III PUO 4/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 czerwca 2025 r.
SSN Piotr Prusinowski
w sprawie z odwołania K.Z.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Poznaniu
o zasiłek chorobowy, opiekuńczy i świadczenie rehabilitacyjne,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 17 czerwca 2025 r.,
wniosku Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu zawartego w
postanowieniu
z dnia 12 lutego 2025 r., sygn. akt V U 340/24
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
nie uwzględnia wniosku Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i
Jeżyce w Poznaniu.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2025 r. Sąd Rejonowy Poznań - Grunwald i
Jeżyce w Poznaniu, w sprawie z odwołania K.Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń
Społecznych I Oddziałowi w Poznaniu o zasiłek chorobowy, opiekuńczy i
świadczenie rehabilitacyjne, w związku z wniesionym odwołaniem od decyzji z dnia
18 stycznia 2024 r., zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy do
rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
III PUO 4/25
2
Okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku nie pozwalają na
twierdzenie, że przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu jest
usprawiedliwione dobrem wymiaru sprawiedliwości, a w szczególności społecznym
postrzeganiem sądu jako organu bezstronnego. Za tego rodzaju kwalifikacją nie
przemawiają ogólne stwierdzenia, że odwołujący się jest stroną licznych
postępowań w sprawach ubezpieczeniowych, a także to, że wielokrotnie składał
wnioski o wyłączenie sędziów, jak również, że kontestuje każdą czynność
procesową sądu, a to razem skutkuje przedłużeniem postepowań. Wskazane
„niedogodności” nie są niczym nadzwyczajnym w pracy sędziego i zdarzają się w
każdym sądzie w Polsce. Dobro wymiaru sprawiedliwości przejawia się między
innymi tym, że profesjonalny sąd skupiony jest na merytorycznym rozpoznaniu
sprawy. Trudności związane z osiągnieciem tego efektu, wynikające z obstrukcyjnej
działalności strony nie mogą odwodzić do dążenia do sprawnego rozpoznania
sprawy i wyrokowania. W rezultacie, stosowanie przez stronę działań
zmierzających do spowolnienia rozpoznania sprawy nie uzasadnia przekazania
sprawy innemu równorzędnemu sądowi w trybie art. 441 k.p.c. Podjęcie takiej
decyzji, z jednej strony, oznaczałoby, że dany sąd nie podołał wyzwaniu
procesowemu jakie niesie ta konkretna sprawa, z drugiej zaś, zachęcałoby stronę
stosującą obstrukcję procesową do zintensyfikowania swoich działań. Wymóg
postępowania w zgodzie z dobrem wymiaru sprawiedliwości nie koresponduje ze
wskazanymi efektami. W rezultacie, jasne jest, że wniosek Sądu Rejonowego nie
jest trafny.
[r.g.]
