III KZ 15/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jarosław Matras
Dnia 29 maja 2025 r.
w sprawie M. P.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 29 maja 2025 r.
zażalenia obrońcy oskarżonego
na zarządzenie Przewodniczącego IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu
Okręgowego w Szczecinie
z dnia 4 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV WSU 1/25,
o odmowie przyjęcia skargi obrońcy od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie
z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt IV Ka 715/24 uchylającego w części wyrok
Sądu Rejonowego Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 26
stycznia 2024 r., sygn. akt VI K 471/23,
na podstawie art. 530 § 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 539 f k.p.k.
postanowił
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
W dniu 20 stycznia 2025 r. do Sądu Okręgowego w Szczecinie obrońca
oskarżonego M. P. wniósł skargę na wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia
20 listopada 2024 r., sygn. akt IV Ka 715/24, uchylający w części wyrok Sądu
Rejonowego Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 26 stycznia
2024 r., sygn. akt VI K 471/23. Zarządzeniem z dnia 24 stycznia 2025 r. oskarżony
III KZ 15/25
2
został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniesionej przez obrońcę skargi
poprzez dołączenie dowodu uiszczenia opłaty w kwocie 450 złotych, pod rygorem
odmowy jej przyjęcia. W treści zarządzenia wskazano, że o treści wezwania do
uzupełnienia braku należy zawiadomić obrońcę oskarżonego (k. 7 akt sprawy).
Skazany pisma tego nie odebrał (przesyłka nie została podjęta w terminie,
dwukrotnie awizowana na każdym z trzech adresów), wobec czego zarządzeniem
Przewodniczącego IV Wydziału Karnego Odwoławczego dwie z wymienionych
przesyłek uznano za doręczone z dniem 7 marca 2025 r. (k. 17 i 18 akt WSU 1/25).
W dniu 31 stycznia 2025 r. pismo wzywające oskarżonego do uzupełnienia braków
otrzymał też jego obrońca (k.12), autor wniesionej skargi. Zarządzeniem z dnia 4
kwietnia 2025 r. odmówiono przyjęcia złożonej przez obrońcę oskarżonego skargi z
uwagi na nie uzupełnienie braku formalnego skargi, tj. dowodu uiszczenia opłaty w
kwocie 450 zł.
Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł obrońca oskarżonego, który na
podstawie art. 531 § 2 k.p.k. zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił „niedopełnienie
czynności i co za tym idzie obowiązków zmierzających do usunięcia braków
formalnych skargi w zakresie jej opłacenia:
a) przez wysyłanie wezwań do wniesienia opłaty od skargi na adresy D.
P. , co do których wiadomo, że pod nimi nie przybywał,
b) i w konsekwencji także pozbawienie go możności obrony jego praw.”
Podnosząc te zarzuty obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy i to niezależnie od
dostrzeżonej z urzędu nieprawidłowości wskazania adresata w wezwaniu do
uiszczenia opłaty od skargi, a zatem skierowania tego pisma do oskarżonego,
zamiast, zgodnie do treści art. 120 § 1 k.p.k. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia
19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1694), bezpośrednio do osoby, która pismo
podlegające opłacie wniosła. Nie ma wątpliwości, że jeżeli osobą taką jest obrońca
lub pełnomocnik, to wezwanie należy skierować bezpośrednio do niego, a nie do
podmiotu, w imieniu którego on działa (por. np. postanowienia SN: z dnia 15 maja
2020 r., III KZ 21/20; z dnia 11 czerwca 2024 r., II KZ 21/24).
III KZ 15/25
3
Nie oznacza to jednak, że wezwanie to nie wywołało skutków, o których
mowa w art. 120 § 2 k.p.k. obligujących do odmowy przyjęcia skargi w trybie art.
530 § 2 k.p.k. (art.539 f k.p.k.). Warto bowiem zauważyć, że o wezwaniu
oskarżonego do uzupełnienia braku formalnego skargi, w postaci braku opłaty od
skargi, zawiadomiono jego obrońcę, a zatem prawidłowego adresata tego
wezwania. Obrońca, podmiot fachowy, winien znać treść obowiązujących
przepisów prawa, a więc i to, że to na nim ciąży obowiązek uiszczenia opłaty,
pomimo wadliwego skierowania pisma do oskarżonego. Twierdzenie to jest tym
bardziej zasadne, gdy dostrzec, że obrońca miał świadomość braku możliwości
skutecznego doręczenia oskarżonemu ww. wezwania, o czym sam przecież
informował sąd pismem z dnia 3 lutego 2025 r. W konsekwencji, obrońca miał
także pewność, że oskarżony opłaty nie będzie mógł uiścić, co oznaczało, iż
jedynie on mógł to skutecznie uczynić, zwłaszcza, że na nim ciążył taki obowiązek
już przy wniesieniu skargi.
Z tych też względów orzeczono jak w sentencji.
[J.J.]
[a.ł]
