III KO 31/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Tomczyk
Dnia 12 maja 2025 r.
w sprawie K. K.
skazanego z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu 12 maja 2025 r.
wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie
z 18 marca 2020 r., sygn. akt II AKa 7/20,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Koszalinie
z 5 listopada 2019 r., sygn. akt II K 37/19,
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
postanowił
odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania z powodu
jego o oczywistej bezzasadności.
UZASADNIENIE
K. K. wniósł pismo z 16 lutego 2025 r., które potraktowane zostało jako
osobisty wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 18 marca 2020 r., sygn. akt II AKa
7/20. Z jego treści wynika, że K. K. uważa się za osobę niewinną i niesłusznie
skazaną. Kwestionuje poczynione przez Sądy obu instancji ustalenia faktyczne, co
III KO 31/25
2
w efekcie doprowadziło do przypisania mu odpowiedzialności za czyny z art. 207 §
1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. i in.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Przepis art. 545 § 3 k.p.k. nakłada na sąd obowiązek przeprowadzenia
kontroli wniosku o wznowienie postępowania pochodzącego od podmiotu
nieprofesjonalnego pod kątem jego oczywistej bezzasadności. Kontrola ta ma
charakter quasi formalny, co oznacza, że w jej toku nie dochodzi do
merytorycznego rozpoznania wniosku, ani też do badania jego zasadności pod
kątem ewentualnych podstaw wznowienia, ale do wstępnego przeanalizowania
jego treści w celu ustalenia możliwości skutecznego złożenia tego pisma. Wniosek,
który jest bezzasadny w stopniu oczywistym, musi spotkać się z odmową przyjęcia
bez wzywania do usunięcia braków formalnych. Oczywista bezzasadność wniosku
o wznowienie postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest
widoczna „na pierwszy rzut oka”, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może
doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (zob. np. postanowienia
Sądu Najwyższego z: 25 września 2015r., II KO 49/15; 6 października 2015 r., V
KO 56/15).
W złożonym przez K. K. wniosku argumentacja dotyczy oceny materiału
dowodowego i poczynionych ustaleń faktycznych. Takie okoliczności nie mogą
jednak stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Podkreślić bowiem trzeba,
że postępowanie wznowieniowe nie stanowi powtórzenia postępowania
apelacyjnego i nie jest swego rodzaju „trzecią instancją”, mającą służyć kolejnemu
weryfikowaniu poprawności orzeczeń zapadłych w sądach pierwszej i drugiej
instancji. Wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie w sytuacjach ściśle
określonych przez ustawodawcę, co gwarantuje stabilność prawomocnych
orzeczeń sądowych i pewność obrotu prawnego. Takich jednak podstaw we
wniosku nie wskazano.
We wniosku skazany nie przedstawił żadnych okoliczności, które
uzasadniałyby wznowienie postępowania. Kwestionowanie przez skazanego
sposobu prowadzenia postępowania dowodowego przez prokuraturę oraz Sąd
III KO 31/25
3
pierwszej instancji, oceny i analizy dokonanych ustaleń faktycznych,
zaakceptowanych przez Sąd odwoławczy, zwłaszcza oceny zeznań świadków, nie
stanowią żadnej z przesłanek wznowienia postępowania. Podnoszone przez
wnioskodawcę w tym zakresie zarzuty przeciwko orzeczeniu Sądu odwoławczego
były zresztą przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego w związku z treścią
wniesionej przez obrońcę skazanego kasacji w sprawie V KK 445/20.
Natomiast co do ewentualnych zaniedbań, mających - zdaniem
wnioskodawcy - mieć miejsce w toku całego postępowania, takich jak to, że:
- Policja nie zabezpieczyła jego mieszkania, nie wykonała zdjęć, a
prokuratora nie przeprowadziła oględzin,
- skazany złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa w postaci
okradania jego domu, popełnionego już po jego zatrzymaniu w omawianej sprawie,
nie został w jednak przesłuchany, a prokurator P. G. odmówiła wszczęcia
postępowania,
- prokurator K. K.1 nie wyjaśniła zeznań głównego świadka oskarżenia, tj. H.
G. i wnuczki W. S.,
- nie wyjaśniono kwestii skutera i jazdy nim krytycznego dnia przez
pokrzywdzoną,
- nie przesłuchano żony Z. G., nie wyjaśniono kwestii pracowników z Ukrainy,
pracujących w posiadłości G.,
- H. G. złożyła fałszywe zeznania,
- niemiarodajna jest opinia biegłego M. Ś.,
- B. G. zeznała nieprawdę,
- prokurator odmówił wszczęcia śledztwa w sprawie obrażeń ciała
pokrzywdzonej, których doznała w 2021 r.,
- kurator okłamał sąd w sprawie III Kow […] co do miejsca pobytu i sposobu
życia pokrzywdzonej,
III KO 31/25
4
- pokrzywdzona w toku rozprawy apelacyjnej zeznała, że skazany jest
niewinny, Sąd Najwyższy wypowiedział się w postanowieniu z 27 września 2023 r.,
II KO 79/23. Kwestie te zostały ponowione we wniosku z 16 lutego 2025 r. W
ocenie Sądu Najwyższego niecelowe jest powtarzanie argumentacji z uzasadnienia
postanowienia tej sprawy, dlatego zainteresowanego należy odesłać do jego lektury.
Wniosek o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem
zaskarżenia i dotyczy prawomocnego już wyroku, który objęty jest domniemaniem
prawidłowości dokonanych w sprawie ustaleń. Stąd też, nie jest wystarczające
twierdzenie wnioskodawcy, iż jest inaczej, niż to co ustalono.
Ponadto wskazywane przez wnioskodawcę inne okoliczności tj. stan zdrowia,
stan majątkowy, jak również stan rodzinny, niewątpliwie pozostają bez związku
z przedmiotem postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu
Apelacyjnego w Szczecinie z 18 marca 2020 r., sygn. akt II AKa 7/20.
Wobec tego stwierdzić trzeba, że zmaterializowały się przewidziane w art.
545 § 3 k.p.k. podstawy do odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie jako
oczywiście bezzasadnego, bez wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia jego
braków formalnych, takich jak niesporządzenie go i podpisanie przez uprawniony
podmiot oraz brak opłaty.
Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[J.J.]
[R.G.]
