III PSK 73/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 listopada 2025 r.
SSN Piotr Prusinowski
w sprawie z powództwa T.L.
przeciwko Zespołowi Opieki Zdrowotnej w S.
o wynagrodzenie, ewentualnie o odszkodowanie za naruszenie zasady równego
traktowania w zatrudnieniu,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 17
listopada 2025 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w
Rzeszowie
z dnia 30 września 2024 r., sygn. akt IV Pa 50/24,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
II. zasądza od pozwanego na rzecz powódki 1.350 zł (tysiąc
trzysta pięćdziesiąt) z odsetkami z art. 98 § 11 k.p.c. tytułem
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2024 r. Sąd Rejonowy w Rzeszowie zasądził od
pozwanego Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. na rzecz powódki T.L. 30.643,46 zł
brutto tytułem różnicy wynagrodzenia za pracę za okres od lipca 2022 r. do
listopada 2023 r. wraz z odsetkami za opóźnienie. Sąd Rejonowy podnosił, iż
wynagrodzenie powódki po 1 lipca 2022 r. było wyższe niż to, które otrzymywała do
dnia 30 czerwca 2022 r. Pozwany ustalił jednak powódce niższy od poprzednio
III PSK 73/25
2
określonego współczynnik pracy (1,02 w miejsce 1,06). Zmianie uległa także grupa
zawodowa (z 7. na 5.), do której przy ustalaniu wynagrodzenia zasadniczego
zaliczono powódką. Przyporządkowując wcześniej powódkę do grupy 7.,
pracodawca uwzględnił, że posiada ona tytuł magistra pielęgniarstwa i
specjalizację. Od dnia 1 lipca 2022 r. pracodawca wprowadził odmienne od
uprzednio stosowanych zasady kwalifikacji pracowników do poszczególnych grup i
uczynił to w oparciu o kwalifikacje, które uznał za wymagane na danym stanowisku,
a nie kwalifikacje posiadane, co wpłynęło bezpośrednio na sposób ustalania
wynagrodzenia powódki i spowodowało jego pogorszenie. Pozwany począwszy od
dnia 1 lipca 2022 r. uznał zatem, iż studia magisterskie powódki nie są wymagane
na zajmowanym przez nią stanowisku i dlatego zakwalifikował ją do grupy 5. Sąd
pierwszej instancji uznał, że pracodawca, wdrażając przepisy ustawy z dnia 26
maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia
zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych
oraz niektórych innych ustaw, był uprawniony do dokonania oceny kwalifikacji
poszczególnych pracowników i określenia na nowo, jakie kwalifikacje są wymagane
na danym stanowisku (minimalne) w kontekście załącznika do tej ustawy. W ocenie
Sądu proces zmiany zasad wynagradzania powódki, jaki nastąpił od dnia 1 lipca
2022 r., wymagał jednak od pracodawcy złożenia wypowiedzenia zmieniającego
warunki płacy albo zawarcia porozumienia zmieniającego. Tym samym, wobec
braku skutecznej zmiany warunków wynagradzania, wynagrodzenie zasadnicze
powódki od dnia 1 lipca 2022 r. powinno być określone i obliczane według
wskaźnika 1,29 i powinno wynosić 7.304,66 zł brutto (od 1 lipca 2022 r.) i 8.186,53
zł brutto (od 1 lipca 2023 r.) miesięcznie.
Odnosząc się do zarzutów apelującego w zakresie dotyczącym ustalenia
stanu faktycznego, Sąd Okręgowy podzielił ustalenia poczynione przez Sąd
Rejonowy, jak również rozważania prawne w aspekcie materialnoprawnym.
Zauważył jednak, że w niniejszej sprawie najistotniejsze znaczenie ma nie tyle
wykładnia przepisów regulujących sposób ustalania wynagrodzenia zasadniczego
pracowników podmiotów leczniczych, w połączeniu z zasadą równego traktowania
w zatrudnieniu, co sposób procedowania pozwanego pracodawcy po wejściu w
życie ustawy (nowelizacji) z 2022 r. Spór w sprawie dotyczył bowiem istotnie tego,
III PSK 73/25
3
czy do powódki zastosowanie powinien mieć punkt 2. Tabeli odpowiadający jej
rzeczywistemu, a dotychczas honorowanemu przez pracodawcę, wykształceniu.
