawy sporu o ten sam przedmiot, chociażby wykazał, że nie przytoczył pominiętej okoliczności bez swej winy (por. np. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63 /68, OSPiKA 1969, poz. 251 i z dnia 12 marca 2003 r., III CZP 97/02, OSNC 2003, nr 12, poz. 160).”

„… podstawy faktycznej o ten sam przedmiot, chociażby wykazał, że okoliczności tej nie przytoczył bez swojej winy (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208).”

„… i nie została wówczas przytoczona, gdyż była stronie nieznana i miała dla niej wtedy charakter nieujawnialny (por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969/12/208).”

„Stosownie do art. 403 § 2 k.p.c., podstawą wznowienia nie może być każda nowa okoliczność, lecz tylko taka, która dotyczy przedmiotu sporu, istniała już w trakcie zakończonego postępowania i nie została wówczas przytoczona, gdyż była stronie nieznana i miała dla niej wtedy charakter nieujawnialny (por. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969/12/208).”

„Jak stwierdził bowiem Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68 (OSNC 1969 nr 12, poz. 208), środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Analogiczne stanowisko zajął …”

„Jak bowiem stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68 (OSNC 1969 nr 12, poz. 208) środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Analogiczne stanowisko zajął …”

„Ocena, że strona w poprzednim postępowaniu nie mogła powołać istniejącego dowodu dokonywana jest bowiem według wzorca obiektywnego (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969/12/208, z dnia 10 lutego 1999 r. II CKN 807/98, z dnia 4 marca 2005r.”

„Podstawą wznowienia postępowania nie może być każda nowa okoliczność, lecz tylko taka, która dotyczy przedmiotu sporu, istniała już w trakcie zakończonego postępowania i nie została wówczas przytoczona, gdyż była stronie nieznana i miała dla niej wówczas charakter nieujawniany (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208).”

„… może być środek dowodowy, który powstał dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia wydanego w postępowaniu, którego dotyczy skarga o wznowienie (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68- zasada prawna, OSNC 1969, nr 12, poz. 208 i postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 września 2005 r., II CZ 78/05, niepubl., z dnia 14 lutego 2007 r., II CZ 120/06, niepubl. oraz z dnia 30 maja 2007 …”

„… środek dowodowy powstały po uprawomocnieniu objętego skargą o wznowienie wyroku nie stanowi podstawy wznowienia, o której mowa w art. 403 § 2 k.p.c. (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208).”

„… 20 kwietnia 2000 r., II UKN 167/00, PPiPS 2001 nr 6, poz. 70; z dnia 12 listopada 1998 r., II UKN 306/1998, OSNP - wkł. z 1999 r. nr 3, poz. 3; uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP z 1969 r., z.”

„… chociaż nie zostały wówczas powołane, gdyż z przyczyn obiektywnych nie były i nie mogły wówczas być znane stronie (por. m.in. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1975 r., III PZ 4/75, OSNCP 1976, nr 2, poz. 38 oraz z dnia 9 grudnia 2010 r., IV CZ 98/10, nie publ.).”

„… podstawą wznowienia określoną w art. 403 § 2 k.p.c. nie może być środek dowodowy, który powstał 3 dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r. 7 III PZP 63/68, OSNC 1969 nr 12, poz. 208 i postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2005 r. II CZ 78/05 niepubl.; z dnia 14 lutego 2007 r. II CZ 120/06 niepubl. z dnia 30 maja 2007 r. I CZ 40/07, niepubl.).”

„Dlatego podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 403 § 2 k.p.c. nie mogą stanowić środki dowodowe powstałe po uprawomocnieniu się zaskarżonego orzeczenia (por. uchwała SN z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969 r. Nr 12, poz. 208) bez względu na to, czy ich treść miałaby być rozpatrywana samodzielnie, czy łącznie 4 z dowodami istniejącymi przed uprawomocnieniem się tego orzeczenia.”

„Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów – mającej moc zasady prawnej – z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68 (OSNC 1969 Nr 12, poz. 208), stwierdzając, że środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie stanowi podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2014 r., II UZ 3/14 – LEX nr 1448333).”

„… 1934, nr II, poz. 96 i uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208).”

„Takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68 (OSNC 1969 nr 12, poz. 208), stwierdzając, że środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie stanowi podstawy wznowienia przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Z art. 403 § 2 k.p.c.”

