III KZ 41/16

Sygn. akt III KZ 41/16

POSTANOWIENIE

Dnia 30 czerwca 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Ryński

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron

w dniu 30 czerwca 2016 r.,

w sprawie M. P.

skazanego z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.
‎zażalenia skazanego na zarządzenie zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt II AKa 197/15, o odmowie przyjęcia kasacji,

na podstawie art. 437 § 1 kpk

                                                    p o s t a n o w i ł

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 13 maja 2016 r. odmówiono przyjęcia osobistej kasacji M. P. z dnia 3 marca 2016 r. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II AKa 197/15 z uwagi na fakt, że została wniesiona przez osobę nieuprawnioną. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że skazany został wezwany do usunięcia braku formalnego kasacji, poprzez jej sporządzenie i podpisanie przez adwokata, czego jednak w zakreślonym terminie nie uczynił.

Zażalenie na to zarządzenie wniósł skazany, który nie przyjmując tych informacji do wiadomości, powołał się na swoją trudną sytuację materialną i niemożność skorzystania z pomocy obrońcy z wyboru.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone nim zarządzenie wydano w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy karnej procesowej.

Wprowadza ona w art. 526 § 2 k.p.k. tzw. przymus adwokacko - radcowski dla czynności procesowej w postaci sporządzenia i podpisania kasacji, chyba że pochodzi ona od prokuratora, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich albo Rzecznika Praw Dziecka. Tylko kasacja spełniająca ten wymóg formalny może być przyjęta do merytorycznego rozpoznania.

Należy zauważyć, że w sprawie niniejszej skazany zwrócił się o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania kasacji (k. 1220, t. VII). Zarządzeniem z dnia 9 grudnia 201 r. wyznaczono skazanemu obrońcę z urzędu w osobie adw. P. W., który w dniu 2 lutego 2016 r. złożył w trybie art. 84 § 3 k.p.k. w Sądzie Apelacyjnym w Lublinie opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia kasacji w sprawie (k. 1276-1282, t. VII). W związku z powyższym skazany został poinformowany, że ma prawo do wniesienia kasacji sporządzonej i podpisanej przez obrońcę ustanowionego z wyboru (k. 1283, t. VII). W odpowiedzi, skazany złożył osobistą kasację, w której zawarł wniosek o wyznaczenie mu kolejnego obrońcy z urzędu (k. 1290, t. VII). Wniosek ten nie został uwzględniony, a skazanego poinformowano, że jego prawo do obrony z urzędu zostało mu zagwarantowane poprzez wyznaczenie obrońcy z urzędu, który nie jest zobligowany do sporządzenia kasacji, w sytuacji gdy nie stwierdza podstaw do jej złożenia (k. k. 1292, t. VII). Jednocześnie pismem z dnia 7 marca 2016 r. skazany został wezwany do usunięcia braku formalnego kasacji poprzez jej sporządzenie i podpisanie przez profesjonalnego obrońcę adwokata lub radcę prawnego (k. 1293, t. VII).

Podnoszone w piśmie skazanego argumenty wskazujące na niemożność wyznaczenia obrońcy z wyboru, która uniemożliwi mu dowodzenie niewinności nie mogą wpłynąć na zmianę zaskarżonej decyzji. Skazanemu, w ramach realizacji jego prawa do obrony, już raz został wyznaczony obrońca z urzędu do zbadania podstaw wniesienia kasacji. W sporządzonej dla sądu informacji obrońca oświadczył, że nie ma takich podstaw. To stanowisko obrońcy jest dla sądu wiążące. W kodeksie postępowania karnego nie ma bowiem przepisu, który upoważniałby sąd do "przymuszenia" obrońcy z urzędu do sporządzenia i wniesienia kasacji, jak i też przepisu, który nakazywałby ustanowić skazanemu innego obrońcę z urzędu w sytuacji, gdy dotychczasowy obrońca rzetelnie wykonał swój obowiązek (por. postanowienie SN z dnia 17 czerwca 1997 r., V KZ 57/97, OSNKW 1997, z. 9-10, poz. 82 oraz postanowienie SN z dnia 20 lutego 2014 r., IV KZ 5/14, Lex 1430577). Skoro zatem sporządzona przez skazanego kasacja zawiera wskazany powyżej brak formalny i nie został on usunięty w zakreślonym terminie, to prawidłowo wydano zarządzenie o odmowie jej przyjęcia.

Z tych też względów – postanowiono jak wyżej.