III KK 698/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 28 stycznia 2026 r.
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026r.
w sprawie J.J.
skazanego za przestępstwo z art. 177§1 i §2 k.k. w zw. z art. 178§ k.k.
z powodu kasacji obrońcy skazanego
wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie
z dnia 23 lipca 2025r., sygn. akt V Ka 246/25,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Szczecinku
z dnia 25 lutego 2025r., sygn. akt II K 172/24
postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna w stopniu
oczywistym. Okoliczność ta, pomimo wagi podniesionego zarzutu (wystąpienia w
sprawie bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439§1 pkt 2 k.p.k.), pozwoliła
na oddalenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego na posiedzeniu w trybie
art. 535§3 k.p.k.
III KK 698/25
2
W wywiedzionym nadzwyczajnym środku odwoławczym, w pierwszym
zarzucie, wskazano na wystąpienie w sprawie bezwzględnej przesłanki
odwoławczej z art. 439§1 pkt 1 i 2 k.p.k. związanej z tym, „że w składzie Sądu
Okręgowego w Koszalinie zasiadali sędziowie powołani na wniosek Krajowej Rady
Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8
grudnia 2017r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych
innych ustaw (Dz. U. z 2018r., poz. 3), tj. X.Y. i X.Y.1, co prowadzi do
uzasadnionego wniosku, że sąd orzekający z udziałem tych sędziów nie jest sądem
spełniającym standard niezawisłości i bezstronności”.
Zarzutowi temu nie można jednak przypisać cechy zasadności. Przede
wszystkim w powyższym zakresie należy odwołać się do uchwały składu siedmiu
sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22.
W tezie 2 tej uchwały Sąd Najwyższy stwierdził, że „brak podstaw do
przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w
następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17
stycznia 2018r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo
sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439§1 pkt 2
k.p.k. Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego,
którzy otrzymali nominacje w takich warunkach”.
Z powyższej uchwały nie wynika zatem, że każdy sędzia sądu
powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie
przed Krajową Radą Sądownictwa (dalej: KRS) po dniu 17 stycznia 2018r., nie
spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem
był nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439§1 pkt 2 k.p.k. Sytuacja taka
wymaga przeprowadzenia testu bezstronności.
W uzasadnieniu kasacji skarżący nie podniósł jednak żadnych obiektywnych
okoliczności, które dostarczyłyby przekonujących argumentów za przyjęciem, że
wskazani w zarzucie sędziowie biorąc udziału w omawianej sprawie tworzyli sąd
nienależycie obsadzony.
Analizując przebieg kariery zawodowej sędzi X.Y. Sąd Najwyższy nie
dostrzegł takich okoliczności, które można by uznać za rzutujące na ocenę jej
bezstronności w niniejszej sprawie. Jest ona sędzią o stosunkowo długim stażu
III KK 698/25
3
zawodowym. Z dniem 1 marca 2000r. została mianowana asesorem sądowym w
Sądzie Rejonowym w Koszalinie, zaś z dniem 4 marca 2003r. została powołana do
pełnienia urzędu na stanowisku sędziego tego sądu. Od 2007r. do 2019r. pełniła
funkcję Przewodniczącej – najpierw […] Wydziału Grodzkiego, a następnie […]
Wydziału Karnego. Nominację na Sędziego Sądu Okręgowego otrzymała w dniu 26
kwietnia 2022r.
Trudno w tej sytuacji uznać, że kariera zawodowa Sędzi doznała nagłego,
nieuzasadnionego przyspieszenia w ostatnich latach, co mogłoby wzbudzić
wątpliwości co do jej instytucjonalnej bezstronności, czy wskazywać na powiązanie
z władzą wykonawczą.