Kwestią pierwotną pozostaje jednak ocena czynności, jaką powinien podjąć
pracodawca, dokonując zmiany warunków płacy, a której zaniechał. Sąd Okręgowy
podzielił zapatrywanie Sądu Rejonowego, że wobec braku skutecznej zmiany
warunków wynagradzania, wynagrodzenie zasadnicze powódki od dnia 1 lipca
2022 r. powinno być określone i obliczane według wskaźnika 1,29. W związku z
uwzględnieniem roszczenia głównego, traci rację bytu, co trafnie zauważył Sąd
Rejonowy, roszczenie ewentualne, a przez to, również argumentacja odnosząca się
do niego, a związana istotnie z zarzutem naruszenia przez pozwanego zasady
równego traktowania w zatrudnieniu. Na marginesie Sąd Okręgowy wskazał
jednak, że analiza przepisów ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania
najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w
podmiotach leczniczych nie może nastąpić w oderwaniu od zasad uregulowanych
Kodeksem pracy, w tym w art. 112 i art. 183c i n. w zw. z art. 32 Konstytucji RP.
Zgodnie z uzasadnieniem projektu analizowanej ustawy, jej celem było
zagwarantowanie pracownikom wykonującym zawody medyczne ochrony
wynagrodzenia zasadniczego, a dla najmniej zarabiających: stopniowego
podwyższania wynagrodzeń w określonej perspektywie czasowej. Ustawa nie miała
wyłączać stosowania przepisów Kodeksu pracy dotyczących zasad ustalania
wynagrodzenia, które może być wyższe niż najniższe wynagrodzenie zasadnicze i
powinno odpowiadać w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom
wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniać ilość i jakość świadczonej
pracy.
W ocenie Sądu Okręgowego nie potwierdził się zarzut, że Sąd Rejonowy
naruszył art. 3 ust. 1 czy art. 5a ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania
najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w
podmiotach leczniczych stanowiący, że od 1 lipca 2022 r. w umowie o pracę
pracowników wykonujących zawód medyczny lub pracowników działalności
podstawowej, innych niż pracownicy wykonujący zawód medyczny, wskazuje się,
do której grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy jest zaliczone
zajmowane przez pracownika stanowisko pracy. Nie doszło również do naruszenia
III PSK 73/25
4
art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej w związku z
§ 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie
kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk
pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami. W tym kontekście
Sąd Okręgowy podkreślił, że sam pozwany do dnia 30 czerwca 2022 r. wykazywał
powódkę jako osobę zajmującą stanowisko przypisane do 7. grupy zawodowej na
podstawie ustawy z 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego
wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach
leczniczych według stanu prawnego na 1 lipca 2021 r., która zasadniczo po
nowelizacji odpowiadała późniejszej 2. grupie zawodowej (tożsame treści odnośnie
pielęgniarek i położnych). Nie można przy tym, zdaniem Sądu, dojść do
przekonania, że pracodawca nie wymagał od powódki kwalifikacji wykazanej w tej
grupie zawodowej, czyli tytułu zawodowego magister pielęgniarstwa lub
położnictwa i tytułu specjalisty w dziedzinie pielęgniarstwa lub dziedzinie mającej
zastosowanie w ochronie zdrowia, które powódka niewątpliwie spełniała.
Określenie wymaganych kwalifikacji wariantowo, a potem odwoływanie się
wyłącznie do niższego przedziału kompetencji z argumentacją, iż wystarczającym
jest spełnienie warunków minimalnych, intencjonalnie, po to, aby ukształtować
należne wynagrodzenie za pracę na niższym poziomie, należy traktować, w ocenie
Sądu Okręgowego, jak nadużycie prawa w rozumieniu art. 8 k.p.
