Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2018-10-03
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt III KO 117/18
POSTANOWIENIE
Dnia 3 października 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Włodzimierz Wróbel
w sprawie T. S.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 3 października 2018 r.,
wniosku skazanego o wznowienie postępowania, w którym zapadł prawomocny wyrok Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 6 sierpnia 2013 r., sygn. akt II AKa […],
na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.,
p o s t a n o w i ł:
odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.
UZASADNIENIE
T. S. złożyła osobisty wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 6 sierpnia 2013 r. (sygn. II Aka […]). Pismo z dnia 27 kwietnia 2018 r. zawierało łącznie kilka wniosków o wznowienie postępowań w różnych sprawach zakończonych orzeczeniami Sądów Apelacyjnych, (z czego dwa zostały już rozpoznane przez Sąd Najwyższy w sprawie pod sygn. III KO 52/18).
W swoim wniosku, postępowaniu temu postawiła generalne zarzuty podważające pogląd przyjęty w rozstrzygnięciu Sądu Apelacyjnego w […], iż dochodzenie odszkodowania za nieuzasadnioną detencję psychiatryczną uzależnione jest od wcześniejszego wzruszenia pierwotnej decyzji o tej detencji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek jest oczywiście bezzasadny. Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. Sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania niepochodzącego od adwokata lub radcy prawnego bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność.
Podniesione przez wnioskodawczynię zarzuty dotyczące sprawy, w której Sąd Okręgowy w O. wydał wyrok w dniu 9 maja 2013 r. (sygn. akt II Ko […]), nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania, które określone zostały w art. 540 – 540b k.p.k. Dotyczą one uchybień, których miały dopuścić się Sądy orzekające w sprawie wniosku o odszkodowanie i zadośćuczynienie, a które nie mogą być uznane za podstawy wznowienia postępowania wskazane w tych przywołanych przepisach. W szczególności, nie stanowi takiej podstawy wadliwy – zdaniem skarżącej - pogląd prawny wyrażony przez Sąd przy rozpoznawaniu sprawy, a dotyczący przesłanek orzekania o odszkodowaniu i zadośćuczynieniu.
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.