„Zasadnie ponadto przyjął Sąd Okręgowy, że decyzja o wymiarze podatku rolnego za rok 2012 nie stanowi dowodu, o którym mowa w art. 403 § 2 k.p.c., skoro środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się orzeczenia, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969, nr 12, poz. 208).”

„Jak bowiem stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68 (OSNC 1969, nr 12, poz. 208) środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. Analogiczne stanowisko zajął …”

„W uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., sygn. III PZP 63/68, mającej mocy zasady prawnej, środek 4 dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. W uzasadnieniu tej uchwały …”

„… wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 roku w sprawie … 149/08 i stąd nie mogą stanowić wskazanej przez skarżącego podstawy wznowienia (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969, nr 12, poz.208).”

„… wznowienia nie może być środek dowodowy, który powstał dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia ani fakt, który dopiero wówczas zaistniał (porównaj między innymi uchwałę z dnia 21 lutego 1969 r. III PZP 63/68, OSNC 1969/12/208 oraz postanowienia z dnia 15 września 2005 r. II CZ 78/05, z dnia 14 lutego 2007 r. II CZ 120/06 i z dnia 30 maja 2007 r. I CZ 40/07, niepubl.).”

„Najwyższego z dnia 10 lutego 2006 r., I PZ 33/05; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 1998 r., II UKN 106/98, OSNP 1999, nr 13, poz. 438; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969, nr 12, poz. 208).”

„… 2012 r., jako nieistniejące jeszcze w dniu wydania zaskarżonego wyroku nie są objęte hipotezą unormowania zawartego w art. 403 § 2 k.p.c. (por. np. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2012 r., IV CZ 64/12, LEX nr 1232815).”

„… judykaturze przyjmuje się zgodnie, że podstawą wznowienia nie może być środek dowodowy, który powstał dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., 7 III PZP 63/68, OSNC 1969, nr 12, poz. 208 i postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 września 2005 r., II CZ 78/05, nie publ.; z dnia 14 lutego 2007 r., II CZ 120/06, nie publ.; z dnia 30 maja 2007 r., I CZ 40/07, …”

„… zakończonego postępowania, jednak nie były znane stronie i z tego powodu nie mogły być przez nią wykorzystane w tym postępowaniu (por. uchwała składu 7 sędziów- zasada prawna z 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969/12/208; postanowienia Sądu Najwyższego z 24 maja 1982 r., II CO 1/82, OSPiKA 1984/2/27; z 24 listopada 2000 r., V CKN 148/00, Lex nr 1170645; z 20 października 2005 r., IV CZ 98/05, Lex nr …”

„Podstawy do tego nie stanowią zatem przedstawione przez skarżącego prywatne opinie biegłych, sporządzone po uprawomocnieniu się wyroku (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, wpisana do księgi zasad prawnych, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208), ani zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego.”

„Z powołanego przepisu wynika, co znalazło potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. uchwała z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969, nr 12, poz. 208, postanowienie z dnia 14 lutego 2007 r., II CZ 120/06, nie publ.), że chodzi w nim jedynie o takie fakty i dowody, które istniały już przed wydaniem prawomocnego orzeczenia …”

„Bezpodstawnie też skarżący kwestionuje ocenę Sądu co do braku przesłanki wznowienia przewidzianej w art. 403 § 2 k.p.c. w odniesieniu do orzeczeń wydanych w 2008 i 2009 r., gdyż podstawy takiej nie mogą stanowić środki dowodowe powstałe po uprawomocnieniu się zaskarżonego orzeczenia (por. m.in. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNP 1969, nr 12, poz. 208).”

„Nie są zatem nowymi środkami dowodowymi w tamtej sprawie (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego – zasadę prawną z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNC 1969, nr 12, poz. 208 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2005 r., II CZ 78/05, Lex nr 453799).”

„… wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 403 § 2 k.p.c.) (por. np. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r. – zasada prawna – III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208, orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 1933 r., C.III.”

„… 1999 r., nr 3, poz. 3; uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969 r., z.”

„… faktycznych i tych środków dowodowych, które istniały w trakcie postępowania zakończonego zaskarżonym wyrokiem (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969, nr 12, poz. 208, a także postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2005 r., IV CZ 96/05, niepubl. i z dnia 7 marca 2007 r., II CZ 5/07, niepubl.).”

„… 1999 r., nr 3, poz. 3; uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 21 lutego 1969 r., III PZP 63/68, OSNCP 1969 r., z.”