Skargę kasacyjną oparto na naruszeniu prawa materialnego: art. 3 ust. 1
ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia
zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w
zw. z pozycją nr 2 i 5 Załącznika do tej ustawy; art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca
2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w zw. z Załącznikiem do tej
ustawy; art. 50 ust. 5 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej w
zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie
kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk
pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami; art. 42 k.p. i art.
78 k.p.
Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, na tej
III PSK 73/25
5
podstawie, że występują istotne zagadnienia prawne oraz istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości i wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie, to jest art. 3 ust. 1, art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca
2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz Załącznika do tej
ustawy i art. 42 k.p. Powyższe wymaga wskazania przez Sąd Najwyższy:
- na jakiej podstawie Zakłady Opieki Zdrowotnej powinny zaliczać
pracowników do grupy zawodowej, czy powinno się zaliczać pracowników do
konkretnej grupy zawodowej w oparciu o załącznik do ustawy z dnia 8 czerwca
2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, na podstawie wykształcenia
posiadanego przez pracownika (nawet jeśli wykształcenie to zdobył bez zgody i
wiedzy pracodawcy a pracodawca nie wymaga i nie korzysta z tego wykształcenia)
czy na podstawie wykształcenia wymaganego na danym stanowisku,
- czy pracodawca jest zobowiązany do złożenia pracownikowi
wypowiedzenia zmieniającego w sytuacji, gdy zmieniane są warunki umowy o
prace dotyczące wynagrodzenia na warunki korzystniejsze od dotychczasowych
ustalonych na poziomie ustawowego minimum a zmiana ta była ustalano na czas
określony, a po upływie tego okresy pracownik nadal otrzymuje wynagrodzenie na
poziomie ustawowego minimum,
- czy zasadne jest różnicowanie wynagrodzenie pracowników pracujących na
tych samych stanowiskach i wykonujących taką samą pracę tylko z tego powodu,
że pracownik bez zgody i wiedzy pracodawcy podniósł swoje wykształcenie a
wykształcenia takiego pracodawca ani nie wymagał ani z niego nie korzysta.
Ponadto zdaniem skarżącego powyżej wskazane przepisy, to jest art. 3 ust.
1, art. 5a ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego
wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach
leczniczych oraz Załącznika do tej ustawy i art. 42 k.p., powodują rozbieżności w
orzecznictwie sądów, a mianowicie w tożsamym stanie faktycznym, sądy
zastosowały odmienną wykładnię przepisów ustaw, co skutkowało wydaniem
różnych wyroków, to jest:
- wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 30 września 2024 r., sygn.
III PSK 73/25
6
akt IV Pa 50/24, (zaskarżony niniejszą skargą kasacyjną) - uwzględniający
powództwo pracownika,
- wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt
IV Pa 30/24 oddalający powództwo pracownika w stanie faktycznym jak w sprawie
IV Pa 50/24,
- wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 8 października 2024 r., sygn.
akt IV Pa 15/24 oddalający powództwo pracownika w stanie faktycznym jak w
sprawie IV Pa 50/24,
- wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt
IV Pa 8/24 oddalający powództwo pracownika w stanie faktycznym jak w sprawie IV
Pa 50/24.
Sąd Najwyższy zważył:
Skarga kasacyjna nie dostarcza powodów uzasadniających jej przyjęcie do
rozpoznania.
