III KO 143/25
ZARZĄDZENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Kazimierz Klugiewicz
Dnia 3 grudnia 2025 r.
Dnia 3 grudnia 2025 r. sędzia Sądu Najwyższego K.K., po zapoznaniu się z
pismem Ł.B., sygnalizującym konieczność wznowienia z urzędu postępowania
zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z
dnia 25 czerwca 2024 r., sygn. akt II AKz 318/24, utrzymującym w mocy
postanowienie Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 13 maja 2024 r., sygn. akt II
K 39/24,
nie stwierdzam podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy
postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej
postępowania (art. 542 § 3 k.p.k.).
UZASADNIENIE
Ł.B. złożył do Sądu Apelacyjnego w Szczecinie pismo z dnia 11 sierpnia
2025 r., zatytułowane: „zażalenie”, potraktowane jako wniosek o wznowienie z
urzędu postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu
Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt II AKz 318/24,
utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 13
maja 2024 r., sygn. akt II K 39/24. Wskazał, że w sprawie wystąpiła bezwzględna
przyczyna odwoławcza określona w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z uwagi na zasiadanie
w składzie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie – sędziego X.Y., zaś w składzie Sądu
Okręgowego w Koszalinie – sędzi X.Y.1, którzy zostali powołani na urząd sędziego
ww. Sądów w procedurze nominacyjnej Krajowej Rady Sądownictwa w składzie
III KO 143/25
2
ukształtowanym w trybie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie
ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z
2018 r., poz. 3).
Należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego
począwszy od uchwały trzech połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20, OSNK z 2020 r., z. 2, poz. 7):
„nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu
sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w
składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym
albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie
określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej
Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli
wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach (podkr. –
SN), do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej
oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności”.
Stanowisko to zostało powtórzone w późniejszych orzeczeniach Sądu Najwyższego, w tym
zwłaszcza w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK
2022/6/22) oraz zostało potwierdzone w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw
Człowieka (zob. np. wyrok z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce,
skarga nr 43447/19) oraz judykatach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob.
m.in. zob. wyroki TSUE w sprawach: C-585/18 i in., C-824/18, C-791/19, C-487/19). W
kontekście analizowanej problematyki, jeżeli chodzi o sędziów sądów powszechnych, nie
może być zatem mowy o jakimkolwiek automatyzmie, lecz należy wykazać okoliczności,
które mogłyby rzutować na niespełnienie przez sąd orzekający z ich udziałem standardu
niezawisłości i bezstronności. Tymczasem Sądowi Najwyższemu nie są znane okoliczności,
które podważałyby posiadanie przez wskazanych we wniosku sędziów atrybutów
niezawisłości i bezstronności, jak też nie wykazał ich skazany. Warto ponadto zauważyć,
że obrońca Ł.B. obecny na posiedzeniu Sądu Apelacyjnego w Szczecinie w dniu 25
czerwca 2024 r. (k. 72), nie kwestionował prawidłowości składu tego Sądu ani składu Sądu
I instancji.
Na powyższe zarządzenie zażalenie nie przysługuje.
[WB]
[a.ł]
III KO 143/25
3