Podobnie odnieść należy się do sędziego X.Y.1 Jeżeli chodzi o tego
Sędziego, jego sytuacja była już przedmiotem badania przez Sąd Najwyższy
w sprawie III KK 114/23 i oceny poczynione w tym orzeczeniu sprowadzone zostały
do wskazania, że nie dostrzeżono w przebiegu kariery zawodowej tego Sędziego
takich okoliczności, które nakazywałyby przyjęcie, iż istnieją wątpliwości co do jego
instytucjonalnej bezstronności. Brak jakichkolwiek powodów aby przyjąć, że ocena
dokonana dla potrzeb niniejszej sprawy mogłaby być odmienna.
Tym samym nie sposób uznać, by w sprawie rzeczywiście wystąpiła
bezwzględna przesłanka odwoławcza z art. 439§1 pkt 2 k.p.k.
Przechodząc do kolejnych zarzutów kasacji należy zauważyć, że żaden z
nich nie mógł okazać się skuteczny.
W zarzucie z pkt 2 autor kasacji zarzucił Sądowi Odwoławczemu naruszenie
przepisów proceduralnych z art. 4 k.p.k., art. 5§2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k.
Rzecz jednak w tym, że Sąd ten nie mógł wskazanych przepisów naruszyć.
Przypomnienia wymaga, że art. 4 k.p.k. nie może stanowić samodzielnej
podstawy kasacyjnej, gdyż w tym przepisie sformułowano jedną z generalnych
zasad rządzących procesem karnym, która to zasada znajduje następnie
konkretyzację w części szczegółowej kodeksu. Zatem treścią zarzutu może stać się
jedynie naruszenie tych konkretnych, szczegółowo wskazanych przepisów, nie zaś
zasady generalnej. Art. 5§2 k.p.k. dotyczy z kolei wątpliwości, które ma i nie jest w
stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości którejś ze stron
co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten sąd. Natomiast w
III KK 698/25
4
odniesieniu do art. 7 k.p.k. stwierdzić należy, że co do zasady zarzut jego
naruszenia podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy
sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne. W niniejszej sprawie co
prawda Sąd Okręgowy dokonał zmiany wyroku Sądu Okręgowego, ale jedynie w
części dotyczącej wymiaru kary. Sąd ten nie czynił samodzielnych, odmiennych,
ocen materiału dowodowego ani własnych ustaleń faktycznych, w tym co do
okoliczności zbiegnięcia skazanego z miejsca zdarzenia, do którego odwołuje się w
zarzucie skarżący.
Podobnie art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania
odwoławczego, ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II instancji
stanowiły podstawę rozstrzygnięcia tego sądu.
W kolejnym zarzucie kasacji wskazano na naruszenie prawa materialnego,
a konkretnie art. 178§1 k.k. (pkt 3 kasacji). Jednak i takiego uchybienia nie mógł
dopuścić się Sąd Odwoławczy, ponieważ nie stosował on wskazanego przepisu.
Kwalifikacji prawnej czynu przypisanego ostatecznie J.J. dokonał Sąd Rejonowy i to
w stosunku do jego rozstrzygnięcia zarzut ten jest skierowany, co w postępowaniu
kasacyjnym jest niedopuszczalne.
Żaden z powyższych zarzutów kasacyjnych nawet czysto formalnie nie
odnosi się do wadliwego przeprowadzenia kontroli instancyjnej – nie sformułowano
zarzutu obrazy art. 433§2 k.p.k. Na taką wolę skarżącego nie wskazuje również
treść uzasadnienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
Ostatni z zarzutów (pkt 4), dotyczący niewspółmierności wymierzonej
skazanemu kary, jest z kolei w świetle dyspozycji art. 523§1 k.p.k., w postępowaniu
kasacyjnym, niedopuszczalny.
Z wszystkich omówionych wyżej przyczyn należało uznać, że autor
kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia,
tym bardziej zaś mającego charakter rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć
istotny wpływ na treść orzeczenia.
W tej sytuacji kasację należało ocenić jako bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,
nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.
III KK 698/25
5
[WB]
[a.ł]