W myśl art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Zagadnienie prawne powinno wyrażać problem prawny, którego wyjaśnienie
ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w ustalonym stanie faktycznym
(postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 października 2012 r., III SK 10/12,
LEX nr 1228616; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 180/12, LEX nr 1230170; z
dnia 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109; z dnia 26 września 2005 r., II
PK 98/05, OSNP 2006, nr 15-16, poz. 243). Wskazanie zagadnienia prawnego
uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez
określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i
wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Chodzi więc o
przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu (normy) lub
zespołu przepisów (norm), albo szerzej i bardziej ogólnie - wątpliwości co do
III PSK 73/25
7
pewnego uregulowania prawnego (instytucji prawnej). Sformułowane zagadnienie
winno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który
nie podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy
przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego (postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 28 października 2015 r., I PK 19/15, LEX nr 2021941). Ponadto
skarżący ma obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale także - w
uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną argumentację
wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu prawnego w
sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu rozstrzygnięcia
tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez Sąd drugiej
instancji (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2018 r., I UK 252/17,
LEX nr 2533238). W celu spełnienia przesłanki przewidzianej w art. 3989 § 1 pkt 1
k.p.c. nie wystarczy samo sformułowanie pytania do Sądu Najwyższego
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2018 r., II CSK 12/18, LEX nr
2499783). Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na
przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga z kolei wykazania, że
określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości
interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje
rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, LEX
nr 1982406). Przedmiotem podstawy przedsądu, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt
2 k.p.c. jest sam przepis prawa, a nie ocena jego zastosowania w konkretnej
sprawie. Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę z
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że chodzi o wykładnię przepisów
prawa, których treść i znaczenie nie zostały dostatecznie wyjaśnione w
dotychczasowym orzecznictwie lub, że istnieje potrzeba zmiany ich dotychczasowej
wykładni, podania na czym polegają wątpliwości związane z jego rozumieniem oraz
przedstawienia argumentacji świadczącej, że wątpliwości te mają rzeczywisty i
poważny charakter, nie należą do zwykłych wątpliwości, które wiążą się z procesem
stosowania prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2016 r., V
CSK 692/15, LEX nr 2054493). Konieczne jest wskazanie argumentów, które
prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych, a także przedstawienie własnej
III PSK 73/25
8
propozycji interpretacyjnej. Skarżący ma obowiązek nie tylko określić przepisy
wymagające wykładni, ale także wskazać poważne wątpliwości interpretacyjne
związane z ich stosowaniem wraz z podaniem doktrynalnego lub orzeczniczego
źródła tych wątpliwości (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2014 r.,
III SK 63/13, LEX nr 1455742). Zauważyć należy, że między pierwszą i drugą z
powyższych przyczyn kasacyjnych występuje związek, a jednoznaczne
wyznaczenie granicy między nimi w konkretnych sytuacjach może być utrudnione.
(T. Ereciński, J. Gudowski, System Prawa Procesowego Cywilnego. Tom III. Środki
zaskarżenia, Lex 2013). W doktrynie wskazuje się również, że pod pojęciem
"zagadnienia prawnego" kryją się przede wszystkim przypadki dotyczące wykładni
przepisów budzących wątpliwości (W. Sanetra, O roli Sądu Najwyższego w
zapewnieniu zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądowego,
Przegląd Sądowy, 9/2006, s. 16; J. Iwulski, Kasacja po nowelizacji, PiZS 12/2000,
s. 28).
Przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej
ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego dotyczyć musi
problemu prawnego dotychczas nierozpatrywanego w judykaturze (postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114; z dnia 16
maja 2018 r., II CSK 15/18, LEX nr 2499790). Chodzi o problem prawny, który nie
został do tej pory bezpośrednio rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i
dla rozwikłania którego dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające
(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2018 r., I UK 268/17, LEX nr
2508639). Powoływanie się na rozbieżność w orzecznictwie sądów również nie
może dotyczyć rozbieżności, która została już usunięta przez ukształtowanie się
wyraźnej, umocnionej i stabilnej linii orzeczniczej (postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15, OSNC 2016/2/29).
Przedstawione przez skarżącego problemy prawne nie mają takiego charakteru,
bowiem Sąd Najwyższy w swoim orzecznictwie odniósł się już do kwestii zaliczania
pracowników do grupy zawodowej w oparciu o załącznik do ustawy z dnia 8
czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego
niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, składania
wypowiedzenia zmieniającego w celu realizacji przepisów tej ustawy, a także
III PSK 73/25
9
dopuszczalności różnicowania wynagrodzenia pracowników. W wyroku z dnia 23
kwietnia 2025 r., I PSKP 3/25 (OSNP 2025, nr 10, poz. 98). Sąd Najwyższy przyjął,
że od dnia 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której
mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania
najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w
podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1473 z późn. zm.) było
legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa albo
legitymowanie się położnej tytułem: magister położnictwa, z wymaganą
specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w
ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane
były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było
adekwatne wykształcenie i specjalizacja. Sąd Najwyższy uznał, że jeśli
ustawodawca ze względów społecznych zdecydował się na ograniczenie swobody
kształtowania wysokości wynagrodzenia w zawodach związanych ze służbą
zdrowia, wówczas wykładnia prokonstytucyjna i funkcjonalna wymaga, aby
limitowanie dolnego progu wynagrodzeń było jednoznaczne, łatwe do stosowania
przez pracowników, pracodawców oraz finalnie - przez sąd. Już z samego
brzmienia ustawy osoba zainteresowana powinna ustalić, czy jej wynagrodzenie
odpowiada najniższemu wynagradzaniu ustawowemu. W tym kontekście ustalanie
dolnego limitu wynagrodzenia zasadniczego pielęgniarek nie mogło więc podlegać
arbitralnej decyzji pracodawcy lub takiego ustalenia struktury organizacyjnej
jednostki służby zdrowia, aby żadna pielęgniarka nie mogła się ubiegać o
wynagrodzenie z wyższej grupy załącznika do analizowanej ustawy. W ocenie
Sądu Najwyższego, określenie wysokości najniższych wynagrodzeń zasadniczych
oraz wzajemnych relacji między wynagrodzeniami dla poszczególnych kategorii
zawodowych pracowników medycznych nie wyłącza ogólnych przepisów prawa
pracy normujących zasady ustalania wynagrodzenia za pracę, w tym zakłada
możliwość różnicowania wysokości wynagrodzeń poszczególnych pracowników w
zależności od posiadanego doświadczenia zawodowego, na przykład stażu pracy,
dodatkowych kwalifikacji. Nie ma przeszkód formalnych, aby pracownicy z niższym
wykształceniem, ale z większym doświadczeniem zawodowym, byli analogicznie
wynagradzani, jak osoby zaliczone do grupy drugiej. W ocenie Sądu Najwyższego,
III PSK 73/25
10
korzystna dla pracowników zmiana ustawowych warunków wynagradzania, co do
zasady, nie wymaga dokonywania wypowiedzeń zmieniających. Sąd Najwyższy w
powoływanym wyroku zwrócił uwagę, że analizowana ustawa nie przewiduje
konieczności dokonywania wypowiedzeń zmieniających, bowiem oparta została na
paradygmacie korzystnego dla pracowników podwyższenia wynagrodzeń
minimalnych (uzgodnionych ze stroną społeczną w komisji trójstronnej). Jeśli
natomiast nowelizacja zostałaby przez pracodawcę powiązana ze zmianą
zakładowego systemu wynagradzania, jurysdykcyjne zasady weryfikacji
korzystności bądź niekorzystności postanowień nowego regulaminu wynagradzania
pracowników w porównaniu do dotychczasowych warunków płacowych zostały
wyjaśnione w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15
wrzenia 2004 r., III PZP 3/04 (OSNP 2005 Nr 4, poz. 49), z której wynika obowiązek
zachowania trybów wypowiedzenia lub porozumienia zmieniającego także wtedy,
gdyby ukształtowane nowym układem (regulaminem) wynagrodzenie nie ulegało
obniżeniu. W przypadku wypowiedzeń zmieniających, pozwanego obciążałby
obowiązek podania zrozumiałej przyczyny wypowiedzenia w odniesieniu do sytuacji
indywidualnych pracowników, przy czym powołanie się w uzasadnieniu
wypowiedzenia tylko na konieczność wykonania art. 5a omawianej ustawy byłoby
niewystarczające, co z przyczyn formalnych implikowałoby uwzględnienie odwołań
pracowników.
Z uwagi na powyższe, wobec nieziszczenia się przesłanek przedsądu, Sąd
Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach
procesu rozstrzygnięto na podstawie reguły z art. 98 § 1 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w
związku z art. 39821 k.p.c.
[A.P.]
[r.g.]
